Ο Ακελικός Εθμομηδενισμός στην Κύπρο

Παραθέτω δύο σημαντικά  άρθρα του Ξενή Ξενοφώντος με θέμα την επέλαση του εθνομηδενισμού μέσω του ΑΚΕΛ στην Κύπρο.Ο Σπυρίδων Ζαμπέλιος είπε ότι "τρεις τινες παραδόσεις εν τω λαώ της Ελλάδος ενσαρκούνται προς αποκατάστασιν εθνότητος: η Ιστορική, η Πνευματική και η Πολιτική, τουτέστι Παιδεία και Γλώσσα, κοινωνική αρμονία, εθνική ακεραιότης"

Ο Εθνομηδενισμός τα καταστρέφει όλες αυτές τι παραδόσεις.Η μηδενιστική σάρωση της Ιστορίας πηγάζει και από αισθήματα ηττοπάθειας και μειονεξίας έναντι των Τούρκων και των Τ/κ. Για να γίνουν κάποιοι αρεστοί στον Τούρκο κατακτητή, επιδίδονται αυτόβουλα στην ιστορική και εθνική τους αυτοαναίρεση. Όλα όσα παρατηρούμε ξανά για την Ιστορία δεν είναι μεμονωμένα γεγονότα. Είναι εκφάνσεις μιας μακράς αλυσίδας προδιαγεγραμμένων προσπαθειών να δουλωθεί ο Ελληνισμός διά της ιστορικής λοβοτόμησής του. Γι' αυτό και είναι καθήκον όλων, απλών πολιτών και πνευματικών ανθρώπων, πανεπιστημιακών και επιστημόνων να πολεμήσουν τον ΑΚΕΛικό εθνομηδενισμό.

===================================================================

Τα Ακελικά όργανα στο χορό για άλωση της ελληνικής μας Παιδείας

Η εφημερίδα Ρωμηοσύνη

Η ΑΚΕΛική υστερία για αποκοπή του Κυπριακού Ελληνισμού από τις εθνικές του ρίζες έχει προσλάβει εδώ και μερικές εβδομάδες εκρηκτικές διαστάσεις.

Σχεδόν καθημερινά τα ΑΚΕΛικά προπαγανδιστικά επιτελεία χτυπούν σε διαφορετικά μέτωπα με απώτερο στόχο την επιβολή των διαχρονικών τους ανθελληνικών σχεδίων.

Γνωρίζοντας πολύ καλά ότι με την εκλογή του γενικού γραμματέα τους στην προεδρία της Δημοκρατίας το έργο τους καθίσταται ευκολότερο, τα ΑΚΕΛικά παρακλάδια άρχισαν να διεισδύουν στον κρατικό μηχανισμό σε μια ύστατη προσπάθεια ολοκλήρωσης της... αποστολής τους. Στο πλευρό τους φυσικά, στέκεται έμπρακτα ο «ΝΕΟΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ», ο οποίος επιχείρησε στο παρελθόν με διάφορες μεθοδεύσεις να πλήξει την εθνική μας ταυτότητα.

Τώρα που το κλίμα είναι εύφορο, ο εν λόγω σύνδεσμος σε πλήρη συγχορδία με τα ΑΚΕΛικά όργανα, επανήλθε δριμύτερος, έχοντας σαν πρώτιστο στόχο την αποκοπεί του όρου ΕΘΝΟΣ από την καθημερινή ζωή των Κυπρίων πολιτών και τη δημιουργία της λεγόμενης Κυπριακής συνείδησης.

Στον αγώνα αυτό, το μεν ΑΚΕΛ χτυπά ανελέητα μέσω των «αόρατων» χεριών του στο υπουργείο Παιδείας, ο δε ΝΕΟΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ μέσω της στρατευμένης αρθρογραφίας στον καθημερινό τύπο. Αποκορύφωμα της οκτάμηνης συλλογικής προσπάθειας τους  είναι:

• Η διαστρέβλωση της ιστορικής πραγματικότητας της σύγχρονης ιστορίας της Κύπρου με πρώτο θύμα τον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ 55 - 59 μέσω των άθλιων και ανιστόρητων βιβλίων που επιχειρεί ο εγκάθετος τους υπουργός Παιδείας να επιβάλει στα σχολεία.

• Η υιοθέτηση κρατικού Κυπριακού Ύμνου με κατάργηση του Εθνικού μας Ύμνου και η μετάλλαξη της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ κοινότητας της Κύπρου σε ΕΛΛΗΝΟφωνη.

Σ’ αυτή την ανθελληνική στρατηγική, υψώνουν ισχυρό ανάχωμα οι αγωνιστικοί φορείς του τόπου οι οποίοι σέβονται την εθνική τους καταγωγή και τιμούν τους ήρωες των αγώνων του Κυπριακού Ελληνισμού για Ελευθερία και Δικαίωση.

Στην πρώτη γραμμή βρίσκεται ασφαλώς η ΣΕΚ, που υπήρξε φυτώριο αγωνιστών του επικού αγώνα της ΕΟΚΑ. Μαζί με τη ΣΕΚ αγωνίζονται οι οργανώσεις των δασκάλων και των εκπαιδευτικών Μέσης που έταξαν ως σκοπό της ίδρυσης τους να προσφέρουν Ελληνική - Ανθρωπιστική παιδεία στα Ελληνόπουλα της Κύπρου, μακριά από πρακτικές που εξυπηρετούν κομματικές ή άλλες ιδιοτελείς σκοπιμότητες.

Η ΣΕΚ ήδη εξέφρασε έντονα την  ανησυχία της για τα όσα διαδραματίζονται τις τελευταίες ημέρες στον ευαίσθητο χώρο της Παιδείας, στο πλαίσιο της υπουργικής καθοδήγησης προς τους εκπαιδευτικούς για «καλλιέργεια κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης με τους Τουρκοκύπριους».

Με δημόσια ανακοίνωσή της προειδοποίησε, ότι το αδίστακτο εγχείρημα κάποιων κύκλων να διαστρεβλώσουν την ιστορική αλήθεια σε σχέση με τον Εθνικό Απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ, αλλά και άλλων πτυχών της νεότερης Ελληνικής Ιστορίας, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε εθνικό και λαϊκό διχασμό. Η παραχάραξη της ιστορικής πραγματικότητας για εξυπηρέτηση κομματικο-ιδεολογικών ή άλλων ιδιοτελών σκοπιμοτήτων, εμπερικλείει σοβαρούς κινδύνους για το παρόν και το μέλλον της Κύπρου και του λαού της.

Η ΣΕΚ ζητεί απ’ όλες τις πολιτικές δυνάμεις και τα οργανωμένα σύνολα ν’ αφήσουν εκτός κομματικής αρένας τα θέματα της Παιδείας μας, επιδεικνύοντας ταυτόχρονα τον πρέποντα σεβασμό και την προσήκουσα τιμή σ’ αυτούς που θυσίασαν την ίδια τη ζωής τους για την ελευθερία και την ανεξαρτησία της πατρίδας μας.

Ιδιαίτερα σε τούτη την κρίσιμη περίοδο των συνομιλιών για επίλυση του Κυπριακού, καλούνται όλοι οι φορείς με πρώτο το υπουργείο Παιδείας, να επιδείξουν σύνεση στέλλοντας το μήνυμα, ότι η συμφιλίωση και η ειρηνική συμβίωση μπορούν να προέλθουν μέσα από αλληλοσεβασμό των εθνικών καταβολών και των πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων των δύο κοινοτήτων.

Η ΣΕΚ στέλλει ισχυρό το μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση, ότι η σφυρηλάτηση της εθνικής ενότητας και της λαϊκής ομοψυχίας σε όλα τα επίπεδα, αποτελούν το θεμέλιο λίθο για ευόδωση του αγώνα για δικαίωση του Κυπριακού Ελληνισμού και του συνόλου του λαού.

Αν παρ΄ ελπίδα τα ΑΚΕΛικά όργανα και οι συνοδοιπόροι τους συνεχίσουν το ολέθριο παιγνίδι τους, να είναι βέβαιοι ότι θα αντιμετωπίσουν την  σθεναρή αντίσταση των αγωνιστικών δυνάμεων του τόπου και της οργής της ίδιας της ιστορίας.

===================================================================

ΞΕΝΗΣ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ: «Δεν είμαστε Έλληνες»!

Σημερινή

Ύστερα από πολυήμερη σκληρή αντιπαράθεσή του με τον πρόεδρο της ΠΟΕΔ και άλλα οργανωμένα σύνολα για το θέμα της Ιστορίας και του Αγώνα της ΕΟΚΑ, ο Υπουργός Παιδείας έβαλε νερό στο κρασί του θεωρώντας το θέμα λήξαν.

Ο καταλύτης που ανάγκασε τον Υπουργό ν' αλλάξει πορεία πλεύσης ήταν η πρωτοσέλιδη παρουσίαση δημοσκόπησης, σύμφωνα με την οποία το 72% των πολιτών τάσσονται εναντίον της κυβερνητικής πρόθεσης για αλλαγή των βιβλίων της Ιστορίας, ενώ μόνο το 41% των ΑΚΕΛικών τάσσονται υπέρ.

Το γεγονός αυτό έπεσε σαν κεραμίδα στα κεφάλια των ΑΚΕΛικών επικοινωνιολόγων, οι οποίοι έδωσαν πάραυτα σαφείς οδηγίες για αλλαγή τακτικής. Τα ηνία πήρε αμέσως ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που έσπευσε να διαμηνύσει με το γνωστό ύφος του ότι δεν κινδυνεύει η ελληνικότητα της Παιδείας μας, ούτε ο τόπος οδεύει σε δρόμο αφελληνισμού. Στην προεδρική συχνότητα συνδέθηκε αμέσως ο Υπουργός Παιδείας, ο οποίος με ομιλίες του σε μνημόσυνα ηρώων της ΕΟΚΑ και με μεταμορφωμένες δημόσιες δηλώσεις του, εξήρε το μεγαλείο των μαρτύρων της Κυπριακής Ελευθερίας και των ηρώων του Εθνικοαπελευθερωτικού μας Αγώνα.

Το τραγικό, όμως, της όλης σκηνοθετημένης συγχορδίας είναι ότι, την ίδια ώρα, τα ΑΚΕΛικά όργανα και οι συνοδοιπόροι τους κτυπούσαν πισώπλατα την ελληνικότητα της παιδείας μας και της εθνικής μας φυσιογνωμίας, με ενέργειες που κάθε άλλο παρά ευθυγραμμίζονταν με τις προεδρικές διαβεβαιώσεις και τις υπουργικές νουθεσίες.

Εν μέσω αυτής της πρωτοφανούς σύγχυσης, που προκαλούν στο λαό κατά αριστοτεχνικό τρόπο οι δόκτορες της ΑΚΕΛικής προπαγάνδας, οι πολίτες παρακολουθούν με αμηχανία τα τεκταινόμενα και ευλόγως διερωτώνται

• Μήπως είναι τυχαίο γεγονός το ξέσκισμα και κάψιμο ελληνικών σημαιών από νεολαίους της ΕΔΟΝ (χωρίς να τους προκαλέσει κανένας), υπό την απόλυτη ανοχή του ΑΚΕΛ και την πλήρη κάλυψη της Κυβέρνησης;

• Είναι τυχαία η στάση μερίδας μαθητών να εναντιωθούν στο άκουσμα του Εθνικού Ύμνου σε σχολική γιορτή; (Ενός υπέροχου Ύμνου, που εκθειάζει μόνο το υπέρτατο αγαθό της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ και τίποτε άλλο).

• Είναι τυχαία πράξη η προσπάθεια των καθοδηγητών της ΕΔΟΝίτικης επαγρύπνησης να εμποδίσουν την είσοδο ελληνικών σημαιών στη μαθητική εκδήλωσης προς τιμήν της εξέγερσης του Πολυτεχνείου;

• Είναι τυχαία η (στρατευμένη) αρθρογραφία που βλέπουμε συχνά-πυκνά στον Τύπο, η οποία αναφέρεται σε ελληνόφωνη και όχι ΕΛΛΗΝΙΚΗ κοινότητα της Κύπρου;

• Είναι τυχαία η κυβερνητική απόφαση που οδήγησε στη σιωπηλή υποστολή της ελληνικής σημαίας από το ΡΙΚ, η οποία ήταν αναρτημένη για πολλές δεκαετίες;

Τα παραδείγματα της ανθελληνικής νοοτροπίας των κυβερνώντων ή καλύτερα της συγκροτημένης προσπάθειας για αποεθνικοποίηση της Παιδείας και σταδιακής εδραίωσης της κυπριακής συνείδησης (η οποία θα έχει ως μετεξελικτική κατάληξη τη δημιουργία κυπριακού έθνους στην Κύπρο), είναι πολλά και συχνά.

Όμως, για εκείνους που διατείνονται ότι κινδυνολογούμε, τους αποκαλύπτουμε την περίφημη δήλωση του Ανδρέα Χρήστου, νυν δημάρχου Λεμεσού, πρώην βουλευτή και Υπουργού και ΑΚΕΛικού πρωτοκλασάτου ιστορικού στελέχους, με την οποία αμφισβητεί την ελληνικότητά μας ως Ελληνοκύπριων πολιτών.

Ιδού τι είπε κατά λέξη ο Ανδρέας Χρίστου κατ’ ιδίαν στον πρώην πρέσβη της Ελλάδας στην Κύπρο Χρήστο Γ. Ζαχαράκι (βιβλίο «Άκρως απόρρητο ειδικού χειρισμού» - Κατάθεση μνήμης και στοχασμών 1979 - 2004, έκδοση Α.Α. Λιβάνη, σελ. 343)

«Ο ισχυρισμός για ύπαρξη Ελληνισμού στην Κύπρο συνιστά εσφαλμένη και αναληθή θέση. Η χρήση της ελληνικής γλώσσας από τους Ε/κυπρίους αποτελεί συμπτωματικό γεγονός, γιατί αυτή επεβλήθη από μερικές εκατοντάδες Έλληνες όταν στην Κύπρο ζούσε γηγενής πληθυσμός 500.000 ατόμων, επί των οποίων θα μπορούσαν να έχουν υπερισχύσει οι Αιγύπτιοι ή οι Φοίνικες!».

Ξεκάθαρη και θαρραλέα, λοιπόν, η ομολογία του ΑΚΕΛικού ανώτατου στελέχους, ο οποίος «ρίχνει άπλετο φως στην ιστορική πραγματικότητα» αποκαλύπτοντας τις πραγματικές μακρόχρονες επιδιώξεις του κυβερνώντος κόμματος.

Εμείς τι άλλο μπορούμε να πούμε; Απλώς τους παραδίδουμε στην κρίση των πολιτών και στην οργή της ίδιας της Ιστορίας!

Απόψεις Χρήστου Γιανναρά για

ΠΑΙΔΕΙΑ

''ΕΑΝ ΠΙΘΗΚΙΖΕΙΣ ΕΙΣΑΙ ΤΗΣ ΚΑΡΠΑΖΙΑΣ''

ΓΛΩΣΣΑ

"Μιλάμε για Ελληνικό πανεπιστήμιο....Ποιό πανεπιστήμιο;"

"Μέχρι το 1997 που πέρασα στο Ελληνικό Πνεπιστήμιο υποστήριζα το ελληνικό σύστημα εκπάιδευσης. Μέσα στο πενεπιστήμιο και κατά τη διάρκεια των προπτυχιακών μου σπουδών, ήδη από το πρώτο εξάμηνο, άρχισανα απογοητεύομαι. Έβλεπα αργίες και εθνικές γιορτές που από ημερήσιες μετατρεπόταν σε εβδομαδιαίες το λιγότερο. Έβλεπα διδακτικές ώρες να χάνονται και ολόκληρα μαθήματα να διδάσκονται σε 2 εβδομάδες γιατί οι καθηγητές έμεναν στην Αθήνα και δεν μπορούσαν να έρχονατι στο επαρχιακό πανεπιστήμιο (που σπούδαζα εγώ και πολλοί άλλοι φοιτητες) κάθε εβδομάδα!

Τι να το κάνω που πήρα πτυχίο με 58 μαθήματα ενώ συμμαθητές μου από το σχολείο πήγαν στο εξωτερικο, απούδασαν για 3 χρόνια, ξοδεύοντας τα ίδια χρήματα με μένα και τελικά έχουμε τα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα;

Στη συνέχεια θέλησα να κάνω ένα μεταπτυχιακό. Ο τομέας που ήθελα υπήρχε μόνο στην Αθήνα. Άρα, έπρεπε να πάω εκέι για να σπυδάσω. Επίσης,... το μεταπτυχιακό που ήθελα ήταν μόνο με εξετάσεις και ήταν γνωστό ότι υπήρχε προτίμηση στους φοιτητές του εν λόγω τμήματος, άρα τα πράγματα ήταν δύσκολα για μένα. Επίσης, το πρόγραμμα σπυδών ήταν διετές, αλλά ποτέ δεν ολοκληρωνόταν στη διετία, αλλά επεκτεινόταν σε και 4 χρόνια. Αποφάσισα, λοιπόν, να πάω στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στην Αγγλία, για να κάνω το μεταπτυχιακό που ήθελα. Με δέχτηκαν σε όλα τα πανεπιστήμια που έκανα αίτηση και αποφάσισα να φοιτήσω σε κορυφαίο πανεπιστήμιο του κλάδου μου. Οι σπουδές μου ολοκληρώθηκαν ακριβώς σε ένα χρόνο, καθώς εκεί δεν υπήρχαν ούτε καταλήψεις, ούτε απεργίες, ούτε χαμένα εξάμηνα, ούτε αργίες μακροχρόνιες.

Σε ένα χρόνο, λοιπόν, γύρισα στην Ελλάδα. Θέλησα να συνεχίσω τις σπουδές μου με διδατορικό. Μετά από πολλές προσπάθεις και πολές κρούσεις σε διάφορους καθηγητές, μία καθηγήτρια από την Αθήνα θέλησε να διαβάσει την ερευνητική μου προταση και να συναντηθούμε για να συζητήσουμε. Όταν πήγα στο προγραμματισμένο ραντεβού, η εν λόγω καθηγήτρια δεν είχς ανοίξει καν το ντοσιέ με την πρόταση που της είχα στείλει. Το μόνο που μου είπε ήταν ότι είμαι μικρή σε ηλικία για να κάνω διδακτορικό (ήμουν "μόλις" 24 χρονών) και μου πρότεινε να αναλάβω εθελοντικα (τονίζω το εθελοντικά) ίδρυμα στο οποίο ήταν διευθύντρια καθώς και την πρακτική άσκηση των φοιτητών του πανεπιστημίου και μετά από καμιά διετία να ξανασυζητήσουμε το θέμα και να δούμε αν θα πάρω το θέμα! Τα σχόλια τα αφήνω σε σας.

Απογοητεύτηκα! 

Στο μεταξύ άρχισα να δουλεύω και δεν συνέχισα τις σκέψεις για διδακτορικό. Πριν λίγο καιρό, θέλησα πάλι να κάνω κρούσεις για να βρω επόπτη καθηγητή. Πάλι απογοήτευση! Δεν υπήρχε κανένας καθηγητής σε όλες τις βαθμίδες που να έχει τη διάθεση να με αναλάβει. Καταλαβαίνω ότι τα ερευνητικά ενδιαφέρονται μπορεί να είναι διαφορετικά από τα δικά μου. Αλλά ακόμα και πανεπιστημιακοί που ασχολούνται με τον τομέα που με ενδιέφερε ή δεν μπήκαν καν στον κόπο να απαντήσουν στα μεϊλ μου ή είχαν παρα πολύ δουλειά (από προσωπικές πληροφορίες γνωρίζω ότι οι συγκεκριμένοι δεν είχαν ούτε έναν διδακτορικό φοιτητή, ούτε μία δημοσίευση τα τελευταία χρόνια, ούτε συμμετοχή σε ερευνητικά προγράμματα).

Τελικά, κατέληξα και πάλι στο εξωτερικό, όπου πάλι σε όσα πανεπιστήμια έκανα αίτηση με δέχτηκαν και άρα είχα δυνατότητα να επιλέξω και το πρόγραμμα που με ενδιέφερε πιο πολύ αλλά και τον επόπτη καθηγητή. Με την καθηγήτρια που εποπτεύει την έρευνα μου έχουμε πολύ τακτικές συναντήσεις, αν και συμμετέχει σε 4 ερευνητικά προγράμματα και έχει υπό την εποπτεία της άλλους 5 διδακτορικούς φοιτητές. Βρίσκει χρόνο και απαντά στα μεϊλ μου μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, όπως και πολύ σύντομα διορθώνει τα κείμενα.

Συμπέρασμα;

 Στην Ελλάδα δεν μου δόθηκε ούτε μία ευκαιρία να προχωρήσω τις σπουδές μου, παρόλο που το ήθελα. Στο εξωτερικό, όμως, όχι μόνο μου δόθηκαν ευκαιρίες, αλλά είχα και επιλογές.

Μιλάμε λοιπόν για Ελληνικό πανεπιστήμιο....Ποιό πανεπιστήμιο; 

Το πανεπιστήμιο και οι πανεπιστημιακοί πρέπει να διαδίδουν τη γνώση, όχι να την κρατούνε για τον εαυτό τους! Κάποιος πρέπει να τους βάλει σε μία τάξη! "

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ του ΤΡΩΚΤΙΚΟΥ

Κατάντημα του Πολυτεχνείου

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ

Εν μέσω παγκόσμιας οικονομικής κρίσεως και εσωτερικής επικίνδυνης αστάθειας και με εκ πολλών πλευρών απαξίωση έως άρνηση του κράτους δικαίου και συνεπώς της δημοκρατίας θα λάβουν και εφέτος χώρα οι εκδηλώσεις για το Πολυτεχνείο, που έχουν προ πολλού χάσει το όραμα αναδεικνύοντας ως κύριο στόχο να μην αλλάξει τίποτα στον χώρο της παιδείας. Το ποια παιδεία υπερασπίζονται προκύπτει από τα ακόλουθα πρόσφατα σταχυολογήματά μας, που τα αφιερώνω εξαιρετικά στους υπευθύνους για αυτά πολιτικούς, κόμματα, καθηγητές και δασκάλους, γονείς και λιγότερο στους ανώριμους και συνήθως απληροφόρητους νεολαίους μας. Δηλαδή τα κυρίως θύματα, που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα, όπως τα χαϊδολογεί ο Σαββόπουλος.

* «Το δημόσιο σχολείο χειμάζεται από καταιγίδες πολλών προελεύσεων και ποικίλων κατευθύνσεων με αποτέλεσμα τα χρήματα που καταβάλλει ο ταλαίπωρος φορολογούμενος να πετιούνται στον δρόμο. Στο Επαγγελματικό Λύκειο, στο οποίο για πρώτη φορά διδάσκω, έκανα αγώνα για να πείσω τους μαθητές να φέρνουν στυλό και τετράδιο. Δεν ξέρω πόσοι μήνες θα χρειασθούν για να τους μάθω να μελετούν στο σπίτι τους και να εργάζονται για τα μαθήματα. Σύλλογοι γονέων δεν υπάρχουν ακόμα και σε σχολεία που λειτουργούν 20 χρόνια. Οι γονείς αδιαφορούν για τα παιδιά τους, αγνοούν τα παιδιά τους. Πολλά σχολεία βρίσκονται σε κατάληψη από μια ομάδα 5-10 μαθητών επί εβδομάδες και αδιαφορούν πλήρως διευθυντές σχολείων, γονείς, προϊστάμενοι γραφείων, υπουργείο» (Αντώνης Μιχαηλίδης, φιλόλογος).

* «Το ελληνικό Πανεπιστήμιο βρίσκεται σε βαθιά θεσμική και ηθική κρίση. Συναλλαγή, αναξιοκρατία, νεποτισμός, αθέμιτες πολιτικές παρεμβάσεις, χαμηλές προδιαγραφές, εσωστρέφεια, γενικευμένη αδιαφορία διδασκόντων και διδασκομένων, φαινόμενα αυταρχισμού και βίας συνθέτουν την εικόνα ενός θεσμού που απαξιώνεται ραγδαία. Αν η λογοκλοπή ήταν ολυμπιακό άθλημα, η Ελλάδα θα κέρδιζε πολλά μετάλλια. Πρύτανης δεν γίνεται ο καλύτερος, αλλά ο πιο δικτυωμένος και κυρίως αυτός που θα δώσει "γην και ύδωρ" στις κομματικές φοιτητικές παρατάξεις, που στην ουσία διοικούν το Πανεπιστήμιο. Πολλοί από τους πρυτάνεις έχουν επιστημονική παρουσία μηδενική» (Θέμης Λαζαρίδης, καθηγητής Πανεπιστημίου).

* «Το "κάθε πόλη και πανεπιστήμιο, κάθε χωριό και ΤΕΙ" είναι μια πάγια πολιτική και των δύο κομμάτων που εναλλάσσονται στην εξουσία μετά τη Μεταπολίτευση. Τα κριτήριά τους για την ίδρυση ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων δεν έχουν καμία σχέση με εκπαίδευση και εκπαιδευτική φιλοσοφία. Είναι καθαρά κριτήρια περιφερειακής πολιτικής και κυρίως κριτήρια πελατειακά. Ισως οι πολιτικοί να μην το ομολογούν, αλλά οι τοπικές κοινωνίες περιμένουν τα πανεπιστήμια για αναπτυξιακούς λόγους, που, ας μη κοροϊδευόμαστε, ταυτίζονται με την οικοδομική δραστηριότητα (γκαρσονιέρες για νοίκιασμα) και τη μετατροπή πλατειών, πεζοδρόμων κ.λπ. σε απέραντα βασίλεια του φραπέ και της καφετέριας» (Νίκος Μπακουνάκης, καθηγητής Πανεπιστημίου, δημοσιογράφος).

* «Η εφετινή έρευνα του Πανεπιστημίου της Σανγκάης για τα καλύτερα πανεπιστήμια της υφηλίου περιλαμβάνει μόνο δύο ελληνικά πανεπιστήμια, το Καποδιστριακό στη 243η θέση και το Αριστοτέλειο στην 390ή» (Χαρ. Μουτσόπουλος, Χαρίδημος Τσούκας, καθηγητές Πανεπιστημίου).

* «Πραγματικές ή επινοημένες περγαμηνές "αντιστάσεως" στη δικτατορία, αλλά και μόνο η οργανωτική προσχώρηση στις αριστερές "προοδευτικές" δυνάμεις, έγιναν εφαλτήριο για αναρρίχηση σε θώκους πανεπιστημιακούς, σε πόστα εξουσίας στην εκπαίδευση. Η Αριστερά έγινε πρακτική καταλήψεων, απεργιών κοινωνικού κόστους, γκανγκστερικών εκβιασμών, απροκάλυπτης αλαζονικής αρνήσεως των κανόνων του κοινοβουλευτισμού. Στα πανεπιστήμια, στα σχολεία, στον πολιτισμό, στην πληροφόρηση η Αριστερά έχει επιβάλει αδυσώπητη τρομοκρατία των μειονοτήτων, που κάνουν καριέρα ως αντάλλαγμα της κομματικής τους υποταγής» (Χρήστος Γιανναράς, καθηγητής Πανεπιστημίου).

Για τη διατήρηση αυτής της αθλιότητας «αγωνίζονται» τα παραπλανημένα νιάτα μας υπό την καθοδήγηση αδίστακτων μειονοτήτων, την πανικόβλητη σιωπή των λίγων άξιων και την εγκληματική εθελοτύφλωση σχεδόν όλων των πολιτικών.

Το ΒΗΜΑ, 16/11/2008 , Σελ.: A65

Κωδικός άρθρου: B15512A651

ΈΜΜΕΣΗ «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» ΚΑΙ ΆΜΕΣΗ ΚΛΕΠΤΟΚΡΑΤΙΑ

του Κλεάνθη Γρίβα

αναδημοσίευση από την  zougla.gr

 «Είναι πουτάνας γιος, αλλά είναι δικός μας». 

Πρόεδρος Τρούμαν

για τον δικτάτορα της Νικαράγουα Σομόζα

 

Εξουσία ίσον διαφθορά

Υπήρχε, υπάρχει ή θα μπορούσε να υπάρχει «έντιμη εξουσία»; Αναμφίβολα, όχι. Η εξουσία είναι πάντοτε ταυτόσημη με τη διαφθορά και ασκείται προς ίδιον όφελος των (κατά κανόνα, ανεπάγγελτων) επαγγελματιών πολιτικών που τη διαχειρίζονται.

Από τα ομηρικά έπη μέχρι τις μέρες μας, η εξουσία εμφανίζεται συνώνυμη με την κατάχρηση και τη διαφθορά. Κι όσο πιο ισχυρή είναι η εξουσία τόσο πιο αχαλίνωτη είναι η κατάχρηση και η διαφθορά που εμπεριέχει.

• Στην «Οδύσσεια», η εξουσία είναι η μυθική Κίρκη που μεταμορφώνει τους λεγόμενους «πολιτικούς άνδρες», με τη μέθη της αρχομανίας («φάρμακα λυγρά») και τη δύναμη της υπεροχής («ράβδω πεπληγυία») σε χοίρους γρυλλίζοντες. (Κ. Σιμόπουλος: Η διαφθορά της εξουσίας, σ. 59).

• Κατά τον Αριστοτέλη, η πολιτική διαφθορά δεν είναι ιδιότητα του ατόμου, ένα φυσικό ελάττωμα, αλλά χαρακτηριστικό της εξουσίας, οποιασδήποτε εξουσίας, και παρεπόμενο των αξιωμάτων. (Πολιτικά, 1308b, 14)

• Κατά τον μεγάλο ανατόμο της εξουσίας Σαίξπηρ: «Έχεις δει μαντρόσκυλο να γαυγίζει ζητιάνο και να τρέχει ο φουκαράς κι ο σκύλος να τον κυνηγάει; Ε, τότε είδες την επίσημη εικόνα της εξουσίας… Ντύσε το έγκλημα με χρυσό θώρακα και θα σπάσει η σκληρή λόγχη του νόμου χωρίς να τον πειράξει. Ντύσε το με κουρέλια, κι ένας τζουτζές με άχυρο θα τον τρυπήσει». (Σαίξπηρ: Βασιλιάς Ληρ, πράξη Δ’)

• Κατά τον ποιητή Shelley, η εξουσία είναι σαν την πανούκλα «μολύνει οτιδήποτε αγγίζει».

• Κατά τον Balzac, «κάθε εξουσία είναι μια συνωμοσία διαρκείας». (Balzac: Για την Αικατερίνη των Μεδίκων)

• Κατά τον Γάλλο συγγραφέα Henry de Montherland, «δεν υπάρχει εξουσία. Υπάρχει μόνο κατάχρηση εξουσίας και τίποτα άλλο». (Ο Καρδινάλιος της Ισπανίας, Gallimard)

• Κατά τον Άγγλο πολιτικό και ιστορικό Edward Dalberg, «ανάμεσα στις αιτίες που προκαλούν τον ξεπεσμό και τη διάβρωση των ατόμων, η εξουσία είναι η πιο διηνεκής και τελεσφόρα».

Η εξουσία και η ηθική είναι έννοιες αλληλο-αποκλειόμενες με αποτέλεσμα τα πολιτικά αξιώματα να συνυφαίνονται με ένα διαρκές ανήθικο «δούναι και λαβείν».

 

Πολιτική

• Κατά τον Max Weber, «πολιτική είναι ο αγώνας για την κατάκτηση ή τη διανομή της εξουσίας… για τη νομή των δημοσίων θέσεων». (Η πολιτική ως επάγγελμα) Ακριβώς, επειδή πρόκειται για «κατάκτηση», εκφράζεται με στρατιωτικούς όρους (προεκλογική εκστρατεία, εκλογική μάχη, μονομαχία, διαξιφισμοί, κ.α.), και διεξάγεται με πανούργα και δόλια μέσα (εξ’ ου και η χρήση των όρων πολιτικό παιχνίδι, κανόνες του παιχνιδιού, κ.α.).

• Κατά τον Paul Valery, «πολιτική είναι η τέχνη να εμποδίζεις τους ανθρώπους να ασχολούνται με ό,τι τους αφορά». (Tel Quel)

• Κατά τον Henry de Montherland, «η θρησκεία είναι η επονείδιστη αρρώστια της ανθρωπότητας, η πολιτική είναι ο καρκίνος της».

 

Πολιτικοί

Κατά τον Max Weber, «οι πολιτικοί διαγωνίζονται για τη νομή της εξουσίας και, κυρίως, για την εξασφάλιση και επαύξηση του πλούτου τους, ορέγονται την εξουσία για το γόητρο και τα λάφυρα που συνεπάγεται η κατοχή της και εντάσσονται σε δύο κατηγορίες: Σ’ αυτούς (τους λίγους) που ζουν για την πολιτική και σ’ αυτούς (τους πολλούς) που ζουν από την πολιτική, ανάγοντάς την σε επάγγελμα και πηγή πλούτου». (Η πολιτική ως επάγγελμα)

Αυτό σημαίνει ότι η πολιτική ασκεί έλξη σε μια ορισμένη κατηγορία ανθρώπων οι οποίοι είναι, κατά κανόνα, ανεπάγγελτοι, ατάλαντοι και ανίκανοι για κάποια δημιουργική βιοποριστική δραστηριότητα, και οι οποίοι προσκολλώνται στην εξουσία αποκλειστικά και μόνο εξαιτίας των προνομίων που συνεπάγεται η διαχείρισή της.

Πρόκειται για την παρασιτική τάξη των επαγγελματιών πολιτικών που είναι ειδικοί του τίποτα. Οι επαγγελματίες πολιτικοί στερούμενοι ήθους, μπορούν (άνευ αναστολών, ηθικών ή άλλων):

- Nα υπονομεύουν την κοινωνία, να περιστέλλουν τις ελευθερίες της, να αναιρούν τα δικαιώματά της.

- Nα διατυπώνουν υποσχέσεις (πάντοτε ανεκπλήρωτες).  

- Nα εφαρμόζουν πρακτικές (πάντοτε αποτελεσματικές) για την προάσπιση των συμφερόντων και τη διεύρυνση ων προνομίων τους.

- Nα εκφέρουν ανατριχιαστικές ρήσεις του τύπου «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό». (Σύμφωνα μ’ αυτή την ιδιότυπη αντίληψη -που είναι απολύτως χαρακτηριστική και αποκαλυπτική της ποιότητας των ατόμων που την ασπάζονται- οι χιτλερικοί ρατσιστικοί νόμοι της Νυρεμβέργης, για παράδειγμα, που ήταν καθ’ όλα «νόμιμοι», ήταν και καθ’ όλα… ηθικοί).

 • O Αριστοφάνης γράφει: «το να κυβερνάς ένα λαό, δεν είναι δουλειά ανθρώπου τίμιου και πεπαιδευμένου αλλά αγράμματου και αχρείου» (Ιππής, στ. 191-3)

• Ο Ανατόλ Φρανς έκφραζε την αποστροφή του για τους πολιτικούς, δηλώνοντας: «Δεν είμαι τόσο ατάλαντος ώστε να ασχοληθώ με την πολιτική».

• Ο Αντρέ Μαλρό, ομοίως: «Κανένας δεν ασχολείται με την πολιτική έχοντας ως γνώμονα την ηθική» (L’ Espoir)

Η σύγκρουση μεταξύ των πολιτικών δεν γίνεται για ιδέες και προγράμματα αλλά για την ιδιωτική και κομματική λαφυραγωγία.

•  Ο Ροΐδης γράφει ότι οι αρχηγοί των κομμάτων θεωρούν τον τόπο «ως δορύκτητον χωράφιον προωρισμένο εις αποκλειστική βοσκή της αγέλης των». (Ασμοδαίος, Πολιτικό Δελτίο)

Η ενιαία συντεχνία των επαγγελματιών πολιτικών απαρτίζεται από τη συμπολίτευση και την αντιπολίτευση που ευθυγραμμίζονται απολύτως, όταν κινδυνεύουν τα συμφέροντά τους ή όταν πρόκειται να διασφαλιστούν συντεχνιακά οφέλη.

• Ο ρήτορας Δείναρχος (4^ος-3^ος αιώνας) καταγγέλλει ότι «οι πολιτικοί στις συνελεύσεις χτυπιούνται άγρια μεταξύ τους αλλά στο παρασκήνιο είναι ενωμένοι».

• Ο Ανατόλ Φρανς αποφαίνεται ότι «η αντιπολίτευση αποτελεί κάκιστο σχολείο για τον δημόσιο βίο. Οι πολιτικοί που εκπαιδεύονται σ’ αυτό το σχολείο, υιοθετούν αντιλήψεις εντελώς αντίθετες απ’ αυτές που πρέσβευαν πριν». 

Συνεπώς, οι επαγγελματίες πολιτικοί συνθέτουν μια κατηγορία ικανών τυμβωρύχων και νεκροθαφτών που είναι άξιοι του μισθού τους και της νοημοσύνης μας.

 

Πολίτης και δημοκρατία

Πολίτης, όπως προσδιορίζεται από τον Αριστοτέλη, είναι εκείνος που «μετέχει κρίσεως και αρχής». (Πολιτικά, ΙΙΙ)

«Μετέχω στην κρίση σημαίνει ότι συμμετέχω άμεσα στην δικαστική εξουσία και την απονομή της δικαιοσύνης και μετέχω στην αρχή σημαίνει ότι συμμετέχω άμεσα στην κυβερνητική εξουσία» (Κ. Καστοριάδης, Η αρχαία Ελληνική δημοκρατία, σ. 16).

Ο δήμος υποδηλώνει ένα ειδικό τρόπο οργάνωσης της πολιτικής ζωής της πόλεως η οποία ορίζεται ως ένα σύνολο ελεύθερων πολιτών που αποφασίζουν, όπως προκύπτει από τη χρήση του «έδοξεν τη βουλή και τω δήμω» στο τυπικό όλων των δημοσίων εγγράφων.

«Ο δήμος είναι κύριος των πάντων, και τα πάντα διοικεί με τα ψηφίσματα και με τα δικαστήρια όπου ο ίδιος κατέχει την εξουσία» (Αριστοτέλης, Αθηναίων Πολιτεία) και ασκεί την εξουσία ως άμεση δημοκρατία, δηλαδή την ασκεί απευθείας ο ίδιος χωρίς «αντιπροσώπους».

Μια τέτοια πολιτική κοινότητα, ακριβώς επειδή αντλούσε τη νομιμοποίησή της από τον εαυτό της και μόνο, μπορούσε να υφίσταται μέσα από μια διεργασία διαρκούς αυτοθέσμισης, πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορούσε να έχει μια συγκεκριμένη τελική πολιτική μορφή η οποία διαμορφώθηκε μια για πάντα αλλά να βρίσκεται σε μια συνεχή αυτοδημιουργία και αναδημιουργία, συγχρόνως.

Γιατί «η αυτοθέσμιση δεν είναι κατάσταση, είναι διαδικασία που εκφράζεται ως δραστηριότητα μεταβολής των “βασικών”, “καταστατικών” και “συνταγματικών” νόμων (δηλαδή, της πολιτείας) και των άλλων θεσμών, όχι όλων συλλήβδην και ταυτοχρόνως αλλά σταδιακά, σύμφωνα με τις ανάγκες και τις περιστάσεις». (Κ. Καστοριάδης, ο.π.)

Μέσα από μια μακραίωνη πορεία, ο Δήμος:

• Από θεσμός που εξέφραζε ένα σύνολο πολιτών οι οποίοι αποφασίζουν και νομοθετούν άμεσα, μεταμορφώθηκε σε μια αποκρουστική καρικατούρα του προηγούμενου εαυτού του, την έμμεση «δημοκρατία» (θεσμό που εκφράζει ένα σύνολο υπηκόων οι οποίοι μεταβιβάζουν σε κάποιον άλλο το δικαίωμα να αποφασίζει και να νομοθετεί εξ’ ονόματος τους και εναντίον τους).

• Από τρόπος συγκρότησης μιας κοινότητας ελεύθερων πολιτών (που ήταν «αυτόνομη, αυτοδίκαιη και αυτοτελής» και στηριζόταν στο απαραβίαστο δικαίωμα να αποφασίζουν άμεσα εκείνοι που την ενσάρκωναν), μετασχηματίστηκε σε έναν, ήσσονος σημασίας, γραφειοκρατικό θεσμό που εδράζεται σε μια δουλική σχέση με την κρατική εξουσία, στο πλαίσιο της οποίας ο πρώην ελεύθερος πολίτης μπορεί να υφίσταται μόνο ως δουλοπρεπής υπήκοος.

Με βάση αυτό το θεμελιώδες στοιχείο, η έμμεση δήθεν «δημοκρατία» αποτελεί πλήρη αναίρεση και ριζική άρνηση της δημοκρατίας: Η δημοκρατία ή είναι άμεση ή δεν είναι δημοκρατία.

Κι ακριβώς, προκειμένου να επικαλυφθεί ο άκρως ολιγαρχικός χαρακτήρας της έμμεσης δήθεν «δημοκρατίας», εφευρέθηκε το τελετουργικό της αναγωγής του υπηκόου σε δήθεν «πολίτη» για μια μέρα κάθε τέσσερα χρόνια, μέσω του οποίου απλώς επικυρώνεται δημοσίως η εν λευκώ εξουσιοδότηση των υπηκόων στους επαγγελματίες πολιτικούς να αποφασίζουν για την καλύτερη δυνατή διαχείριση των ευτελών συμφερόντων και των εξευτελιστικών προνομίων τους.

Και οι υπήκοοι, επιλήσμονες της ιστορικής διδαχής σύμφωνα με την οποία «πίσω από κάθε σωτήρα βαδίζει ένας δήμιος» (Samuel Johnson), σπεύδουν να παραχωρούν σε τακτά διαστήματα στους εξουσιοφρενείς επαγγελματίες πολιτικούς μια εν λευκώ εξουσιοδότηση, που τους επιτρέπει να διευρύνουν αενάως τα υλικά τους συμφέροντα και τα προνόμιά τους και να επιλύουν με επίπλαστο τρόπο τα πλείστα όσα ψυχολογικά και σεξουαλικά τους προβλήματα. 

ΜΕΡΙΚΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ «ΠΥΡΙΝΗ ΛΑΙΛΑΠΑ» ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΥ ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟΥ

Απόδημος Έλλην 

Αντίβαρο, Σεπτέμβριος 2007

1. Το «κρυφό βιβλίο» κάτω από τις στάχτες της ασύμμετρης συνενοχής

Πολλοί φοβόντουσαν από τις αρχές του 2007 ότι η επέλαση του Εθνομηδενισμού και της στρατευμένης Αμάθειας στο εκπαιδευτικό σύστημα δεν στόχευε μόνο στον πολιτιστικό ακρωτηριασμό, την ιδεολογική χειραγώγηση και «εθνική λοβοτομή» των Ελληνοπαίδων με αιχμή του δόρατος τα νέα διδακτικά βιβλία Ιστορίας, αλλά αποτελούσε προπομπό επίθεσης με πραγματικά «πυρά» κατά της εθνικής κυριαρχίας, ακεραιότητας και ανεξαρτησίας της χώρας. Κανείς όμως δεν μπορούσε να προβλέψει πως ένα τέτοιο «σατανικό σχέδιο αρρωστημένων εγκεφάλων» (Θεοδωράκης), μια «τόσο άψογα μελετημένη και εκτελεσμένη επιβουλή» (Γιανναράς) θα είχε κιόλας συντελεστεί, τρεις μόλις εβδομάδες μετά την επίσημη ανακοίνωση – στις 2 Αυγούστου από την Υπουργό Παιδείας Μαριέττα Γιαννάκου - της επαναφοράς στα σχολεία του διαβόητου εγχειρίδιου «Ιστορίας» της Στ’ Δημοτικού, με «διορθώσεις» που θα παρέμεναν κρυφές μέχρι τις εκλογές.

Δεν θα ήταν άλλωστε αποκλειστικά συμβολικός ο παραλληλισμός ανάμεσα στην συστηματική εκθεμελίωση της ελληνικής ιστορικής μνήμης και ταυτότητας που επιχειρείται μέσω της λαίλαπας 330 νέων βιβλίων που κατακλύζουν φέτος όλες τις βαθμίδες της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, και στην πύρινη λαίλαπα που κατέκαψε σε τρία μερόνυχτα (24-26 Αυγούστου) ιστορικά λίκνα τόσο του αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού όσο και της Εθνεγερσίας του 1821 στην καρδιά της Πελοποννήσου – Αρκαδία, Λακωνία, Ηλεία, Ολυμπία, Επικούρειος Απόλλων, Μεγαλόπολη, Ζαχάρω, Καρύταινα κλπ. Η ολοκληρωτική καταστροφή των ορεινών χωριών, αγροτικών κοινοτήτων και καλλιεργησίμων εκτάσεων στην κεντρική Πελοπόννησο, νότια Εύβοια και Αιτωλοακαρνανία, κατεδάφισε ίσως τα τελευταία κοινωνικά προπύργια της πανάρχαιας Ελληνικής Παράδοσης που είχαν παραμείνει απόρθητα μετά από έναν αιώνα πολιορκίας τους από τον αστικό και καταναλωτικό εκμαυλισμό, την διαφθορά και αλλοτρίωση που προωθούν τα ΜΜΕ και η τοπική κομματοκρατία.

Ακόμα και αν δεν γίνει σύντομα η μεταβίβαση των απανθρακωμένων γαιών σε «αλλοδαπούς επενδυτές», για να εξαναγκαστούν σε νέα εξωτερική ή εσωτερική μετανάστευση οι πυρόπληκτοι «αυτόχθόνες» αγρότες, η πυρπόληση 3 εκατομμυρίων στρεμμάτων στις 24-26 Αυγούστου, έχει ανατρέψει τελεσίδικα την εύθραυστη περιβαλλοντική, κοινωνική και δημογραφική ισορροπία της ελληνικής υπαίθρου. Επιβεβαιώνονται έτσι όσοι προειδοποιούν από καιρό, με αφορμή την ιδεολογική διαμάχη για το ανεκδιήγητο διδακτικό κατασκεύασμα της Μαρίας Ρεπούση, ότι ο δεδηλωμένος απώτερος στόχος του Εθνομηδενισμού δεν είναι απλώς η πραξικοπηματική ανατροπή του συνταγματικά κατοχυρωμένου καθήκοντος για «καλλιέργεια της εθνικής συνείδησης» (Άρθρο 16, παρ.2), αλλά αποβλέπει στην ολοκληρωτική «πολυπολιτισμική μετάλλαξη του ελληνικού έθνους-κράτους σε ουδετεροεθνές κρατικό μόρφωμα» (Κώστας Ρωμανός, Το πραξικόπημα στην Ελληνική Εκπαίδευση, ΠΑΡΟΝ, 3-6-07).

Μια τόσο ριζική μετάλλαξη μιας κοινωνίας δεν θα μπορούσε φυσικά να επιτευχθεί εντελώς «αναίμακτα», χωρίς την εκ βάθρων κατάλυση των θεσμικών, κοινωνικών, δημογραφικών και γεωπολιτικών ερεισμάτων εθνικού αυτοπροσδιορισμού των Ελλήνων. Με τον σταδιακό αφελληνισμό και «πολυπολιτισμικό» αναπροσανατολισμό του εκπαιδευτικού συστήματος επιδιώκεται να καμφθεί, σε πρώτη φάση, το πατριωτικό φρόνημα και ο αυτοσεβασμός των πολιτών ενός ιστορικού έθνους ως βασική προϋπόθεση για την απρόσκοπτη υλοποίηση των γνωστών σχεδίων ακρωτηριασμού της εθνικής κυριαρχίας σε Ελλάδα και Κύπρο, στα πλαίσια μιας Νέο-Οθωμανικής «πολυζωνικής, πολυκοινοτικής ομοσπονδίας» προτεκτοράτων τύπου Κόσσοβου στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ενδιάμεσος κρίκος στην επίτευξη αυτού του στρατηγικού στόχου υπήρξε και η άρτια προσχεδιασμένη καταστροφή της κεντρικής Πελοποννήσου και νότιας Εύβοιας αυτό το καλοκαίρι. Σύμφωνα με τον παραδοσιακό ορισμό της «ασύμμετρης απειλής», όπως κωδικοποιήθηκε μετά την 11-09-2001, η αρτιότητα του σχεδιασμού εκδηλώθηκε για μια ακόμη φορά με την ασυμμετρία ανάμεσα στα «μέσα» (απλοί πυροδοτικοί μηχανισμοί τοποθετημένοι σε εκατοντάδες δέντρα των επιλεγμένων περιοχών για ανάφλεξη την κατάλληλη στιγμή με τηλεχειρισμό GPS) και στα καταστροφικά «αποτελέσματα» που επιτεύχθηκαν.

Αλλά, το σχέδιο προϋπέθετε επίσης και έναν πολύ ευρύ κύκλο «ασύμμετρης συνενοχής» οργανικών διανοουμένων, επιστημόνων ή μεγαλοδημοσιογράφων των ΜΜΕ, μαζί με πολιτικούς και στρατιωτικούς παράγοντες μέσα στην Ελλάδα, οι οποίοι, εδώ και 15 χρόνια τουλάχιστον γνωρίζουν με αμέτρητα στοιχεία (ακόμα και δημόσιες δηλώσεις των εμπρηστών στο εξωτερικό), την ύπαρξη «εμπρηστικής» απειλής τέτοιας μορφής και κλίμακας. Δεν έκαναν όμως τίποτα για να την εμποδίσουν, δυσκολέψουν ή αποτρέψουν με τα κατάλληλα – εξίσου απλά και φτηνά – μέσα (αυτόματα συστήματα ανίχνευσης θερμικής ακτινοβολίας και τηλεειδοποίησης, επιφυλακή και περιπολίες στρατού, αντιπυρικές ζώνες, ενημέρωση κατοίκων σε περιοχές υψηλού κινδύνου κλπ). Αντίθετα, έκαναν ό,τι περνούσε απ’ το χέρι τους για να αποδυναμώσουν και αποπροσανατολίσουν κάθε πρωτοβουλία αμυντικής προπαρασκευής, συντονισμού, εγρήγορσης και δράσης από τη μεριά του κράτους, του στρατού και των πολιτών. Το αιώνιο παραμύθι των «οικοπεδοφάγων καταπατητών», από τους οποίους δεν έχει συλληφθεί ποτέ ούτε ένας – από φόβο μήπως πιαστεί με τα σύνεργα των ξένων ή ντόπιων πρακτόρων – δίνει τις πραγματικές διαστάσεις της συνενοχής που αγγίζει τα όρια της …ομαδικής εσχάτης προδοσίας. Θαυμάστε εμφάνιση π.χ. του πλήρως αδρανοποιημένου Ελληνικού Στρατού - με τα τεράστια τεχνικά μέσα αντιπυρικής άμυνας που διαθέτει – καθώς παραμένει κλεισμένος στα στρατόπεδα της Πελοποννήσου για να παρακολουθούν από τηλεοράσεως οι οπλίτες την πύρινη πολιορκία σε δεκάδες χωριά συγγενών τους, χωρίς να μπορούν να κάνουν τίποτα… Αυτό τα λέει όλα για την αντίσταση που θα αντιμετωπίσουν όσοι σχεδιάζουν τα νέα θερμά επεισόδια στις γκρίζες ζώνες του Αιγαίου. Η εικόνα της «χοντρής κυρίας» ΕΥΠ που συγκαλύπτει την απραξία της πλασάροντας ερασιτεχνικά βιντεάκια, φωτογραφίες και νοθευμένες «πληροφορίες» σε ανυπόληπτα ΜΜΕ και εφημερίδες, αποτελεί άλλο δείγμα κατάπτωσης ενός ελλαδικού κρατιδίου υπό εσωτερική κατοχή, ποτισμένου μέχρι το μεδούλι στον εθνομηδενισμό και τον ραγιαδισμό.

Παρά την συκοφαντική υστερία της νεοταξικής κομματικής και τηλεοπτικής προπαγάνδας για την «ασύμμετρη ανοησία» της κυβέρνησης, η συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού λαού αντιλήφθηκε αμέσως το προμελετημένο έγκλημα, ασχέτως αν δεν καταλαβαίνει κιόλας ότι το «σχέδιο» προϋπέθετε ως απαραίτητη την παράμετρο ενός διαλυμένου, διαβρωμένου, υποτελούς και ανοχύρωτου κράτους. Τα πρώτα γκάλοπ μετά τη καταστροφή, έδειξαν πως εννέα στους δέκα Έλληνες (88.3%) την απέδιδαν σε «οργανωμένους εμπρησμούς» (ΜRΒ) και επτά στους δέκα (VPRC, Metron Analysis) σε «οργανωμένο σχέδιο κατά της χώρας». Τα ίδια περίπου συντριπτικά ποσοστά της κοινής γνώμης ζητούσαν από τον Μάρτιο τη απόσυρση του ανιστόρητου και αντιπαιδαγωγικού πονήματος της Μαρίας Ρεπούση, για να αντιμετωπιστούν με εξίσου περιφρονητικό και χλευαστικό τρόπο από τη Γιαννάκου, τα ΜΜΕ και τους ιέρακες του εθνομηδενισμού (Λιάκο, Φραγκουδάκη, Κουλούρη, Γιαννουλόπουλο κλπ.).

2. Το Κουκλόσπιτο που βρυχάται ελληνιστί

Δύο μήνες πριν όμως, η ναυαρχίδα του έντυπου εθνομηδενισμού δεν δίσταζε (στις μέρες της περίεργης …αυτανάφλεξης της Πάρνηθας) να επισείει το φόβητρο της «εκδικητικής μανίας» που θα έπληττε τη μικρή μας χώρα μετά τα «βεβιασμένα» ενεργειακά ανοίγματα του Πούτιν προς τον Καραμανλή: «ΠΡΟΣΟΧΗ! Το παιχνίδι είναι μεγάλο και η χώρα μας μικρή. Η βιασύνη του Πούτιν και οι αντιδράσεις των Αμερικανών δείχνουν ότι η Ελλάδα έχει εμπλακεί σε μια σκληρή αναμέτρηση και πρέπει… να μη γίνει στόχος εκδικητικής μανίας, διότι όλοι γνωρίζουμε πλέον πως αντιδρούν οι μεγάλες δυνάμεις.» (ΤΟ ΒΗΜΑ 29-6-07)

Προσοχή: Η παραπλάνηση των αφελών αποδεκτών της παραπάνω προειδοποίησης είναι δισυπόστατη. Πρώτον, υπονοεί ότι η «εκδικητική μανία» της Υπερδύναμης στρέφεται μόνο κατά των ενεργειακών ανοιγμάτων της Ελλάδας προς τη Ρωσία και όχι προς το σύνολο των εθνικών μας «εκκρεμοτήτων» στα Ελληνοτουρκικά, στο Κυπριακό, στο Σκοπιανό, στο Αιγαίο, στη Θράκη κλπ. Λες και ο πετρελαιαγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης δεν έχει μείνει στα χαρτιά επί 20 χρόνια χωρίς να επιδειχθεί καμιά ιδιαίτερη «μανία» από κανένα. Και τώρα ξαφνικά, ο σχεδιαζόμενος για τα επόμενα 20 χρόνια αγωγός Ρωσικού φυσικού αερίου προς την Ιταλία τους μάρανε! Δεύτερον, η προειδοποίηση του Βήματος ενέχει την υπόσχεση-δόλωμα ότι η «εκδικητική μανία» θα μπορούσε κάπως να μετριαστεί ή κατευναστεί με εκδηλώσεις «καλής θέλησης» ή μια αντισταθμιστική εισφορά ενδοτικότητας από την κυβέρνηση Καραμανλή. Μήπως όμως αυτή η υπόσχεση του ιδεολογικού τοποτηρητή της Αυτοκρατορίας ήταν εξαρχής χωρίς αντίκρισμα, αφού απλώς ήθελε να χρυσώσει το χάπι της επικείμενης «εκδικητικής» …πυρομανίας;

Εδώ ακριβώς εντάσσεται και η επιχείρηση της πανικόβλητης «διάσωσης», με ψευτοδιορθώσεις, του ανιστόρητου και αντιπαιδαγωγικού πονήματος της Μαρίας Ρεπούση, ανάμεσα στα τόσα θύματα και αποκαΐδια που μας κληροδότησε το φετινό καλοκαίρι. Το σύνθετο επικοινωνιακό σκηνικό που στήθηκε για να επιβληθεί πραξικοπηματικά η - δήθεν «διορθωμένη» - επιστροφή του βιβλίου Ιστορίας της Στ Δημοτικού στα σχολεία, δεν επεδίωκε λοιπόν να κατευνάσει ή να παραπλανήσει την πάνδημη κατακραυγή ενάντια σ’ αυτόν τον ατιμωτικό «διδακτικό» αυτοχειριασμό της εθνικής συνείδησης και μνήμης των Ελλήνων. Η απόπειρα κατευνασμού απευθυνόταν αποκλειστικά προς την υποτιθέμενη «εκδικητική μανία» των Επικυρίαρχων.

Δεν είναι τυχαίο ότι ελάχιστες ώρες μετά τη συνέντευξη της Μαριέττας Γιαννάκου στις 2 Αυγούστου, κόμματα και ΜΜΕ την εξέλαβαν ως σίγουρο σύνθημα για πρόωρες εκλογές μέσα στο Σεπτέμβρη. Και τούτο, ακριβώς επειδή κανείς δεν πίστευε ότι η κυβέρνηση θα τολμούσε να εμφανίσει ξανά το εγχειρίδιο της «εθνικής λοβοτομής» πριν από τη προσφυγή στις κάλπες, διακινδυνεύοντας αναζωπύρωση των αντιδράσεων μόλις θα γινόταν αισθητή η απουσία του «κρυφού βιβλίου» μετά την έναρξη των μαθημάτων στις 11 Σεπτεμβρίου.

Για να αμβλυνθεί μάλιστα το κύμα αγανάκτησης που πυροδότησε ο νέος εμπαιγμός με τις «απόρρητες διορθώσεις» της Γιαννάκου, υπήρξε διακομματική συμφωνία για άμεση υποβάθμιση και αποσιώπηση του θέματος της αποεθνοποίησης της Ελληνικής παιδείας που επιχειρείται με αιχμή του δόρατος το επίμαχο βιβλίο (και εκατοντάδες άλλα ανέκδοτα - παρόμοιας «διδακτικής» φιλοσοφίας). Ή πρώτη που έσπασε αυτό το άτυπο εμπάργκο, μια βδομάδα πριν από την πύρινη καταστροφή, ήταν η Ολυμπιονίκης και νομαρχιακή σύμβουλος του ΠΑΣΟΚ Θεσσαλονίκης, Βούλα Πατουλίδου, με την δυναμική προεκλογική της εμφάνισή στο κεντρικό δελτίο του MEGA (18-8-07), όπου εξέφρασε δυναμικά τις παλλαϊκές αντιδράσεις στην άρνηση της Γιαννάκου να αποσύρει το βιβλίο Ιστορίας. Δύο βδομάδες αργότερα, ο Γιώργος Παπανδρέου «απέσυρε» άκομψα την «υπερπατριώτισσα Βούλα» από το ψηφοδέλτιο επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, για να δώσει την υπεσχημένη (5η) θέση της στην γνωστή εθνομηδενίστρια Θάλεια Δραγώνα, «στενή συνεργάτιδα» της Άννας Φραγκουδάκη στο παιδαγωγικό τμήμα προσχολικής ηλικίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Το σίγουρο πάντως είναι ότι οι περιβόητες «διορθώσεις της Ακαδημίας Αθηνών» και η δημόσια αντιπαράθεση γύρω από τον αφελληνισμό της εκπαίδευσης θα παραμείνουν «κρυφό βιβλίο» τουλάχιστον μέχρι την ορκωμοσία της επόμενης κυβέρνησης, που προβλέπεται να πάρει αρκετό χρόνο μετά την καταμέτρηση των ψήφων της 16 Σεπτεμβρίου, εφόσον προκύψει ισχνή έως ανύπαρκτη αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας με πεντακομματική βουλή. Αυτό σημαίνει πως κάθε δημόσια εκδήλωση που φέρνει τα κεφαλαιώδη τούτα ζητήματα στην επιφάνεια του πένθιμου και βωβού προεκλογικού χορού είναι πράξη πατριωτικής αντίστασης.


Ούτε βέβαια πείστηκε κανένας για τον «δύσκολο δρόμο της θεσμικής δημοκρατικής συμπεριφοράς», που επικαλέστηκε η Μαριέττα Γιαννάκου και επανεπιβεβαίωσε ο ίδιος ο Κώστας Καραμανλής στη Συνέντευξη Τύπου της Έκθεσης Θεσσαλονίκης (9/9/07). Στην πραγματικότητα, δεν θα μπορούσε να χωρέσει στην επίκληση «νομιμότητας» περισσότερη αντισυνταγματική αυθαιρεσία, υποκρισία και διαστροφή των εννοιών απ’ όση επέδειξε η υπουργός παιδείας στην τελευταία πολιτική πράξη μιας ασπόνδυλης κυβέρνησης η οποία σύρεται σε εκλογές με μοναδικό πια αντίπαλο τον εαυτό της.

Ενώ η ίδια η υπουργός παιδείας συνεχίζει να διατείνεται ότι το «κρυφό βιβλίο» με τις «απόκρυφες» διορθώσεις έχει την έγκριση των νομίμων οργάνων του Παιδαγωγικού Ινστιτούτο για την επανέκδοσή του, η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική και εκθέτει ανεπανόρθωτα τον Πρωθυπουργό που έπεσε έτσι στην παγίδα του κυκλώματος Γιαννάκου-Ρεπούση. Όχι μόνο το βιβλίο δεν είναι υπό έκδοση στα τυπογραφεία, αλλά η Γιαννάκου δεν έχει καν υπογράψει ακόμη την υπουργική απόφαση η οποία θα εξουσιοδοτούσε τον ΟΕΔΒ να προχωρήσει στην εκτύπωση του «διορθωμένου» κειμένου. Και αυτό συμβαίνει γιατί το αρμόδιο συμβούλιο του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου έχει απορρίψει τρεις φορές τις ψευτοδιορθώσεις πού του παρέδωσε η Ρεπούση μέχρι τα μέσα Ιουνίου. Έχει απορρίψει επίσης ως κραυγαλέα «αντιπαιδαγωγική» την παγκόσμια πρωτοτυπία του λογοτεχνικού «συμπληρώματος» των Ματωμένων Χωμάτων που προτάθηκε πολύ αργότερα από τον Ρουσσόπουλο και την Γιαννάκου ως «σολομώντια λύση» του θεσμικού αδιεξόδου. Συνεπώς όσα λέχτηκαν στην στημένη συνέντευξη Γιαννάκου στις 2 Αυγούστου αποτελούν ωρολογιακή βόμβα ασύστολου ψεύδους που θα σκάσει στο πρόσωπο του Καραμανλή μετά τις εκλογές της 16 Σεπτεμβρίου, άσχετα με το αποτέλεσμά τους.

3. Σολομώντεια αλχημεία σε Ματωμένα Χώματα

Με αυτό τον τρόπο κατάφερε η Γιαννάκου να περάσει τις πρωτοφανείς θεσμικές λαθροχειρίες και την συνταγματική εκτροπή με την οποία δόθηκε παράταση ζωής στην «επίσημη» κρατική παραχάραξη της Ελληνικής Ιστορίας στα σχολεία της χώρας. Αυτό το ανοσιούργημα επισφραγίστηκε με την παγκόσμια εκπαιδευτική πατέντα «δώρο 2-σε-1» που περιλάμβανε τα υπερτιμημένα «Ματωμένα Χώματα» του 1962, ως μετεμφυλιακή εκλαΐκευση της γραμμής Μπεναρόγια του ΚΚΕ στη Μικρασιατική Καταστροφή.

Το Συντονιστικό Συμβούλιο των 20 παρέδρων και επιστημονικών συμβούλων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης του Π.Ι. που ήταν επιφορτισμένο να αξιολογήσει και εγκρίνει τις ψευτοδιορθώσεις της Ρεπούση, είχε στην πραγματικότητα διακόψει απότομα τις συνεδριάσεις του από τις …18 Ιουνίου, όταν η πλειοψηφία του απέρριψε για τρίτη και τελευταία φορά πολλές από τις προταθείσες αλλαγές ως «ανεπαρκείς» και «μη σύμφωνες με τις παρατηρήσεις της Ακαδημίας Αθηνών», αλλά και ιδεολογικά «ύποπτες συμψηφισμού».

Το ίδιο περίπου είχε συμβεί και πριν από τρία ακριβώς χρόνια, όταν το Π.Ι. είχε αναπέμψει τα απαράδεκτα χειρόγραφα του εγχειριδίου της Ρεπούση, αλλά και τότε επιστρατεύτηκαν τα μεγάλα μέσα (ΔΟΛ, Γιαννάκου) για να προχωρήσει πραξικοπηματικά η πρώτη έκδοση και διανομή του ανεκδιήγητου βιβλίου στα σχολεία το περασμένο φθινόπωρο χωρίς καμία «βελτίωση», διόρθωση ή πιλοτική δοκιμασία.

Με άλλα λόγια, το σκηνικό της υπαγορευμένης άνωθεν «έγκρισης» του αρχικού βιβλίου το φθινόπωρο του 2004 επαναλήφθηκε με το σήριαλ των «διορθώσεων» το 2007 αλλά και με μία σημαντική διαφορά. Ενώ το 2004 το αρμόδιο συμβούλιο του Π.Ι. είχε υποχωρήσει στις πιέσεις και εγκρίνει την έκδοση του βιβλίου υπό τον όρο να δοκιμαστεί πρώτα πιλοτικά (πράγμα που δεν έγινε ποτέ), τώρα υπήρξε «εμπλοκή» και πλήρες αδιέξοδο στη διαδικασία των «διορθώσεων» έτσι ώστε να παίξει τον προσχεδιασμένο ρόλο του Σολομώντος η Γιαννάκου. Αυτό προκλήθηκε από μια απροσδόκητη όσο και περίεργη πρόταση της Ρεπούση για αλλαγή διαρρύθμισης της σελίδας για την Μικρασιατική Καταστροφή που δεν της είχε καν ζητηθεί:

Στη θέση φωτογραφίας που παρουσιάζει τον ελληνικό στρατό να παρελαύνει στη Σμύρνη, προτάθηκε από τη συγγραφική ομάδα να τυπωθεί απόσπασμα από τα «Ματωμένα Χώματα» της Διδώς Σωτηρίου, που περιγράφει τις πρώτες στιγμές της καταστροφής. Είχε προηγηθεί η απόρριψη από το Π.Ι. των πρώτων διορθώσεων που προτάθηκαν για αυτό το κεφάλαιο. Συγκεκριμένα η φράση με τον διαβόητο «συνωστισμό» των Ελλήνων στο λιμάνι της Σμύρνης προτάθηκε να διορθωθεί ως εξής: «οι Έλληνες της Σμύρνης αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη κάτω από δραματικές συνθήκες». Αυτή η διόρθωση κρίθηκε από το Π.Ι. ότι δεν ταιριάζει με τον χαρακτήρα «διωγμού» και «σφαγής» που είχε προσλάβει οι φυγή των Ελλήνων από τη Σμύρνη, σύμφωνα τόσο με το αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών (ΔΕΠΠΣ) όσο και με τις σχετικές παρατηρήσεις της Ακαδημίας Αθηνών.
Ως εναλλακτική πρόταση διόρθωσης, η Ρεπούση παρουσίασε τότε (για τη συνεδρίαση του Π.Ι. στις 18 Ιουνίου) το απόσπασμα από το μυθιστόρημα της Διδώς Σωτηρίου όπου, λίγο πριν ξεκινήσει η αιμοσταγής και φρικαλέα περιγραφή της σφαγής και της πυρπόλησης της πόλης, μία παρέα Ελλήνων που τα έπιναν αμέριμνοι σε μαούνα στο λιμάνι της Σμύρνης βλέπει τις φλόγες στην «αρμενογειτονιά» και υποθέτει κυνικά ότι «πάλι οι Αρμεναίοι θα τα πλερώσουνε!». Και προεξοφλούν με άψογη ιστορικο-υλιστική στωικότητα: «Αποκλείεται να κάψουν ολόκληρη τη Σμύρνη. Ποιο συμφέρον έχουνε; Αφού έγινε πια δική τους… Ποιο συμφέρον είχαμε μεις που καίγαμε τα τουρκοχώρια στην υποχώρηση;». Η συγκεκριμένη πρόταση αλλαγής στο βιβλίο έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία στο συμβούλιο του Π.Ι., που την ανέπεμψε στη Ρεπούση με τις εξής ενστάσεις:
1. Τα «Ματωμένα Χώματα», παρά την όποια λογοτεχνική του αξία παραμένει μυθικό αφήγημα, με σαφές ιδεολογικό στίγμα που παραπέμπει στην επίσημη (ανθελληνική) στάση της Τρίτης Διεθνούς και του ΚΚΕ απέναντι στην Τουρκία μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά συνέπεια, το επιλεγμένο απόσπασμα από το έργο της Διδώς Σωτηρίου, δεν μπορεί να παρουσιασθεί σε διδακτικό βιβλίο ως ιστορική «πηγή» και μάλιστα για να «τεκμηριώσει» με συναισθηματικές περιγραφές τα πολιτικά συμπεράσματα της συγγραφέως σχετικά με τα πραγματικά «συμφέροντα» και άλλα κίνητρα ιστορικών προσώπων ή αντιμαχόμενων πλευρών.

2. Το συγκεκριμένο απόσπασμα, όπως και πολλά άλλα στο αφήγημα της Διδώς Σωτηρίου, είναι ύποπτο συμψηφισμού των «ωμοτήτων» που διέπραξαν και οι δύο πλευρές στη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας παρόλο που η Γενοκτονία των Αρμενίων και Ελλήνων του Πόντου και της Μικρασίας από τους Νεότουρκους του Κεμάλ είχε ξεκινήσει ως συστηματική εθνοκάθαρση πολύ νωρίτερα από την Ελληνική απόβαση στη Μικρά Ασία.

3. Στο ίδιο απόσπασμα των «Ματωμένων Χωμάτων» αμφισβητείται ο ρόλος των Τούρκων στο ολοκαύτωμα της Σμύρνης, δήθεν επειδή οι Τούρκοι δεν είχαν «συμφέρον» να πυρπολήσουν την πόλη, υπονοώντας μάλιστα ως μοναδικό τους κίνητρο (εάν υποτεθεί ότι το έκαναν αυτοί πραγματικά) την «εκδίκηση» για τις βιαιοπραγίες των υποχωρούντων Ελληνικών στρατευμάτων στα «τουρκοχώρια».

Τώρα λοιπόν φαίνεται καθαρά πώς καταλήξαμε, από την εύλογη απόρριψη της αντικατάστασης του «συνωστισμού» με τις «τραγικές συνθήκες» φυγής των Ελλήνων, σε μια σολομώντεια λύση-τέρας, ερήμην του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου: Τελικά η «διορθωμένη» έκδοση διατηρεί τις «τραγικές συνθήκες» στη θέση του «συνωστισμού», με ιδεολογικό συμπλήρωμα τη δωρεάν διανομή στους ανύποπτους 12χρονους μαθητές της Ελλάδας, ολόκληρου του μυθιστορήματος της Διδώς Σωτηρίου, με τις 330 σελίδες που «στάζουν δάκρυα και αίμα», όπως θα έλεγε ο Αντώνης Λιάκος, και που ακόμα και ο Θάνος Βερέμης χαρακτήρισε ανάγνωσμα ακατάλληλο για ανηλίκους.

Λίγες μέρες μετά τη νέα εμπλοκή στις «νόμιμες διαδικασίες» της 18/6, η Γιαννάκου δεν έκρυβε την δυσαρέσκειά της δηλώνοντας - ψευδώς - στα ΜΜΕ ότι «το Π.Ι. είναι μόνο συμβουλευτικό όργανο αφού οι τελικές αποφάσεις λαμβάνονται από το Υπουργείο Παιδείας». Η καλοσχεδιασμένη διευθέτηση με το πακέτο «2-σε-1» οριστικοποιήθηκε έτσι ερήμην του αρμόδιου συμβουλίου του Π.Ι. στις 26 Ιουλίου - δηλαδή 35 μέρες μετά την τελευταία του συνεδρίαση - σε συνάντηση της Γιαννάκου με τον Ρουσσόπουλο και τον Κώστα Καραμανλή, για να παρουσιαστεί μάλιστα το «πακέτο» ως φαεινή ιδέα του πρωθυπουργού, χωρίς να γίνει λόγος για το προηγούμενο επεισόδιο με το απορριφθέν απόσπασμα από τα «Ματωμένα Χώματα».

Το τέχνασμα Γιαννάκου-Ρεπούση ήταν πράγματι μεγαλοφυές! Πρώτα ρίχνεις το δόλωμα δύο εξίσου απαράδεκτων «διορθώσεων» για να μπλοκάρεις τις «θεσμικές διαδικασίες». Στη συνέχεια πασάρεις ως «λύση» του αδιεξόδου την πιο ακραία εκδοχή του διδακτικού προβλήματος που έχει προκαλέσει ο ίδιος ο Εθνομηδενισμός: Δηλαδή (πέραν της «ιστοριογραφικής») και την λογοτεχνική Ενοχοποίηση - με αριστερό πρόσημο - της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων.

Αποτελεί ασφαλώς πρωτοφανή αυθαιρεσία η χρησιμοποίηση αυτοτελούς λογοτεχνικού έργου ως «διδακτικού συμπληρώματος», και μάλιστα για συμψηφισμό και ιδεολογική εμπέδωση των ιστορικών και παιδαγωγικών «ατοπημάτων» που ξεχειλίζουν στις 130 σελίδες του βασικού διδακτικού βιβλίου της Ρεπούση. Έτσι τα «Ματωμένα Χώματα» αναγορεύονται ξαφνικά σε μοναδικό κρατικό ανάγνωσμα-ευαγγέλιο της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, την ίδια στιγμή που εξαφανίζεται από όλα τα νέα αναλυτικά προγράμματα και διδακτικά βιβλία γλώσσας και λογοτεχνίας ο… Ύμνος στην Ελευθερία του Διονυσίου Σολωμού, μαζί με τις παγκόσμιες κορυφές της Ελληνικής Ποίησης και Πεζογραφίας του μεσοπολέμου.

Αποτελεί όμως και ανεπανάληπτο ιστορικό σκάνδαλο η - δια του τρόπου αυτού - ιδεολογική μετατόπιση του κέντρου βάρους στη διδασκαλία της νεότερης Ελληνικής Ιστορίας, από τα ηρωικά πρότυπα και τις εποποιίες αυθυπέρβασης και αντίστασης για Ελευθερία (1821, Μακεδονικοί Αγώνες, 1940, Εθνική Αντίσταση, Κυπριακός Αγώνας) στην …αυτοενοχοποίηση του σύγχρονου Ελληνισμού μετά την αποτυχημένης εθνική ολοκλήρωση που αντιπροσωπεύει η Μικρασιατική Καταστροφή.

Αυτή η μονοσήμαντη υποστροφή του αφηγηματικού-διδακτικού πλαισίου της Ελληνικής Ιστορίας, από το επικό στο «τραγικό» της στοιχείο, είχε ήδη δρομολογηθεί από τον θίασο της Ρεπούση όταν τα ΜΜΕ εστίασαν μονόπλευρα τη διαμάχη για το βιβλίο της στα περί «συνωστισμού» και όχι στον τρόπο με τον οποίο απαξιώνονται με λίγες αράδες οι ήρωες του 1821 και του 1940-43. Με τον συμπληρωματικό ογκόλιθο όμως των «Ματωμένων Χωμάτων», αυτή η φαρμακερή συνταγή της διδακτικής αυτοταπείνωσης ενός ιστορικού έθνους, δραματοποιείται και μεγεθύνεται συναισθηματικά έτσι ώστε να επισκιάσει την ίδια την παιδαγωγική, γνωσιολογική και ηθοπλαστική αξία της διδασκαλίας της Ιστορίας.

Γιατί ο Εθνομηδενισμός επιδιώκει να εμπεδώσει στις νεότερες γενεές αυτήν ακριβώς την ιδεολογική μετάλλαξη του σύγχρονου Ελληνισμού σε απολογητή και επαίτη μιας ετεροβαρούς (νέο-οθωμανικής) Ελληνοτουρκικής «φιλίας» με πολιτικά και ιστορικά επιχειρήματα που μόνο μια υποτελής Αριστερά, φορτωμένη με ενοχές, εκδικητικότητα και ηττοπάθεια, θα μπορούσε σήμερα να εκλογικεύσει με ψευτοπροοδευτικές - και μάλιστα «επιστημονικές» - προφάσεις . Ετσι προσπαθούν να θάψουν στο δήθεν «εθνικιστικό» περιθώριο την λαϊκή πατριωτική περηφάνια και αξιοπρέπεια, το συλλογικό βίωμα μνήμης, χρέους, αυτοσεβασμού και πεπρωμένου που δικαιούται ο Ελληνισμός όπως όλοι οι λαοί του κόσμου, για να επαναφέρουν «εκσυγχρονισμένο» νεοταξικά το μετεμφυλιακό τροπάρι της Ψωροκώσταινας.

Η άνευ όρων παράδοση όλων των βαθμίδων του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος στο παρδαλό κουκλοθέατρο του Εθνομηδενισμού και της στρατευμένης Αμάθειας αποτελεί ίσως την πιο ταπεινωτική περίπτωση πνευματικού αυτοχειριασμού ενός ιστορικού έθνους από το κράτος-καρκίνωμα της «εκσυγχρονιστικής νεοτερικότητας» που το ενσαρκώνει παρασιτικά, νεκρώνοντας κάθε δημιουργική πνοή του Ελληνισμού. Έτσι η διαβόητη «επανίδρυση» αυτού του κράτους από την «Νέα Διακυβέρνηση» οδηγήθηκε στην κατάλυση και των τελευταίων θεσμικών ερεισμάτων νομιμοποίησης, διαφάνειας, αποτελεσματικότητας και αξιοκρατίας, όχι μόνο στο χώρο της Παιδείας αλλά και στον τομέα της ασφάλειας της χώρας απέναντι σε ασύμμετρες ή συμμετρικές απειλές.

ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟΥ - ΤΕΛΙΚΑ ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821;

Σάλο έχουν προκαλέσει στην κοινή γνώμη και στην εκπαιδευτική κοινότητα τα ιστορικά εγχειρίδια για εκπαιδευτικούς, σε τέσσερις τόμους, υπό τον γενικό τίτλο «Εναλλακτικό Εκπαιδευτικό Υλικό Για Τη Διδασκαλία της Νεότερης Ιστορίας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης», που έχουν εκδοθεί στο πλαίσιο του Προγράμματος Κοινής Ιστορίας (Joint History Project, JHP), το οποίο καθοδηγείται από το Κέντρο για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη - CDRSEE.

Οι τόμοι φέρουν τους τίτλους:
1. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία
2. Έθνη και Κράτη στη Ν.Α. Ευρώπη
3. Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι
4. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος

Καλύπτουν, δηλαδή, μια ιστορική περίοδο περίπου έξι αιώνων, από την κατάληψη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τους Οθωμανούς έως σήμερα.

Το συγκεκριμένο πρόγραμμα χρηματοδοτείται, κυρίως, από την αμερικανική κυβερνητική υπηρεσία US AID, το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών, αλλά και από το ίδιο το αμερικανικό (Department of State) και το βρετανικό ΥΠΕΞ (Foreign Office) και άλλα ιδρύματα, και η εναρκτήρια συνάντηση για την υλοποίησή του είχε πραγματοποιηθεί στη Χάλκη, το 1999.
Το πρόγραμμα αφορά 11 χώρες: Αλβανία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Βουλγαρία, Κροατία, Κύπρο, Ελλάδα, ΠΓΔΜ, Σερβία-Μαυροβούνιο-Κοσσυφοπέδιο, Σλοβενία και Τουρκία. Εστιάζει στους καθηγητές Ιστορίας στα δημόσια και τα ιδιωτικά σχολεία, τους μαθητές, καθηγητές πανεπιστημίου, προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές, μη κυβερνητικές οργανώσεις, που ενεργοποιούνται στους τομείς της Ιστορίας και της Εκπαίδευσης, και τα υπουργεία Παιδείας, ενώ πραγματοποιεί πολυάριθμα σεμινάρια καθώς και μια σειρά από εκδόσεις.
Σχετικά με την εκπαιδευτική χρήση των εν λόγω βιβλίων, το Υπουργείο Παιδείας ανέφερε ότι δεν υπάρχει οιαδήποτε υπουργική απόφαση, που να προνοεί, αυτά, να χρησιμοποιηθούν ως επιστημονικά βοηθήματα. «Αυτό είναι θέμα που θα εξετάσει η ειδική επιτροπή για τα αναλυτικά προγράμματα της Ιστορίας, η οποία και θα συμβουλεύσει ως προς το αν και πώς θα χρησιμοποιηθούν». Επισήμανε, ωστόσο, ότι, «είμαστε στον 21ο αιώνα, και δεν μπορούμε να ρίχνουμε βιβλία στην πυρά».

Από-εθνικοποίηση της ιστορίας
Η έκδοση του τετράτομου αυτού έργου, που παρουσιάστηκε πριν λίγες μέρες, στο πλαίσιο δημοσιογραφικής διάσκεψης στη Λευκωσία, έχει ήδη προκαλέσει έντονες αντιδράσεις, αλλά και σκεπτικισμό, ως προς τα επιστημονικά της ερείσματα, καθώς φαίνεται να επιβάλλει μιαν υπαγωγή της βαλκανικής ιστοριογραφίας και, ειδικότερα της ελληνικής, στο μέτρο που αφορά στα καθ’ ημάς, στην οθωμανική ιστοριογραφία - με άλλα λόγια, την ανάγνωση και ερμηνεία της ιστορίας των λαών της ΝΑ Ευρώπης, υπό την κηδεμονία των κυρίαρχων αφηγηματικών και ερμηνευτικών προτύπων της Οθωμανικής Ιστορίας, η οποία προβάλλεται να διαθέτει το «ακριβές» επιστημονικό μέτρο ταξινόμησης (και αξιολογίας) όλων των ιστορικών λόγων για το παρελθόν. Μέσα, ακριβώς, στο πνεύμα αυτού του μεθοδολογικού αναθεωρητισμού, το έργο στοχεύει να εισαγάγει μια από-εθνικοποιητική αντίληψη της ιστορίας, υπό το φως υπερεθνικών «μετασχηματισμών», στο πλαίσιο της συντελούμενης παγκοσμιοποίησης στη σφαίρα της οικονομίας και των επικοινωνιών.

Χριστίνα Κουλούρη: Ο οθωμανικός ζυγός δεν ήταν και τόσο ζυγός…
Δηλωτική είναι η άποψη της κ. Χριστίνας Κουλούρη, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου της Πελοποννήσου και διευθύντρια της έκδοσης, αλλά και προέδρου της Επιτροπής Ιστορικής Εκπαίδευσης του CDRSEE: «Η νέα αυτή τάση σημαίνει αναθεώρηση της βασικής, κοινής στα βαλκανικά εθνικά κράτη (πλην του τουρκικού, βεβαίως), ερμηνείας της οθωμανικής κληρονομιάς: Ότι η οθωμανική περίοδος της ιστορίας τους υπήρξε μια «αλλότρια» επιβολή στις αυτόχθονες χριστιανικές κοινωνίες που είχε τη μορφή “ζυγού”». Και συνεχίζει, ότι το βιβλίο αυτό προσφέρει μια βαθύτερη γνώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που «μας επιτρέπει να ανατρέψουμε ένα στερεότυπο εξαιρετικά διαδεδομένο τόσο στη Δυτική όσο και στη ΝΑ χριστιανική Ευρώπη: αυτό που αφορά την πολιτιστική της “καθυστέρηση”».
Το πρωτότυπο του έργου γράφτηκε στα αγγλικά και τη μετάφραση και έκδοσή του στα ελληνικά χρηματοδότησε το Ίδρυμα Α.Γ. Λεβέντη.
Σε άρθρο της στην αθηναϊκή εφημερίδα «Το Βήμα», ημερομηνίας 6/2/2000, με τίτλο «Οι “σκοτεινοί αιώνες” του οθωμανικού παρελθόντος μας», η Κουλούρη έγραφε προκλητικά:
«Το επιστημονικό ενδιαφέρον υπαγορεύεται, άλλωστε, όπως είναι γνωστό, από τη σύγχρονη συγκυρία και τα ερωτήματα που θέτει το παρόν. Οι πολιτικές εξελίξεις της τελευταίας δεκαετίας στα Βαλκάνια και η αναθεώρηση του παρελθόντος που συνεπάγονται οδήγησαν τις βαλκανικές ιστοριογραφίες σε μια αναζήτηση του «κοινού» παρελθόντος, των κοινών ιστορικών εμπειριών της βυζαντινής και της οθωμανικής αυτοκρατορίας και της «κληρονομιάς» τους στη θρησκευτική, πολιτισμική και θεσμική σφαίρα. Η νέα αυτή τάση σημαίνει αναθεώρηση της βασικής, κοινής στα βαλκανικά εθνικά κράτη (πλην του τουρκικού, βεβαίως) ερμηνείας της οθωμανικής κληρονομιάς: ότι η οθωμανική περίοδος της ιστορίας τους υπήρξε μια «αλλότρια» επιβολή στις αυτόχθονες χριστιανικές κοινωνίες που είχε τη μορφή «ζυγού».
Να σημειωθεί εδώ, ότι η Χριστίνα Κουλούρη ήταν ένας απ’ τους συγγραφείς του κατάπτυστου «Ρεπούσιου» βιβλίου της Έκτης Δημοτικού, το οποίο αποσύρθηκε τελικά.

Η επίκουρος καθηγήτρια του Παντείου και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ Μαριλένα Κοππά, που πήρε μέρος στην παρουσίαση του έργου, υπογράμμισε πως ο σημερινός πρόεδρος του Κινήματος Γιώργος Παπανδρέου «ήταν από τους πρώτους υποστηρικτές» της Επιτροπής Ιστορίας του Κέντρου για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη στα πλαίσια των προσπαθειών του για τη συνεργασία και την ειρηνική συνύπαρξη των λαών. Χαρακτηρίζοντας χρήσιμη την έκδοση στην προσπάθεια «επανεξέτασης της διαχείρισης των συμβόλων και των στερεοτύπων» η Μαριλένα Κοππά τόνισε και την ανάγκη «μιας επανανάγνωσης της Ιστορίας».

Όπως δήλωσε ο εφοπλιστής Κώστας Καρράς, που ήταν ο εισηγητής του Κοινού Σχεδίου Ιστορίας των Βαλκανίων και είναι ο υπεύθυνος του προγράμματος, το έργο υπάρχει ήδη στα σερβικά και επίκεινται μεταφράσεις του στα αλβανικά, κροατικά και βοσνιακά, ενώ έχει ήδη διατυπωθεί έντονο ενδιαφέρον να μεταφραστεί και να εκδοθεί και στα ιαπωνικά.

Οι τέσσερις τόμοι δεν απευθύνονται απ’ ευθείας στους μαθητές, γι’ αυτό και δεν θα διατεθούν στο εμπόριο. Σκοπός τους είναι να γίνουν μέρος των σχολικών βιβλιοθηκών και να αποτελέσουν βοηθητικό υλικό για τους καθηγητές που διδάσκουν Νεότερη Ιστορία στα Λύκεια και να χρησιμοποιηθούν σε ειδικά σεμινάρια επιμόρφωσης και κατάρτισής τους. Το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο αποφάσισε ήδη ομόφωνα να εισηγηθεί στο Υπουργείο Παιδείας την περίληψη του υλικού αυτού στα προγράμματα κατάρτισης των καθηγητών.

Επισημαίνοντας ότι το έργο προσφέρει στοιχεία για την οικοδόμηση των Βαλκανίων σε μια νέα βάση και εκσυγχρονίζει τις αντιλήψεις μας πέρα από τις ξεπερασμένες απόψεις που εκφράζονται μέσα από τις «τοπικές Ιστορίες», ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Θάνος Βερέμης εισηγήθηκε τη μελέτη των τεσσάρων τόμων από όσους εμπλέκονται στη διδασκαλία της Νεότερης Ιστορίας. «Είναι σημαντικό πως η Ιστορία αυτή γράφεται τώρα και όχι στην εποχή του βαλκανικού αλυτρωτισμού που επικρατούσε πριν από λίγα χρόνια», τόνισε ο Θάνος Βερέμης, που συμπλήρωσε πως «αλλιώς θα μας είχαν κατηγορήσει για προδότες και θα μας είχαν στήσει στον τοίχο».

Στην παρέμβασή του κατά την παρουσίαση του έργου ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Νίκος Γεωργιάδης επιτέθηκε κατά του «σταλινικού κρατισμού» που επικρατεί στην Ελλάδα με τη μορφή των επιβεβλημένων από το Υπουργείο Παιδείας για τη διδασκαλία της Ιστορίας επίσημων εγχειριδίων. Με τον βουλευτή συμφώνησε και ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Αντώνης Λιάκος, που επεσήμανε πως η Ελλάδα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα όπου η Ιστορία διδάσκεται από εγχειρίδια που επιβάλλει το κράτος. Ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας τόνισε ότι μέσα από τους τέσσερις τόμους του έργου επιχειρείται η αλλαγή της ιστορικής προσέγγισης και η κατάργηση των στερεοτύπων που επιβάλλονται από τις επίσημες εκδοχές των κρατικών εγχειριδίων.

Οι Γεωργιάδης και Λιάκος είχαν επίσης παρόμοιες απόψεις για το ότι στο έργο προβάλλονται διάφορες ιστορικές περίοδοι μέσα από ανθρώπινες εμπειρίες που παρατίθενται ως ιστορικά ντοκουμέντα και δίνουν μιαν άλλη διάσταση στα γεγονότα. Ο κερκυραίος βουλευτής αναφέρθηκε στα σχετικά με την καθημερινή συμβίωση κατά την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κεφάλαια που, όπως είπε, του αποκάλυψαν νέες οπτικές γωνίες στη μελέτη της περιόδου αυτής. Παράλληλα, δεν παρέλειψε να επισημάνει τις αναφορές στις «συμπεριφορές των Ελληνοκυπρίων προς τους Τουρκοκύπριους που ανατρέπουν στερεότυπα και προκαταλήψεις».

«Αθώα» παραμυθάκια σε στυλ αμερικάνικου ταμπλόιντ
Στοχεύοντας κατ’ ευθείαν στο θυμικό, τα τέσσερα βιβλία που αποτελούν το έργο επιχειρούν μέσα από ατομικές «ανθρώπινες ιστορίες» να ποδηγετήσουν τον αναγνώστη προς την ταύτισή του με «τον κοσμάκη» και να ζήσει τα ιστορικά γεγονότα όπως για παράδειγμα ένας χωρικός έζησε και περιγράφει μια μάχη που έγινε κοντά στο χωριό του. Ακριβώς όπως καταγράφεται στα αμερικάνικα ταμπλόιντ το καθημερινό ιστορικό γίγνεσθαι.

Με την αποσπασματική και έντεχνα σερβιρισμένη παράθεση κομματιών από ιστορικά ντοκουμέντα, θρησκευτικά έγγραφα, απομνημονεύματα ταξιδιωτών, προσωπικές ανθρώπινες ιστορίες, δημοσιεύματα του Τύπου, φωτογραφίες, καρτ-ποστάλ, αφίσες, γελοιογραφίες, πίνακες, χάρτες και άλλο οπτικό υλικό καθώς και με την επιλεκτική παράθεση «συμπληρωματικών» ή «ερμηνευτικών» πληροφοριών που συνοδεύονται από «παραδείγματα» ερωτήσεων επιχειρείται ο προσανατολισμός της λογικής του αναγνώστη προς συγκεκριμένη κατεύθυνση. Η αλλαγή της «ιστοριογραφικής» και της «παιδαγωγικής» προσέγγισης που επιχειρείται, σύμφωνα με τη διευθύντρια της έκδοσης, και η «επιστημονική» υπεροχή της που επιδιώκει την ανατροπή «στερεοτύπων» και «προκαταλήψεων» αντί της σφαιρικής και συσχετιστικής, συνολικής, παρουσίασης των ιστορικών γεγονότων, περιορίζεται στις αποσπασματικές αναφορές και στις απόψεις των συγγραφέων που προηγούνται των διαφόρων κεφαλαίων και ενοτήτων.

Και αν ο απώτερος προορισμός των τεσσάρων τόμων του έργου είναι ο μαθητής του Λυκείου, είναι φανερό ότι για να γίνει αυτό είναι αναγκαία η πυροδότηση της διαδικασίας του πολλαπλασιαστικού παράγοντα, μέσα από μια «κρίσιμη μάζα καθηγητών Ιστορίας που είναι πρόθυμοι για αλλαγές», όπως διατυπώνεται στο εισαγωγικό σημείωμα της διευθύντριας της έκδοσης. Με άλλα λόγια, μέσα από το «Εναλλακτικό Εκπαιδευτικό Υλικό για τη Διδασκαλία της Νεότερης Ιστορίας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης», επιδιώκεται η μετατροπή του καθηγητή σε «ινστρούκτορα», κατά τα πρότυπα του πιο στυγνού ολοκληρωτισμού. Με τη χρηματοδότηση, φυσικά, των διαφόρων υπηρεσιών του «ελεύθερου» και «δημοκρατικού» κόσμου του Μπους, του Μπλερ και της Μέρκελ, που θέλουν να σώσουν τα Βαλκάνια ξαναγράφοντας την Ιστορία τους…

Εισαγωγή στον εθνομηδενισμό…
Διαβάζουμε, λοιπόν, στο πρώτο εγχειρίδιο της σειράς και στη «Γενική Εισαγωγή» της Χριστίνας Κουλούρη [σελ. 9-10]:
Ο σχεδιασμός του έργου έλαβε υπ’ όψιν του καταρχήν τους ακόλουθους παράγοντες:

• Τα διαφορετικά κατά χώρα αναλυτικά προγράμματα και τον εθνοκεντρισμό που χαρακτηρίζει τη διδασκαλία της ιστορίας σε όλες τις χώρες∙
• Το γεγονός ότι, στις περισσότερες χώρες της ΝΑ Ευρώπης, οι αλλαγές στα σχολικά εγχειρίδια εξαρτώνται από τον συγκεντρωτικό έλεγχο των υπουργείων παιδείας τα οποία αποφασίζουν για το περιεχόμενο αναλυτικών προγραμμάτων και βιβλίων.
• Την επιθυμία των εκπαιδευτικών να ανανεώσουν τη διδασκαλία τους με εύχρηστα εκπαιδευτικά υλικά στα οποία να μπορούν να έχουν εύκολη πρόσβαση∙
• Την άποψη ότι δεν είναι δυνατό να συνταχθεί μια ενιαία και ομογενοποιητική ιστορία της ΝΑ Ευρώπης η οποία να περιέχεται σε ένα και μόνο εγχειρίδιο και να διδάσκεται σε όλες τις χώρες.

Για όλους αυτούς τους λόγους, προτιμήσαμε να συντάξουμε θεματικά εγχειρίδια (Βιβλία Εργασίας) που περιέχουν τεκμήρια - κείμενα και εικόνες - και τα οποία μπορούν να λειτουργήσουν συμπληρωματικά προς τα υπάρχοντα εγχειρίδια. Συνεπώς, αυτά τα Βιβλία Εργασίας (ΒΕ) δε φιλοδοξούν να αντικαταστήσουν τα εγχειρίδια ιστορίας τα οποία χρησιμοποιούνται τώρα στο σχολείο, ούτε να προτείνουν μια συνεκτική αφήγηση της ιστορίας της ΝΑ Ευρώπης από τον 14ο αιώνα μέχρι σήμερα. Έχουν ωστόσο γνωστικούς και ηθικούς στόχους και προτείνουν μεθόδους και εργαλεία για τη διδασκαλία της ιστορίας. Η ιστορία επιχειρείται να ξαναγραφτεί μέσα από ένα μάθημα μεθόδου μάλλον παρά περιεχομένου.

Αμέσως πιο κάτω [σελ. 10] διαβάζουμε:
Προτείνονται λοιπόν δύο μείζονες αλλαγές.
Αλλαγή της ιστοριογραφικής προσέγγισης:

• Η ιστορία που διδάσκεται στο σχολείο δεν θα είναι εθνικιστική ιστορία. Δεδομένου ότι η κυρίαρχη μορφή της ιστορίας που διδάσκεται είναι η εθνική ιστορία και ότι η ιστορία των γειτονικών λαών διδάσκεται επίσης μέσα από μια εθνοκεντρική προοπτική, δεν προτείνουμε να καταργηθεί ούτε να αντικατασταθεί η εθνική ιστορία, αλλά να αλλάξει ο τρόπος που διδάσκεται.
• Η περιφερειακή ιστορία της ΝΑ Ευρώπης δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αυτοτελής και αυτάρκης αλλά ως μέρος της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας ιστορίας. Αυτό σημαίνει ότι και η άποψη της «ιδιαίτερης» ιστορικής εξέλιξης των Βαλκανίων απορρίπτεται εξαρχής ως στερεοτυπική και ιδεολογικά προκατειλημμένη.
• Η ιστορία κάθε έθνους ξεχωριστά και της περιοχής συνολικά δεν αντιμετωπίζεται ως συνεχής, ομοιογενής και αρμονική. Οι διχασμοί, οι συγκρούσεις και οι διαφορετικές προοπτικές παρουσιάζονται εξίσου με τα κοινά, ενοποιητικά στοιχεία. Αντί να προβάλλουμε μια ψευδή εικόνα αρμονίας, είναι προτιμότερο να υποδεικνύουμε τρόπους για να διδάξουμε στους μαθητές τη διαφορά και τη σύγκρουση.

Η μήτρα της οθωμανικής κληρονομιάς
Ο προσανατολισμός αυτός είναι προφανής, ήδη από την επιλογή των τίτλων, ενώ από την «κοινή ιστορική κληρονομιά» - την οθωμανική, βεβαίως -, έχει απαλειφθεί το Βυζάντιο. Με αυτήν τη δεξιοτεχνική απάλειψη, εξυπηρετείται, διαυγώς, ο στόχος, να προβληθεί η οθωμανική κληρονομιά, ως ο κοινός κόσμος και η κοινή ιστορικοπολιτισμική μήτρα από την οποία προήλθαν τα σύγχρονα βαλκανικά έθνη, την οποία πρέπει, απαραγράπτως, να επανεύρουμε και να επανα-οικειοποιηθούμε, προκειμένου να κτίσουμε ένα κοινό, βασισμένο πάνω στην αλληλοκατανόηση και τη συμφιλίωση, μέλλον, χωρίς ανταγωνισμούς. Χαρακτηριστική, στο πλαίσιο αυτό είναι και η εξόφθαλμα μονοσήμαντη και ανιστορική, στην ουσία της, προσέγγιση του εθνικιστικού φαινομένου και των εθνικο-απελευθερωτικών αγώνων, τα οποία προσεγγίζει, είτε άμεσα, είτε έμμεσα, με μια σαφώς αρνητική σήμανση. Είναι προφανές και το ιδεολόγημα το οποίο υποκρύπτεται πίσω από αυτήν την προσέγγιση.

Προς το ξεπέρασμα του έθνους
Αν, το έθνος - κράτος, ως κύρια επινόηση της νεοτερικής εποχής, αποτελεί έναν πολιτικό και ιστορικό αναχρονισμό για τους σχεδιασμούς της Νέας Τάξης, αυτό που προέχει είναι να ανατρέξουμε στο έδαφος όπου συνελήφθη και συγκροτήθηκε ως κοινωνικο-ιστορική δημιουργία, να αποδομήσουμε τους λόγους που το στήριξαν, και να υποδείξουμε την αναγκαιότητα υπέρβασής του. Επιπλέον, αν ο εθνικισμός και το έθνος-κράτος, πηγή των μεγαλύτερων τραγωδιών της νεότερης ιστορίας μας, είναι ιστορικώς επάναγκες να ξεπεραστούν, προς μια «νέα κοινωνία» χωρίς αντιθέσεις, αν, με άλλα, λόγια, οι λαοί, για να μπορέσουν να συνυπάρξουν ειρηνικά, πρέπει να αποχωριστούν όλα αυτά που συνέχουν το ιστορικό τους είναι - την ιδιαίτερη πολιτισμική παράδοση και εθνική τους ταυτότητα δηλαδή -, τότε, πρέπει να ανατρέξουν στο προ-νεοτερικό, προ-εθνικό έδαφος της ιστορικής τους ύπαρξης και από εκεί να αντλήσουν τα υλικά για τη διαμόρφωση μιας ‘νέας’ ιστορικής ύπαρξης και ταυτότητας: Το έδαφος των παλιών αυτοκρατοριών, στη βαλκανική, δε, περίπτωση, της οθωμανικής, η οποία, πέραν από παρελθόν μας, φαίνεται και να προαλείφεται και ως ο ορίζοντας του ιστορικού μας μέλλοντος…

Η «Ινσταμπούλ» ευημερεί
Χαρακτηριστική είναι η τουρκική προπαγάνδα στο βιβλίο 1 με τίτλο «Η Οθωμανική αυτοκρατορία», της κατάστασης που επικρατούσε στην Κωνσταντινούπολη μετά την Άλωσή της από τους Τούρκους: Όλα, εν ολίγοις, ήταν ωραία, επειδή απηλλάγησαν από τους «απίστους», δηλαδή τους Χριστιανούς: Αναφέρεται μεταξύ άλλων:
«Σπίτια δόθηκαν στους νέους ανθρώπους που έφθαναν. Η Ινσταμπούλ άρχιζε να ευημερεί. …..
«Έδωσαν πιστοποιητικά στους ανθρώπους έτσι, ώστε τα σπίτια να είναι ιδιοκτησία τους. Η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται. Έπειτα, ο σουλτάνος είχε ένα βεζίρη που ήταν γιος άπιστου. Έγινε πολύ οικείος του σουλτάνου. Οι παλιοί άπιστοι της Ινσταμπούλ ήταν φίλοι του πατέρα αυτού του βεζίρη….
«Ένας ψευδομουσουλμάνος δούλος δόθηκε σύντροφος σε έναν από τους συνωμότες απίστους.
«Ερώτηση: Ποιος είναι αυτός ο βεζίρης;
«Απάντηση: Είναι ο Μεχμέτ Πασάς ο Έλληνας. Αργότερα, ο Σουλτάνος έβαλε να τον στραγγαλίσουν σαν να ’ταν σκυλί».
(Σελίδα 51).

Ένας ευτυχισμένος(!) γενίτσαρος αφηγείται
Ανατριχιαστική είναι η εικόνα που επιχειρείται από την τουρκική προπαγάνδα στο θέμα του τουρκικού εγκλήματος του παιδομαζώματος (γενίτσαροι). Βάζουν ένα γενίτσαρο, τον Λουτφή, να δείχνει ευτυχισμένος και να αναπολεί πως καταξιώθηκε μετά το παιδομάζωμα. Με τίτλο «Ο Λουτφή πασάς αναπολεί τη σταδιοδρομία του από την εποχή που στρατολογήθηκε μέσω του συστήματος ντεβσιρμέ». Δηλαδή το έγκλημα του παιδομαζώματος αποκαλείται πλέον στρατολόγηση.
Αφηγείται λοιπόν ο γενίτσαρος Λουτφή: «Χάρη στη γενναιοδωρία του σουλτάνου εγώ, ο ταπεινός, ανατράφηκα στο εσωτερικό Σαράι τον καιρό του μακαρίτη σουλτάνου Βαγιατζήτ (που βρίσκεται σήμερα στον Παράδεισο). Στη διάρκεια αυτής της Οθωμανικής δυναστείας άριστη συμπεριφορά απέναντι στους σουλτάνους από αγάπη προς το θεσμό και όσο βρισκόμουν στο εσωτερικό Σαράι μελέτησα πολλά είδη επιστημών. Όταν εγώ το ταπεινό και ασήμαντο υποκείμενο άφησα το Σαράι συνεργάστηκα με πολλούς ουλεμάδες (νομοδιδάσκαλοι, θεολόγοι και ερμηνευτές του μουσουλμανικού δικαίου), ποιητές και ανθρώπους του πολιτισμού και επιδίωξα να βελτιώσω το χαρακτήρα μου θέτοντας όλες μου τις ικανότητες στην υπηρεσία των επιστημών».
Στο σχόλιο που ακολουθεί καταβάλλεται προσπάθεια να μετριασθούν οι φιλοτουρκικές εντυπώσεις, με τη σημείωση ότι ο Λουτφή αποτελεί εξαίρεση, γεννώντας όμως το ερώτημα: γιατί τότε παρατίθεται η αφήγηση; Όμως ενισχύεται η τουρκική προπαγάνδα στο βιβλίο υποβάλλοντας ως κερασάκι στην τούρτα ότι «σε κάποια χρονική στιγμή μετά τη στρατολόγηση του νεαρού Λουτφή, φαίνεται ότι ο πατέρας του ασπάστηκε επίσης το Ισλάμ».
Σελίδες 64, 654

«Εισβολή» του ελληνικού στρατού στη Θεσσαλονίκη
Μια από τις προκλητικά ανιστόρητες αναφορές του βιβλίου είναι η αναφορά σε… εισβολή των ελληνικών στρατευμάτων στη Θεσσαλονίκη. Συγκεκριμένα, στον τόμο «Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι», στο χρονολογικό πίνακα γεγονότων αναφέρεται: «28 Οκτωβρίου. Το πρωί εισβάλλει στη Θεσσαλονίκη ο ελληνικός στρατός, η οποία παραδόθηκε στις 27 Οκτωβρίου και το απόγευμα οι βουλγαρικές μεραρχίες της Ρίλας. Ξεκινά η διεκδίκηση της Θεσσαλονίκης».
Από την… εισβολή των ελληνικών στρατευμάτων στη Θεσσαλονίκη, έως την απελευθέρωση της πόλης από τα ελληνικά στρατεύματα, όπως διδάσκουν τα εγχειρίδια της Ιστορίας στα ελληνικά σχολεία, η απόσταση είναι τεράστια. Καλύπτει, όμως, το χάσμα, από τους ισχυρισμούς της σκοπιανής προπαγάνδας, για ελληνική… εισβολή στη Μακεδονία. Και εξυπηρετεί, προφανώς, τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης των Σκοπίων στις διεκδικήσεις τους εναντίον της Ελλάδας, παρουσιάζοντας τες ως βασιζόμενες σε ιστορικά δεδομένα. Τα οποία, βεβαίως, πρέπει να εμπεδώσουμε κι εμείς, από τα σχολικά έδρανα…

Πηγές: sigmalive.com | paron.gr | theamapati.wordpress.com

αναδημοσίευση από το pare-dose.net