Η επιστημονική δεοντολογία και τα εθνικά θέματα

του Γιώργου Κοντογιώργη

http://contogeorgis.blogspot.com/2009/04/blog-post.html

(Το κείμενο αυτό απαντά στο ζήτημα του ακαδημαϊκά και θεσμικά απαράδεκτου της επιλογής θέματος διδακτορικής διατριβής στο οποίο η "Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας" αποκαλείται "Δημοκρατία της Μακεδονίας" και μάλιστα της αξίωσης των καθηγητών του τμήματος πολιτικής επιστήμης και ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου να χρηματοδοτηθεί από το ελληνικό κράτος).

“Κατά τη σχετική συνεδρία της Γενικής Συνέλευσης του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου οι συνάδελφοι (όλοι πλην ενός) υποστήριξαν ότι αποτελεί στοιχείο της επιστημονικής ελευθερίας να αποκαλούν μια χώρα όπως αυτοί κρίνουν ή να επιλέγουν γι'αυτήν το όνομα που τους αρέσει. Λογικά ως καθηγητές πανεπιστημίου θα έπρεπε να είχαν αντιληφθεί ότι υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά μεταξύ επιστημονικής ελευθερίας και ιδεολογικής ή πολιτικής επιλογής που ο καθένας μπορεί να έχει ως πολίτης. Εάν το θέμα της διατριβής ήταν η σπουδή της άποψης που θέλει η συγκεκριμένη χώρα να ονομάζεται Δημοκρατία της Μακεδονίας, ουδείς θα είχε αντίρρηση. Το θέμα όμως της διδακτορικής διατριβής αφορά στις εθνοτικές διαιρέσεις στη χώρα αυτή και όχι στο όνομα. Επομένως το όνομα της χώρας δεν εμπεριέχεται στην επιστημονική διερεύνηση, λαμβάνεται ως δεδομένο. Συμβαίνει λοιπόν η ενλόγω χώρα να έχει όνομα που το συμφώνησε ομόφωνα ο ΟΗΕ (και η ίδια) και να βρίσκεται σε εξέλιξη διαπραγμάτευση για τη οριστική ονομασία της. Η παράκαμψη του ΟΗΕ και η υιοθέτηση του επιχειρήματος της μιας ή της άλλης πλευράς (“Δημοκρατία της Μακεδονίας” ή “Δημοκρατία των Σκοπίων”) αποτελεί πολιτική πράξη και, ως εκ τούτου, είναι επιστημονικά και ακαδημαϊκά απαράδεκτη.
Μάλιστα, στο μέτρο που το όνομα “Δημοκρατία της Μακεδονίας” εμπλέκεται υπό τις παρούσες συνθήκες στον λόγο του εθνικισμού της γειτονικής χώρας, η υιοθέτησή του μεταβάλλει τους συμπαραστάτες σε τυπικούς εθνικιστές. Εθνικιστής δεν είναι ο εκφραστής του εθνικισμού της χώρας που ανήκει, αλλά ο φορέας εθνικιστικών ιδεών, οποιασδήποτε χώρας και μορφής. Αυτά όμως συμβαίνουν όταν η ιδεολογία έχει καταλάβει τη θέση της επιστήμης στο πανεπιστήμιο. Όταν δηλαδή ο καθηγητής δεν διακρίνει ανάμεσα στις επιστημονικές σχολές σκέψης, που εμπεριέχουν αναπόφευκτα και την “επιλογή” επιχειρήματος και στην ιδεολογικο-πολιτική δράση που υπαγορεύει η σκοπιμότητα της πολιτικής. Εξού και ακούστηκε το επιχείρημα ότι αφού πολλές χώρες υιοθέτησαν το “συνταγματικό” όνομα της ενλόγω χώρας είναι εν δικαίω! Να υποθέσω ότι ένας καθηγητής πανεπιστημίου αδυνατεί να διακρίνει ότι οι πολιτικές στις διεθνείς σχέσεις διαμορφώνονται με γνώμονα τους συσχετισμούς δύναμης που υπαγορεύουν οι ηγεμόνες; Γιατί άραγε, αντί να σπεύδουν τόσο πρόθυμα να στεγασθούν στη θαλπωρή του ηγεμόνα και να υπηρετήσουν το συμφέρον του, δεν διερωτώνται τι επέβαλε την παράκαμψη της ψήφου τους στον ΟΗΕ (δηλαδή του κανόνα που αυτοί διαμόρφωσαν) και την παραβίαση της “ενδιάμεσης συμφωνίας”;
Η προσήλωση αυτή των συναδέλφων στο συμφέρον του ηγεμόνα και στην εθνικιστική υστερία της γείτονος, εξηγεί από την άλλη γιατί στο καλάθι της πολιτικής -κι όχι φυσικά της επιστημονικής- τους ευαισθησίας, δεν υπεισέρχεται ένας στοιχειώδης σεβασμός προς την ελληνική κοινωνία που χρηματοδοτεί πλουσιοπάροχα τον βίο τους. Η οποία, καλώς ή κακώς, με συντριπτική πλειοψηφία δεν αποδέχεται την ολοκληρωτική εκχώρηση του ονόματος αυτού στην γείτονα, αφού εκτιμά ότι έτσι θα αποστερήσει από την ίδια ένα μέρος της δικής της ταυτότητας; Για ποιο λόγο η “ευαισθησία” ως προς το δικαίωμα στην ταυτοτική επιλογή να βαραίνει μονοσήμαντα προς την μια πλευρά και όχι, έστω, ισομερώς; Επιπλέον, παρακάμπτουν, προσποιούμενοι την επιστημονική ελευθερία, το γεγονός ότι εργάζονται σε δημόσιο πανεπιστήμιο μιας χώρας που αυτή τη στιγμή διαπραγματεύεται την τελική ονομασία. Μάλιστα δε, παρόλον ότι υπονομεύουν την ομόφωνη ως προς αυτό στρατηγική της χώρας, αξιώνουν να στεγάσουν την πολιτική τους επιλογή σε πρόγραμμα που χρηματοδοτεί η ελληνική πολιτεία δαπάναις της κοινωνίας. Θα ανέμενε κανείς η ευαισθησία τους να τους παρότρυνε να απευθυνθούν στην γειτονική χώρα, της οποίας τον εθνικισμό διακινούν, προκειμένου να χρηματοδοτήσουν την ενλόγω διδακτορική διατριβή. Ώστε, η βαθιά αντιδημοκρατική τους συμπεριφορά συνοδεύεται από μια εξίσου υψηλή περιφρόνηση της κοινωνίας που τους στεγάζει. Διότι μήπως δεν είναι η ελληνική κοινωνία που αποτελεί τον λόγο ύπαρξης της χώρας, του κράτους, των πανεπιστημίων, αλλά και αυτών των ιδίων; Έχοντας όμως εθισθεί στο δόγμα της νεοτερικότητας που ορίζει τη δημοκρατία όχι ως το ταυτοτικό ισοδύναμο της κοινωνίας των πολιτών, αλλά ως το κράτος που την κατέχει, αντιλαμβάνονται την τελευταία ως το υποζύγιό τους.
Αλλά γιατί άραγε τόση αγωνία να προκαταλάβουν τις εξελίξεις; Τι θα πράξουν οι συνάδελφοι εάν πριν από την υποστήριξη της διδακτορικής διατριβής επιτευχθεί μια συμφωνία μεταξύ των μερών; Θα μας πουν ότι έσφαλαν και θα ζητήσουν να αλλάξουμε τον τίτλο της; Δεν αντιλαμβάνονται ότι έτσι ευτελίζουν την επιστήμη, το ελληνικό πανεπιστήμιο, τη χώρα, αλλά και αυτούς τους ιδίους; Επιλέγοντας να διακινήσουν τον λόγο του εθνικισμού της άλλης πλευράς και, ουσιαστικά, τα σχέδια της υπερδύναμης στην περιοχή, μεταβάλλουν το πανεπιστήμιο σε οργανικό μέρος του προβλήματος και την επιστήμη σε πρόσχημα. Κατανοώ την επιλογή αυτή, στο μέτρο που απλώς αποκαλύπτει την σταθερά όσο και βαθιά αντιδημοκρατική λογική που διακρίνει τη συμπεριφορά των κρατούντων στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Ακριβώς γι'αυτό, αντί να απαντούν στα ζητήματα που εγείρουν οι επιλογές τους, αντί να απολογηθούν για την προσήλωσή τους στο συμφέρον του ηγεμόνα και στην εθνικιστική υστερία της γείτονος, μετατοπίζουν το επίκεντρο του ερωτήματος στο δικαίωμά τους να διακινούν ελεύθερα τις απόψεις τους. Στην πραγματικότητα, κρύβονται πίσω από ένα ανύπαρκτο ερώτημα (είναι καταφανές ότι ουδείς τους αμφισβητεί το δικαίωμα αυτό) προκειμένου να το καταστρατηγήσουν, όπως ακριβώς πράττουν και με την επίκληση της επιστημονικής ελευθερίας την οποία υποτάσσουν σε πολιτικές σκοπιμότητες.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι ίδιοι αυτοί κύκλοι προσέρχονται στις Συνεδρίες των πανεπιστημιακών οργάνων για να νομιμοποιήσουν αποφάσεις που ήδη έχουν “επεξεργασθεί” προηγουμένως και όχι με την πρόθεση να διεξαγάγουν μια αυθεντική δημοκρατική διαβούλευση; Ο δημοκρατικός διάλογος προϋποθέτει επιστημονική επιφάνεια, συνειδησιακή διαφάνεια, προσήλωση σε κανονιστικές αρχές και, μάλιστα, στον λόγο ύπαρξης του θεσμού που είναι, αναντιρρήτως, το συμφέρον της κοινωνίας. Ώστε, η παγίωση του “ετσιθελισμού” της διατεταγμένης πλειοψηφίας των κατόχων του θεσμού δεν αποτελεί κεκτημένο δικαίωμα, αλλά ιδιοποίηση. Επειδή ακριβώς το γνωρίζουν, διακινούν ανερυθριάστως το επιχείρημα ότι η πλειοψηφία της κοινωνίας των πολιτών αποτελεί την μείζονα απειλή των δικαιωμάτων και όχι η δική τους αυτόνομη, δηλαδή ολιγαρχική συνιστώσα. Εξού και όπου “δεν τους βγαίνει”, η ανοχή στον λόγο του άλλου υποκαθίσταται από την ύβρη και το επιχείρημα από την συκοφαντία προς όποιον παραμένει πιστός στην ακαδημαϊκή τάξη και στην επιστήμη. Οι ίδιοι αυτοί που επιλέγουν να διακινούν τον τυπικά λαϊκιστικό εθνικισμό της γείτονος, απομεινάρι του σταλινικού ολοκληρωτισμού, και τον νεοφιλελεύθερο ιμπεριαλισμό, που προσημειώνει στο σκοπό του τα ανθρώπινα δικαιώματα, εγκαλούν τον λόγο της ελευθερίας και την επιστήμη για εθνικισμό. Προσποιούμενοι ότι δήθεν έτσι καταπολεμούν τον ελληνικό εθνικισμό, συμπεριφέρονται ως τυπικοί διακινητές της “νέας τάξης”. Χρειάζεται άραγε να υποσημειώσω ότι όταν ολίγοι από εμάς παλεύαμε για έναν συμβιβασμό στο θέμα του ονόματος, πολλοί από αυτούς που τώρα επιλέγουν την “ιδεολογική” αντί της “εθνικής” αλληλεγγύης είτε “διαπραγματεύονταν” στις πλατείες τον οδυρμό τους είτε κρύβονταν πίσω από τη σιωπή τους;
Σε κάθε περίπτωση, ένα είναι βέβαιο: καμία χώρα δεν μπορεί να ονειρεύεται το μέλλον εάν η κοινωνία της τελεί υπό ένα κράτος κατοχής. Και η ελληνική κοινωνία κατέχεται κυριολεκτικά από τους νομείς των θεσμών του κράτους.

"Η Ύβρις"

"Όσο κι αν με «συγκινεί» που επιτέλους μπήκε στο καθημερινό θεαματικό θεματολόγιο των Μίντια, ο εθνικός μας ποιητής, με αφορμή τη γνωστή δήλωση του Αλέκου Αλαβάνου και όσα αυτή παρήγαγε σε επίπεδο πολιτικής διελκυστίνδας, όμως αισθάνομαι υποχρεωμένος να δηλώσω και να καταγράψω στη συνέχεια πως η συγκίνηση αυτή έρχεται και χτυπάει απευθείας σε μια αίσθηση σιχαμάρας που νιώθω, από την ανατριχιαστική υποκρισία που περισσεύει σ’ αυτή την περίπτωση...

Και θα εξηγηθώ αμέσως και καθέτως, όπως σ’ όλη τη ζωή μου, πράττω και διαπράττω:

-------------------------------------------------------------------------------------------------

ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ!

Αιδώς Αργείοι! Ο Σολωμός σας μάρανε! Και απευθύνομαι σε όλους εκείνους, πολιτικούς ανθρώπους, πνευματικούς ταγούς, εκπαιδευτικούς μέντορες, αναρχοσυνδικαλιστικοφλερτάροντες εργατοπατέρες, δημοσιογραφίσκους της δεκάρας, αργυρώνητους καθηγητάδες, επίορκους υπαλλήλους της Διοίκησης και αρκετές άλλες κατηγορίες γραικύλων και όχι Ελλήνων:

Τι δουλειά έχετε εσείς μωροί, με την Ποίηση κατ’ αρχήν, και τον Εθνικό Βάρδο μετά κι ακόμα περισσότερο με ό, τι η Μητέρα όλων των Τεχνών εκπροσωπεί, για τον ιερό ετούτο τόπο και την ιστορία του;

Εσείς δεν διαλύσατε τις βάσεις παιδείας; Εσείς δεν στείλατε τα ελληνόπουλα να διάγουν με εφτακόσιες λέξεις οπλισμό; Εσείς δεν οδηγήσατε τη μαθητιώσα και σπουδάζουσα νεολαία στην κατάντια εκείνη, όπου το 73% των παιδιών μας στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, να αγνοεί τα σημεία στίξεως και να μην μπορεί να αρθρώσει μια στοιχειώδη ακολουθία προτάσεων στον λόγο του; Εσείς δεν υπερασπίζεστε ως βασική γλώσσα κι όχι ως βοηθητικό εργαλείο, τα γλωσσοδιαστροφικά «γκρήκλις» με τα οποία πλημμύρισαν τα παιδιά μας κάθε παρουσία τους στο Διαδίκτυο;

------------------------------------------------------

ΟΛΙΓΟΓΡΑΜΜΑΤΟΙ, ΕΣΧΑΤΟΠΡΟΔΟΤΕΣ!

Εσείς δεν διαλύσατε κάθε ικμάδα πολιτισμού στη χώρα, εσείς δεν εξακολουθείτε ως αλητήριοι πελάτες των χουντικών «ιδεολογημάτων» να προβάλετε τον αηδιαστικό όρο «κουλτουριάρης» για κάθε Συνέλληνα που ακόμα διαβάζει ποίηση, που ακόμα ακούει καλή μουσική που ακόμα επιμένει και μελετάει την ιστορία της πατρίδας που ακόμα διατηρεί πνευματικούς δεσμούς με την ιστορική μνήμη των προπατόρων του;

Τι δουλειά έχετε εσείς, όποτε σας καπνίζει, και ανασύρετε τον Διονύσιο Σολωμό και τον ερμηνεύετε κιόλας και τον διασύρετε στα τηλεπαράθυρά σας;

Ολιγογράμματοι, εσχατοπροδότες του ιερού ελληνικού πολιτισμού, μανιακοί ψευτοκοσμοπολίτες ψευτοδιεθνιστές και τάχα πολυπολιτισμικοί αντιρατσιστές και παραμύθια τούμπανα και κουλουβάχατα και ταμπαραπατούμπαρα και βουρδουλομπέρδουλα, γιατί με άλλες λέξεις ελληνικές δεν σας αξίζει να κάνει κανείς επαφή μαζί σας!

ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΩΝ..

Διαπράττετε την Ύβρι, μετά από τόσα που κάνατε στη Νεολαία του τόπου, τώρα βάλατε και στο χυδαίο οπλοστάσιο σας το Μεγάλο Ποιητή.

Δεν σας είδα να προτείνετε να βλέπουν τα ελληνόπουλα στην Πλατεία Συντάγματος έστω δύο μονάχα προτομές, τα Βραβεία Νόμπελ που πήραμε σε 16 μονάχα χρόνια, τον Σεφέρη και τον Ελύτη τουλάχιστον!

Με ποιό δικαίωμα μιλάτε εσείς για τον Σολωμό; Σ αυτή τη χώρα των μεγάλων ποιητών, το ξέρετε ότι με τα αισχρά αποτελέσματα της κουρελιασμένης ανθελληνικής σας μπέρτας που σκεπάζετε την πνευματική σας καμπούρα, φτάσαμε στο σημείο να κινδυνεύουμε να μην ξαναβγάλουμε όχι μόνο μεγάλους ποιητές, αλλά ποιητές καν; Με ποια γλώσσα να μιλήσουν τα νέα παιδιά; Ποια γλώσσα τους αφήσατε;

Εδώ και χρόνια μεθοδικά, αργά και σταθερά κάνετε ότι περνάει από το βρώμικο μυαλό σας και το άπληστο χέρι σας για να διαλύσετε τη μοναδική κυτταρική δύναμη του ελληνικού πολιτισμού, τη γλώσσα του. Για να ανοίξτε το δρόμο στους αλήτες ανθέλληνες που φιλοδοξούν και ονειρεύονται να ξαναγράψουν την ιστορία όπως αυτοί γουστάρουν για να στήσουν τον καινούριο μαλιστάνθρωπο που χρειάζονται, το μεταλλαγμένο ζώο της νέας εποχής τους, που δεν θα σκέπτεται, δεν θα αντιδρά, δεν θα διαμαρτύρεται.

-----------------------------------------------------------

ΟΜΙΛΟΥΜΕ ΟΜΗΡΙΚΑ!

Και φυσικά σ αυτό το παιχνίδι η πνευματική επάρκεια είναι ο χειρότερος εχθρός σας. Και βέβαια, όταν μιλάμε για πνευματική επάρκεια εννοούμε την διανοητική συμμετοχή στα αγαθά του πνευματικού πολιτισμού. Και έτσι, μιλώντας για πνευματικό πολιτισμό, εννοούμε πριν από όλα και πάνω από όλα τον πατέρα πολιτισμό, τον αρχαίο ελληνικό. Δηλαδή την ελληνική μας γλώσσα!

Να γιατί υποτελείς του κύριου Κίσινγκερ και υπάλληλοι των σκοτεινών εκείνων κέντρων αφελληνισμού του δυτικού πολιτισμού, κάνετε ό,τι μπορείτε για να διαλύστε τη σχέση των νέων Ελλήνων με τη γλώσσα τους.

Την Ομηρική γλώσσα μας που μιλάμε συνεχώς και αδιαλείπτως, χιλιάδες χρόνια τώρα. Γιατί μπορεί να λέμε σκάφος, βαπόρι, πλοίο, καράβι και να μη λέμε «ναυς» αλλά από το πρωί ως το βράδυ λέμε: Ναύτης, ναυτιλία, ναυτιλλόμενος, ναύαρχος, ναυσιπλοΐα, και χίλια ακόμα!

Να γιατί πλασάρετε την αισχρή παρόλα «νεοέλληνας», για να διακοπεί η συνέχεια!

Να γιατί αντί να μας πει ο μεγάλος επίσης ποιητής μας ο Γιάννης Ρίτσος για την Ελληνοσύνη, αστόχαστα μας μιλάει για «Ρωμιοσύνη»!


ΜΑΣΤΟΥΡΩΝΕΤΕ ΤΗ ΝΕΟΛΑΙΑ!

Και μετά από όλα αυτά, και μετά από την τηλεοπτική ασυδοσία διάλυσης κάθε πολιτισμικού στοιχείου στον τόπο και μετά από την επέλαση των ολιγογράμματων σε όλους τους χώρους όπου διεξάγεται η καθημερινή μας ζωή, μιλάτε εσείς για το Διονύσιο Σολωμό και …αναλύετε κιόλας. τον Εθνικό μας Ύμνο; Αφού εσείς είσαστε «έλληνες» μονάχα στα διαβατήρια σας! Δεν είσαστε ΕΛΛΗΝΕΣ, όμως!

Ουστ Ξευτίλες! Που αν λειτουργούσαμε ως απολύτως ισόνομοι μέσα σ αυτή τη δημοκρατία, θα σας έκαναν οι νέοι μας μήνυση, τουλάχιστον για εσχάτη προδοσία! ΄Όμως τους μαστουρώνετε κανονικά και τους τρώτε τα όμορφα αυτά δέκα νεανικά χρόνια με τις μαλακίες και τις αλητείες που προτείνετε, μέσα στον πληρωμένο και απέξω κατευθυνόμενο ανθελληνικό σχεδιασμό της διάλυσης αυτής της χώρας.

-------------------------------------------------------------------


ΥΣΤΕΡΟΛΟΓΙΟΝ: Μα ας μην πάμε παραπέρα! Ας μείνουμε σ αυτό: Ο Κόμης Διονύσιος Σολωμός, σας έχει μεταθανατίως εγγεγραμμένους στα παλαιότερα των υποδημάτων του! Όπως κι εμείς, άλλωστε, όσοι μείναμε και ξεμείναμε, ακόμα Ποιητές, στον τόπο ετούτο.

Όμως, μη, ΑΥΤΟΝ! Και κυρίως ,όχι «εσείς»!

Αλήτες!"

-----------------------------------------------

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΙΑΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

http://troktiko.blogspot.com/2009/04/blog-post_4276.html

Αλαβάνε βγάλε και άλλες ανακοινώσεις όπως η τελευταία

....ώστε να δικαιώσεις τελικά τον Γεωργιάδη στην προβλεψη ότι θα σας περάσει και ο Καρατζαφέρης. Μιλάω φυσικά για το...

Ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν ξεκινά με το «Σε γνωρίζω από την κόψη / του σπαθιού την τρομερή», μια εικόνα πολύ πιο εφιαλτική από τις κουκούλες, τα μολότοφ και τα γκαζάκια. Ας μη ξεχνάμε ότι ο Ύμνος στην Ελευθερία έχει γραφεί με βάση τα σκληρά γεγονότα της άλωσης της Τριπολιτσάς γι’ αυτό συναντάς σε κάθε στίχο σχεδόν όρους ακραίας βίας."

Τα ίδια με εσένα λένε και οι Τούρκοι.!!!
Είδες που συμφωνείς με τον Τουρκικό εθνικισμό Αλαβάνε ?
Χαίρομαι ΠΟΛΥ που επιτέλους φτάσατε στο 5,6%.
Άντε με το καλό και στο 3%, εκεί που αξίζεται σαν ακροαριστερό κόμμα.
Αν και το αριστερός πολύ σου πέφτει διότι μόνο από αυτό δεν είναι εσύ και το κόμμα σου.

όσο για το "ξεχνάμε" θα σου πω εγώ τι ξεχνάς ...

Ότι όλοι οι αγώνες, τα πάθη, οι ελπίδες του Ελληνισμού, είναι αποκρυσταλλωμένα μέσα σε αυτό που λέγεται Εθνικός Ύμνος.

Ο Εθνικός Ύμνος αντα­νακλά και την ομοψυχία και την εθνική συνείδηση που έχει κάθε έθνος.

Γιατί είναι ο ύμνος εκείνος, στο άκουσμα του οποίου όλοι πρέπει να σταθούν προσοχή, και να τιμήσουν με τη στάση τους αυτή, τόσο τα ιδανικά της φυλής τους όσο και αυτούς που θυσιάστηκαν για χάρη αυτών και έδω­σαν το πιο πολύτιμο αγαθό, τη ζωή τους.

Ο Εθνικός Ύμνος ακούγεται με την έπαρση ή την υποστολή της σημαίας. Υπάρχει πάντα ένας άρρηκτος κρίκος που συνδέει αυά τα δύο σύμβολα, Σημαία και Εθνικό Ύμνο.

Είναι τα σημάδια της πατρίδας, είναι για τον Έλληνα φορτισμένα με μια συγκινησιακή δύναμη πολύ μεγάλη, αξιοθαύμαστη και ηρωική, είναι η ιστορία της πατρίδας μας. Οι αποδιδόμενες τιμές σ' αυτά, απο­τελούν αποδόσεις τιμής στο Έθνος μας και το λαό μας, που με βαθύ το αίσθημα της φιλελευθερίας, της φιλοπατρίας, της ευθύνης και του καθήκοντος, βαδίζει στο δρόμο της συμφιλίωσης, της ομοψυχίας, της εθνικής ανάτασης και της αντίστασης σε κάθε μορφή επιβολής.

Φτάνει πια με την αποδόμηση των ιδανικών μας.

http://akritas-history-of-makedonia.blogspot.com/2009/04/blog-post_6133.html

Νέα δήλωση-πρόκληση σχετικά με τον Εθνικό Ύμνο.

Το "σε γνωρίζω από την κόψη" είναι... χειρότερο απ΄τα γκαζάκια!

Δυστυχώς για σας κ.Αλαβάνο,μερικές φορές τα όρια ανάμεσα στην επιτηδευμένη προκλητικότητα και την ανεπιτήδευτη ηλιθιότητα και φαιδρότητα είναι ιδιαιτέρως δυσδιάκριτα..
Έλεος πια.

Ο κ.Αλαβάνος έκρινε σκόπιμο να συνεχίσει την κόντρα του με τον κ.Καρατζαφέρη αλλά και με ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας ανεξαρτήτως κομματικών πεποιθήσεων και εξέδωσε χθες βράδυ ανακοίνωση στην οποία προσπαθεί να αιτιολογήσει και να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα..

Μεταξύ άλλων αναφέρει:

"δεν χρειάζεται η ανάλυση της «Βίας» κι όχι της «Βιάς». Ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν ξεκινά με το «Σε γνωρίζω από την κόψη / του σπαθιού την τρομερή», μια εικόνα πολύ πιο εφιαλτική από τις κουκούλες, τα μολότοφ και τα γκαζάκια.(!!) Ας μη ξεχνάμε ότι ο Ύμνος στην Ελευθερία έχει γραφεί με βάση τα σκληρά γεγονότα της άλωσης της Τριπολιτσάς γι’ αυτό συναντάς σε κάθε στίχο σχεδόν όρους ακραίας βίας(!)."

συνέχεια εδώ 

περι ζιζανίων...και λοιπών προκλητικών

Ας μην γελιόμαστε ..οι γνωστοί προκλητικοί τύποι γνωρίζουν και παραγνωρίζουν..και τι σημαίνει ο Εθνικός ύμνος...

όπως επίσης γνωρίζουν και πότε γράφτηκε και γιατί...
δεν έκαναν λάθος...είχαν στόχο
Ο στόχος τους ήταν να δημιουργήσουν αμφισβήτηση
δεν είναι η πρώτη φορά
ο τρόπος είναι γνωστός και πολυδοκιμασμένος

Οι φωστήρες του νεοταξισμού έχουν επανηλλειμένως λειτουργήσει με τον γνωστό τρόπο...
κατέχουν τα κόλπα της επικοινωνίας ως οι καλύτεροι μαθητές της προπαγάνδας...
ξέρουν και το πότε και το πως θα σπείρεις "ζιζανια"
δεν προσδοκούν άμεσα αλλά επενδύουν στα μακροπρόθεσμα

γνωρίζουν πως τα επιχείρηματα τους και τα πιστεύω τους δεν είναι ικανά να γίνουν σπόροι στο δέντρο της πατρίδας μας
και αρκούνται στα "ζιζάνια"

ζιζάνια όμως, που με καθημερινές και όχι τυχαίες προσπάθειες τους
γεμίζουν τον χώρο γύρω από το δέντρο που λέγεται πατρίδα...

Τι μπορεί να κάνει όμως κάποιος με τα ζιζάνια;

Οι αγρότες ανά τον κόσμο γνωρίζουν πολύ καλά πως ο έλεγχος και ο καθαρισμός των ζιζανίων είναι πολύ δύσκολος...αλλά απαραίτητος!

Τα ζιζάνια ως αν δεν αντιμετωπιστούν σωστά, επανέρχονται δριμύτερα, ιδιαίτερα όταν τα πολλά στοιχεία που προκαλούν προβλήματα ζιζανίων δεν έχουν αξιολογηθεί και αντιμετωπιστεί.

και τότε η μόνη λύση που απομένει είναι...η άροση...ή πιο απλά το όργωμα ...

επομένως το ερώτημα τελικά δεν είναι τι πρέπει να κάνουμε με τα ζιζάνια...
γιατί ο τρόπος είναι γνωστός από την αρχαιότητα

το ερώτημα είναι που θα βρούμε ή ποιοί είναι οι "αγρότες" που μπορούν να τα αντιμετωπίσουν μια και καλή!

Επιστολή στον κ. Φυντανιδη με θέμα την Λαθρομετανάστευση

Απάντηση στον κ.Φυντανίδη σχετικά με την πρόσφατη εκπομπή του στην ΝΕΤ και την πολυπολιτισμική προπαγάνδα

Αξιότιμε κ. Φυντανιδη

Παρακολούθησα ένα μικρό μέρος της εκπομπής σας για την λαθρομετανάστευση και ομολογουμένως απογοητεύτηκα. Όχι πως περίμενα κάτι καλύτερο, έχετε δώσει άλλωστε δείγμα γραφής από την Ελευθεροτυπία

Οι απορίες και οι ενστάσεις μου είναι πάρα- πάρα πολλές

Κατ αρχάς:

Ο κ. Ζαβός δεν ερωτήθη:

Α)Γιατί το κρατικό Ίδρυμα μεταναστευτικής Πολιτικής ( ΙΜΕΠΟ) παρακρατάει το 20% από τα παράβολα που πληρώνουν οι μετανάστες για την άδεια παραμονή τους;

Β)Γιατί το ποσό αυτό δεν έπεσε στο 5% που έχει ζητηθεί πολλές φορές αρμοδίως ( και το άλλο 15 % να πάει κάπου αλλού, στο ΙΚΑ ας πούμε).

Γ)Τι γίνονται αυτά τα λεφτά και που καταλήγουν, αφού είναι γνωστό ότι το ΙΜΕΠΟ είναι κρατικό ίδρυμα (είναι δημόσιοι υπάλληλοι δηλαδή).

Δ)Γιατί το ΙΜΕΠΟ εδρεύει στο Κολωνάκι και γιατί αντιδρά σθεναρά στην πολλάκις κατατεθείσα πρόταση να μεταφερθεί στον ΚΟΛΩΝΟ, εκεί που είναι το πρόβλημα και όχι στις καφετερίες του Κολωνακίου;

Δεύτερον

Γιατί κ. Φυντανιδη δεν ρωτήσατε για το κοινωνικό κόστος των Λαθρο-μεταναστών (ως πραγματικό πόσο επί του ΑΕΠ);

Ακούσαμε από το ΙΜΕΠΟ και τον κ. Ζαβό ότι οι Μετανάστες συνεισφέρουν το 1,5% του ΑΕΠ.

Μα εδώ μιλάμε για 1,7 εκατομμύρια μετανάστες. Η απλή αριθμητική λέει ότι η συνεισφορά τους θα έπρεπε να είναι στο 15%. Έτσι δεν είναι; (επί συνόλου 11 εκατομ. κατοίκων;). Η κάνω λάθος στην αριθμητική κύριε Φυντανιδη; Μας κάνετε συχνά εσείς οι δημοσιογράφοι το άσπρο –μαύρο , όμως αυτό παράπαει, από το 1,5 στο 15 είναι 13 μονάδες διαφορά!

Που υπάρχει η συνεισφορά τους στο ΑΕΠ;

Όπως ανακοίνωσε πάλι το ίδρυμα που προΐσταται ο κ.Ζαβός:

Α) Στην οικοδομή

Β) στην κατανάλωση, και

Γ) στην αποταμίευση

Στην παραγωγή, εκεί δηλαδή που πρέπει να απασχολούνται ( εκεί που απασχολούνται σε ΟΛΟΚΛΗΡΟ τον κόσμο οι μετανάστες), δεν υπάρχει καμία συνεισφορά τους!

Κατόπιν:

Η Εξαγωγή συναλλάγματος που στηρίζει το 20% του Αλβανικού ΑΕΠ.

Δεν αναφέρατε ότι το χρήμα (το Ευρω), δεν το κόβει πλέον η τράπεζα της Ελλάδος, αλλα κόβεται στην Φρανκφούρτη; Δεν αναφέρατε πως , όσο χρήμα μας έκοψαν- μας το έκοψαν, δεν έχει άλλο.

Και εμείς πρέπει να κάνουμε ταμείο, για να το αυγατίσουμε!. Αφού όμως δεν παράγουμε τίποτε, και εισάγουμε τα πάντα, τα 8 τρις Ευρω ( λ.χ.) που εισπράξαμε από την Φρανκφούρτη, έχουν μειωθεί στα 6 συνεπεία των εισαγωγών.

Αν πούμε ότι έστειλαν και οι λαθρομετανάστες στην πατρίδα τους το 1 τρις , τότε μας μένουν στα ταμείο σχεδόν 5 τρις Ευρω.

Με τον ρυθμό αυτό λοιπόν το κράτος μας θα διαλυθεί το πολύ σε 10 χρόνια με την ευγενική βοήθεια των λαθρομεταναστών που στέλνουν το χρήμα στις πατρίδες τους!!!

Έτσι δεν είναι κ. Φυντανίδη;
Εσείς, απορώ, που την βλέπετε την ευλογία που με στόμφο τονίζατε, και την προσφορά τους στην οικονομία μας, με την εξαγωγή του συναλλάγματος!

Το άμεσο κοινωνικό τους κόστος όμως περνάει το 4% του ΑΕΠ κ. Φυντανιδη ( χωρίς να υπολογίζονται οι φόνοι οι ληστείες οι φθορές οι ασθένειες, που πλημμύρισαν τον τόπο, τις επιχειρήσεις και τους πολίτες και υποθηκεύουν και το μέλλον των παιδιών μας).

Εσείς δεν ξέρετε ότι με 50 ένσημα ( δηλαδή με 1000 Ευρω το πολύ) ο Αλβανός έπαιρνε ( με τον πρώτο νόμο, τώρα χρειάζεται 150 ένσημα) παραμονή και βιβλιάριο Υγείας, και απολάμβανε από το ΙΚΑ τον ΟΑΕΔ, τον ΟΕΚ…, υπηρεσίες , θεραπείες και επιδόματα δεκαπλάσιας έως 100πλασιας αξίας;

Δεν διαβάσατε τις ανακοινώσεις των Γιατρών «χωρίς Σύνορα» και των "Γιατρών του Κόσμου", ότι, το 38,8% των Αλβανών που εξετάστηκαν όταν έγινε ο πρώτος νόμος (Γιανιτση) για την νομιμοποίηση τους , βρέθηκαν είτε φορείς είτε ασθενείς Φυματίωσης. Κι ενώ έπρεπε να απελαθούν άμεσα (βάσει του νόμου), ο κ. Σημίτης ξανακάνανε το "Σωτηρία» αντιφυματικό και τους έστειλε εκεί (για να τύχουν θεραπειών που ξεπερνούν τις 100.000 Ευρω έκαστη!).

Δεν διαβάσατε επίσης ότι το 70% των Αλβανών είναι φορείς της Ηπατίτιδας β ΚΑΙ c;

Άρα και οι Αλβανοί που νομιμοποιήθηκαν, έχοντας Φυματίωση, νομιμοποιήθηκαν παράνομα και θα πρέπει να τους αφαιρεθεί άμεσα αυτή ην ΟΛΕΘΡΙΑ νομιμοποίηση.

Δεν ακούσατε κ. Φυντανιδη την δήλωση του κ. Αβραμόπουλου εφέτος τον Σεπτέμβριο (όταν παρουσίαζε το «σπουδαίο» έργο που έχει επιτελέσει), πως: Οι λαθρομετανάστες κόστισαν εφέτος στο ΕΣΥ 430 εκατομμύρια Ευρω! Όσα δηλαδή δεν έβρισκε το κράτος να δώσει στο μοναδικό παραγωγικό τμήμα της κοινωνίας και του Έθνους μας , τους ΑΓΡΟΤΕΣ; Πόσα κόστισαν πέρυσι, πόσα του Χρόνου. Τι θα γίνει τελικά με αυτό τον κατήφορο;

Η ισονομια

Δεν ακούσατε ποτέ Έλληνες να λένε ότι : προτιμούν να δηλώνουν στα κρατικά νοσοκομεία Αλβανοί ή Πακιστανοί, γιατί έτσι εξυπηρετούνται καλύτερα (από τους τρομοκρατημένους Γιατρούς και διοικητικούς, από τα «τσομπανοσκλυλα» της αριστεράς και των δικηγόρων των ΜΚΟ και των «ανθρώπινων δικαιωμάτων»).

Δεν ξέρετε ότι στον Έλληνα που είναι να χειρουργηθεί του ζητάνε πρώτα 10-15 μπουκάλες αίμα και του λένε: Όταν τις βρεις έλα να χειρουργηθείς!

Ενώ τον Αλβανό τον βάζουν ΑΜΕΣΑ, με την αιτιολογία: Είναι όλοι τους ασθενείς και δεν μπορούμε να πάρουμε από αυτούς αίμα!!!.

Τότε ας μην ζητάνε και από τον Έλληνα αίμα, για λόγους ισονομίας. Πιο ίσος ο Αλβανός και ο Πακιστανός λοιπόν;

Εσείς κ΄Φυνατνιδη δεν δημοσιεύσατε στην Ελευθεροτυπία την εγκύκλιο του Υπ.Εσ. κ. Κ. Σκανδαλιδη, με την οποία απειλούσε τους Γιατρούς, κατά την πρώτη νομιμοποίηση, να μην επιμείνουν και το «Μαντου». Αρκούσε η ακτινογραφία κατά τον Υπουργό (που έγινε και γιατρός) για να διαγνωσθεί η Φυματίωση!!! ( Την δημοσιεύω αυτούσια στο βιβλίο μου «Δημογραφικό και Λαθρομετανάστευση" εκδ. Τήνος 2007, κεντρική διάθεση Πελασγός.).

Εσείς δεν είχατε δημοσιεύσει στην Ελευθεροτυπία την ανακοίνωση του Επόπτη Εργασίας το 2002, πού είχε επισκεφθεί το εργοτάξιο των Ολυμπιακών έργων και βρήκε και τους 750 αλλοδαπούς εργάτες της βάρδιας ανασφάλιστους και σχολιάζατε ότι παρενέβη η Κυβέρνηση (η σοσιαλιστική και φιλεργατική) και ο «2004» και απείλησαν το Επόπτη, λέγοντας του ότι: «Είναι τα έργα πίσω, να μην πάνε πιο πίσω με την έκθεσή του»;

Δεν ακούσατε ποτε για την άθλια μαφία των Δικηγόρων, που κρύβονται πίσω από κάποιες ΜΚΟ, και εν ΠΛΗΡΗ γνώση των Δικηγορικών Συλλόγων Αθήνας & Πειραιά κ.λ.π., αγωνίζονται δήθεν για την προστασία των δικαιωμάτων των Λαθρομεταναστών, τους ξεζουμίζουν στέλνοντας τους στο Τμήμα Αλλοδαπών να κάνουν αίτηση για άσυλο, (έναντι αδρότατης αμοιβής) ενώ είναι γνωστό ότι Ινδοί, Πακιστανοί, Μπαγλκλαντεσιανοι…δεν συμπεριλαμβάνονται στην λίστα των χωρών που δικαιούνται άσυλο οι "φυγαδες";;;

Υπάρχουν χιλιάδες πράγματα να γράψω.

Αλλα θ΄ αναφερθώ ακόμη μόνο στο:

Α) Θράσος των Αλβανών, που βγαίνουν ακόμα και σήμερα στα ΜΜΕ και μιλάνε για ρατσισμό των Ελλήνων.

Καταντήσαμε στο: «Ένα φόνο την Ημέρα» και στις 1000 ληστείες και αντί να ζητήσουν συγνώμη για την συμπεριφορά των ομοεθνών τους , μας κατηγορούν και ως ρατσιστές αποπάνω.

Θα αναφερθώ και στην Δεοντολογία , που ως Δημοσιογραφος θα έπρεπε να έχετε, αφού σε ένα πάνελ δεν βγαίνουν ποτε τρεις φιλοξενούμενοι όμοιων απόψεων.

Ας βγάζατε και κάποιον να θέσει αυτά τα ερωτήματα στον "Κολλητό" του Παυλοπουλου τον Ζαβό (ναι αυτού του Παυλοπουλου, του Προκόπη που το καλοκαίρι στα εγκαίνια του κέντρου υποδοχής μεταναστών στην Σάμο δήλωσε το αμίμητο:¨" σας ευχαριστούμε που επιλέξατε την Ελλάδα για να ρθειτε"), στην Αλβανίδα δημοσιογράφο και στην άλλη την κυρία που δεν γνωρίζω τι ήταν και τι εκπροσωπούσε,

Στέφανος Σωτηρίου

Ιστορικός βαλκανιολογος και μάχιμος Δημογραφος*

Το Δημογραφος με το Λαθρομετανάστευση σχετίζεται- είναι στην ουσία ταυτόσημα:

Α) Στο ότι μας φέρνουν (όπως επίσημα λένε) τους αλλοδαπούς για να καλύψουν το δημογραφικό μας κενό, και

Β) Στο ότι , όπως λέει η ανακοίνωση του ΙΜΕΠΟ (κ. Ζαβού και Προκοπη Παυλοπουλου) , η εισροή ακόμα 200.000 λαθρομεταναστών θα συρρικνώσει τόσο το μεροκάματο, ώστε η γενιά των 640 ( επτακοσιων την λένε) θα γίνει των 500!!!!!
( άρα ποιο ελληνόπουλο θα κατορθώσει με τέτοιο μεροκάματα να κάνει οικογένεια και να λύσει το Δημογραφικό μας, κάνοντας παιδιά;).

Οι Κυνικοί φιλόσοφοι φωτίζουν το δρόμο!

Επειδή ζούμε σε μια εποχή ολοσχερούς καταπάτησης αρχών και αξιών από μεγάλους και μικρούς, εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους, εποχή πλήρους σύγχυσης ως προς τι είναι 'καλό' και τι 'κακό', τι 'δίκαιο' και τι 'άδικο', τι 'αληθινό' και τι 'ψεύτικο', τι 'φυσιολογικό' και τι 'αφύσικο', τι 'συμφέρον' και τι 'επιζήμιο', τι δικαίωμα και τι καθήκον,

Επειδή τα άτομα και τα έθνη έχουν χάσει το μπούσουλα και τρικλίζουν σαν τοξικομανείς, πασχίζοντας με νύχια και με δόντια να μην καταρρεύσουν,

Επειδή ζούμε σε εποχή πλήρους ισοπέδωσης όπου οι πάντες πιστεύουν πως γνωρίζουν τα πάντα, ενώ η διάκριση μεταξύ διδασκάλων και μαθητών, διδασκόντων και διδασκομένων, έχει καταργηθεί,

Επειδή ο "homo sapiens" έχει μεταλλαχθεί σε "homo katanalotismus",

Επειδή η απόσταση μεταξύ λόγων και έργων είναι έτη φωτός, ενώ η υποκρισία έχει αναδειχτεί σε ύψιστη αξία,

Επειδή ο διάλογος έχει υποκατασταθεί από τη βία, και η δειλία προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από τη ανωνυμία,

Επειδή κάπου βαρέθηκα να καταγγέλλω τον Καραμανλή, τον Παπανδρέου, τον Τσίπρα και τον Τριανταφυλλόπουλο - συνειδητοποιώντας ότι χτυπάω γροθιές στον αέρα,

Επειδή η κοινωνία μας θυμίζει ένα απέραντο άσυλο διανοητικώς και συναισθηματικώς ανιάτων,

Σκέφτηκα να παραθέσω μερικές ρήσεις ξεχασμένων Κυνικών φιλοσόφων με την ελπίδα ότι κάποιοι αναγνώστες θα πάρουν το θετικό μήνυμα που εμπεριέχουν.

Είναι θλιβερό το γεγονός, αν και αναμενόμενο, ότι ούτε ένας απ' αυτούς δεν συμπεριλήφθηκε στη λίστα έστω των 100 "μεγάλων" Ελλήνων της ψηφοφορίας του ΣΚΑΙ, ενώ επελέγη ο Λαζόπουλος!

Πάμε λοιπόν να μελετήσουμε μερικά χρήσιμα και πάντα επίκαιρα Κυνικά αποφθέγματα. Σημειωτέον ότι η βασική αρχή της Κυνικής φιλοσοφίας είναι ότι η αρετή είναι ο μόνος δρόμος για την ευτυχία.

-"Η πιο αναγκαία μάθηση είναι το να ξεμάθει κανείς τις κακές συνήθειες." Αντισθένης

-"Οι άνθρωποι που ζηλεύουν καταστρέφονται από την ίδια τους τη ζήλια, ακριβώς όπως ο σίδηρος καταστρέφεται από τη σκουριά." Αντισθένης

-"Όταν πολλοί άνθρωποι σε επαινούν, ν' αναρωτιέσαι: "Γιατί, τι κακό έχω κάνει;" Αντισθένης

-"Είναι καλύτερα να πέσει κανείς ανάμεσα στα κοράκια, παρά ανάμεσα σε κόλακες· διότι τα κοράκια καταβροχθίζουν τα πτώματα, αλλά οι κόλακες καταβροχθίζουν τους ζωντανούς." Αντισθένης

-"Οι άνθρωποι σπεύδουν με όλη τη σοβαρότητα για ν' ακούσουν ανοησίες, αλλά είναι πολύ αργοί και περιφρονητικοί όταν το θέμα είναι σοβαρό." Διογένης

-"Ανάμεσα στα άγρια ζώα το χειρότερο δάγκωμα είναι του συκοφάντη, και ανάμεσα στα ήμερα του κόλακα." Διογένης

-"Ο άνθρωπος έχει περιπλέξει κάθε απλό δώρο των θεών." Διογένης

-"Είμαι ο Διογένης ο Κύων. Πλησιάζω τους καλούς, γαβγίζω τους άπληστους, και δαγκώνω τους παλιανθρώπους." Διογένης

-"Ο νόμος είναι καλό πράγμα αλλά όχι τόσο καλό όσο η φιλοσοφία. Εκεί όπου ο νόμος χρησιμοποιεί τη βία εναντίον της αδικίας, η φιλοσοφία μας πείθει με τη διδασκαλία. Η φιλοσοφία είναι καλύτερη από την κοινωνική πίεση ακριβώς στο βαθμό που είναι καλύτερο να κάνει κανείς κάτι με τη θέλησή του παρά με καταναγκασμό." Κράτης

-"Εξασκήσου στο να μειώνεις τις ανάγκες σου, κι έτσι θα έρχεσαι όσο το δυνατόν πιο κοντά στο Θεό." Κράτης

-"Για το σοφό άνδρα, η φτώχεια και η κοινωνική ασημότητα πρέπει να θεωρούνται πατρίδα του· διότι αυτές ακόμη και η τύχη δεν μπορεί να του τις στερήσει." Κράτης

-"Η Τύχη είναι σαν τον σεναριογράφο ο οποίος σχεδιάζει διάφορους τύπους ανθρώπων για το έργο του: το ναυαγό, το φτωχό, τον εξόριστο, το βασιλιά, το ζητιάνο. Εκείνο που οφείλει να πράττει ο καλός άνθρωπος είναι να παίζει καλά το ρόλο που του έχει απονείμει η Τύχη. Είσαι ναυαγός; Πολύ καλά· απόδωσε σωστά το ρόλο του ναυαγού. Ήσουν πλούσιος κι έχεις γίνει φτωχός; Παίξε το ρόλο 'του φτωχού ανθρώπου' όπως πρέπει να παιχτεί." Τέλης

-"Εκείνους που φροντίζουν τα σώματα αλλά αμελούν τους εαυτούς των (δηλαδή τον εσωτερικό τους κόσμο) να μέμφεσαι, διότι είναι σαν κι αυτούς που φροντίζουν την κατοικία τους αλλά αμελούν τους ενοίκους." Δημώναξ

-"Τόσο περισσότερο θα προσθέσεις εις την αρετή, όσο αφαιρέσεις από τις ηδονές. Διότι είναι αισχρό να παραδέχεσαι τις αρετές στους άλλους, εάν στον εαυτό σου έχεις κακίες." Δημώναξ

-"Λιγότερα κακά υποφέρουν οι άνθρωποι από τους εχθρούς παρά από τους φίλους. Διότι από τους μεν εχθρούς φυλάσσονται, επειδή τους γνωρίζουν, στους δε φίλους ανοίγονται και υποπίπτουν σε σφάλματα, γινόμενοι ευάλωτοι." Δημώναξ

-"Ο καλύτερος παλαιστής δεν είναι εκείνος που έχει μελετήσει βαθιά όλα τα τρικ και τις στροφές της τέχνης, τα οποία σπάνια συναντώνται σε μια πραγματική πάλη, αλλά εκείνος που έχει μάθει πολύ καλά κι έχει προσεκτικά ασκήσει τον εαυτό του σ' ένα δυο απ' αυτά, και παρατηρεί προσεκτικά για μια ευκαιρία να τα εφαρμόσει. Δεν έχει σημασία πόσα τρικ γνωρίζει, εάν γνωρίζει αρκετά για να του δώσουν τη νίκη." Δημήτριος

Δε χρειαζόμαστε, λοιπόν, να μάθουμε πολλά για να νικάμε τις αντιξοότητες της καθημερινότητας. Αρκεί να γνωρίζουμε και να εξασκούμαστε στις βασικές ηθικές αρχές που εξασφαλίζουν αρμονική σχέση με τον εσωτερικό εαυτό μας (συνείδηση), και βοηθούν στην κατά το δυνατό ομαλή συμβίωση με τους συνανθρώπους μας.

Με αυτά τα λίγα Κυνικά αποφθέγματα που παρέθεσα βλέπει κανείς πόσο παρεξηγημένοι για πολλούς είναι οι αρχαίοι Κυνικοί μας και πόσο χρήσιμο θα ήταν για τα άτομα και την κοινωνία οι αρχές της Κυνικής φιλοσοφίας να εκλαϊκεύονταν, να κωδικοποιούνταν και να διδάσκονταν στα σχολεία, σαν ένα εναλλακτικό ευαγγέλιο.

(Περισσότερα για τους Κυνικούς στο δωρεάν βιβλίο μου στην ιστοσελίδα http://www.seferou.net/)

Θα χαθούν πολλά αν δεν υπάρξει ξεσηκωμός του λαού

Γράφει η ΤΖΩΡΤΖΙΑ ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ

	Μας ζητούν να επαναδιαπραγματευτούμε τα σύνορά μας
	Ένα αδελφάτο ιστορικών υπονομεύει τις θέσεις μας και κάποιοι ακαδημαϊκοί λένε να δώσουμε μερικές βραχονησίδες στην Τουρκία!
	Δυστυχώς η ράτσα μας κουβαλάει κακό ριζικό, τον Ηροστρατισμό
	ΑΓΩΝΙΑ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΨΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

«Η μεγαλύτερη πρεσβεία των Αμερικανών με τα πλέον εκσυγχρονισμένα συστήματα παρακολούθησης κτίζεται αυτήν τη στιγμή στη γειτονιά μας, στα Σκόπια, τον νέο δορυφόρο της Αμερικής στα Βαλκάνια. Κι εμείς ακολουθούμε μια μεθοδευμένη και επικίνδυνη πολιτική διολίσθησης για τα εθνικά μας θέματα. Μια πολιτική που θα μας οδηγήσει στην αναδιαπραγμάτευση της Συμφωνίας της Λωζάννης και σμίκρυνση του εθνικού μας χώρου».
«Ναι είμαι εξαιρετικά απαισιόδοξος για τα εθνικά μας θέματα», δηλώνει με μελαγχολία ο Γιάννης Καψής σε συνέντευξη που παραχώρησε στο «ΠΑΡΟΝ». Κάνει λόγο για «αδελφάτο ιστορικών» που συνειδητά υπονομεύουν τις ιστορικές μας θέσεις και αποκαλύπτει ότι ο πατέρας του φοίτησε σε ένα είδος κρυφού σχολειού.

Είναι κατηγορηματικός στη θέση του: «Εάν δεν υπάρξει μια εξέγερση της κοινής γνώμης -και δεν εννοώ επανάσταση- προ της συμφοράς, τότε θα χαθούν πολλά. Οι ιθύνοντες βαυκαλίζονται με τις δημοσκοπήσεις που δείχνουν μειωμένο ενδιαφέρον για τα εθνικά θέματα. Εάν όμως μελετήσουν την Ιστορία, και κανείς πολιτικός δεν μπορεί να κάνει πολιτική χωρίς να ξέρει καλά Ιστορία, θα δουν ότι όταν εθίγησαν τα εθνικά μας θέματα αποτέλεσαν τη συνισταμένη όλης της λαϊκής οργής.

Κάνουν κι ένα ακόμη λάθος οι πολιτικοί μας. Πιστεύουν ότι ο ελληνικός λαός λησμονεί. Θα πω κάτι που ίσως να μην το έχετε προσέξει. Η ελληνική γλώσσα, η οποία έχει δύο και τρεις λέξεις για κάθε έννοια, έχει μία και μόνο λέξη για τα δυσάρεστα νυχτερινά όνειρα: Εφιάλτης. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ένας πολύ εργατικός και ικανός πολιτικός, κατέστρεψε την πολιτική του πορεία όταν είπε το περιβόητο: “Μετά δέκα χρόνια κανείς δεν θα θυμάται το Σκοπιανό”. Και η δυναστεία των Γκλίξμπουργκ δεν ρίζωσε γιατί φέρει την κατάρα του 1922».

= Ενστερνίζεστε την άποψη ότι από το 2000 και μετά δεν έχουμε εξωτερική πολιτική;

– Εξωτερική πολιτική είχαμε σε δύο περιόδους. Στην περίοδο του Ανδρέα Παπανδρέου και στην περίοδο του Ελευθερίου Βενιζέλου, και εν μέρει στην τελευταία περίοδο της προεδρίας Καραμανλή. Όποιος θέλει να με διαψεύσει ας έρθει ενώπιος ενωπίω. Βεβαίως μετά το 2003 κάναμε ορισμένα σημαντικότατα βήματα όπως η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι μεγίστη επιτυχία. Το αντίτιμο όμως είναι βαρύ: Με τη Συμφωνία του Ελσίνκι αναγνωρίσαμε επίσης ότι και η Τουρκία έχει συμφέροντα στο Αιγαίο.

Εγκαταλείψαμε δηλαδή τη βασική θέση μας ότι εμείς αναγνωρίζουμε ως υπαρκτό θέμα μόνο την υφαλοκρηπίδα. Όποιος άλλος έχει δικό του θέμα ας προσφύγει στο Δικαστήριο της Χάγης.

= Είσαστε αμετακίνητος στη θέση σας ότι αυτό το θέμα δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο διμερών συνομιλιών;

– Έχετε σπίτι;

= Έχω.

– Αν κάποιος σας πει ότι η αυλή είναι δική του, θα τη διαπραγματευθείτε μαζί του ή θα του πείτε πήγαινε στο δικαστήριο; Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν ακαδημαϊκοί που από το ύψος της επιστημονικής αυθεντίας τους μας σνoμπάρουν, εμάς της Σχολής του Ανδρέα Παπανδρέου και υποστηρίζουν ότι πρέπει να αρχίσουμε συνομιλίες.

Κατʼ αρχάς αρνούμαι να υποκύψω στη δεσποτεία της αυθεντίας, κι όταν ακόμη η αυθεντία αυτή είναι πραγματική και όχι επίπλαστη. Και θα παρέφραζα τη φράση του Κλεμανσό, λέγοντας ότι η εξωτερική πολιτική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την εμπιστευθούμε στους καθηγητές. Θα υπήρχε ο κίνδυνος να φθάσει στην κατάντια που έχουν φθάσει σήμερα τα πανεπιστήμιά μας.

Στην αυθεντία θα απαντούσα με τα υπάρχοντα ντοκουμέντα. Δεν υπάρχει καμία διένεξη που έχει πάει στο δικαστήριο με συνυποσχετικό και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης να έχει δώσει σʼ έναν από τους διαδίκους απόλυτο δίκιο. Όλες οι αποφάσεις περιέχουν το στοιχείο του συμβιβασμού. Και ανακύπτει το ερώτημα: Τι είδους συμβιβασμό θα δέχονταν;

Υπάρχει και το χειρότερο: Μερικοί ακαδημαϊκοί -όχι πολλοί ευτυχώς- ψιθυρίζουν στα αυτιά των ιθυνόντων ότι πρέπει να δώσουμε και μερικές βραχονησίδες για να φτιάξουμε τις σχέσεις μας με την Τουρκία.

Ερώτημα πρώτον προς αυτούς: Αν έρθει η Τουρκία μετά μερικά χρόνια και πει ότι θέλω κι άλλες, τι θα κάνουμε;

Ερώτημα δεύτερο: Οι βραχονησίδες προσδιορίζουν ή δεν προσδιορίζουν την έκταση των χωρικών υδάτων και της υφαλοκρηπίδας; Και αν μοιράσουμε και την υφαλοκρηπίδα, τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου που θα περιβάλλονται από τουρκική υφαλοκρηπίδα και τουρκικό εναέριο χώρο, πόσο καιρό θα παραμείνουν ελληνικά;

Ας αφήσουν λοιπόν, τα εκ του πονηρού.

= Έχουμε συνεχείς παραβιάσεις του εναέριου χώρου, έχουμε συνεχείς προκλήσεις. Πώς βλέπετε την κυβερνητική στάση; Χαρακτηρίζεται από πολλούς παθητική.

– Δεν ξέρω εάν η παθητική στάση αφορά τον ίδιο τον Καραμανλή. Φοβάμαι ότι ο Καραμανλής έχει αφήσει να του φύγει όλη η κυβέρνηση από τα χέρια. Θα ήθελα να σας θυμίσω κάτι: Όταν κάναμε τη συμφωνία της Άγκυρας, την οποία διαπραγματεύτηκα κάτω από ισχυρές πιέσεις και απειλές εκ μέρους της άλλης πλευράς, αποδεχθήκαμε σιωπηρά ότι η Τουρκία θα έκανε τέσσερις παραβάσεις του FIR τον χρόνο μόνο και μόνο για να δηλώνουν ότι δεν έχουν αλλάξει την πολιτική τους. Σήμερα γίνονται σαράντα παραβάσεις του FIR και παραβιάσεις του εναερίου μας χώρου την ημέρα. Όπερ έδει δείξαι.

Όλα αυτά εντάσσονται στη σκόπιμη διολίσθηση, ώστε κάποια στιγμή να καθίσουμε σε αυτό που το Στέιτ Ντιπάρτμεντ μάς βομβαρδίζει επί χρόνια, γύρω από ένα τραπέζι και να έχουμε ένα package deal, μια συνολική συμφωνία. 

Και για τον μέσο πολίτη που δεν είναι γνώστης των ορολογιών: Πριν από 90 χρόνια, έπειτα από μια τρομακτική στρατιωτική ήττα, υπογράψαμε τη Συνθήκη της Λωζάννης που καθόρισε τα υφιστάμενα σύνορα. Και σήμερα, με την Ελλάδα μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ (!) μας ζητούν να επαναδιαπραγματευθούμε τα σύνορά μας και να δεχθούμε σμίκρυνση της χώρας μας. 

= Έχετε άλλες ενδείξεις γιʼ αυτό που ισχυρίζεστε;

– Θα μας έπαιρνε πολύ χρόνο και τόπο. Θα αναφέρω όμως συλλήβδην όλα τα περίεργα φαινόμενα της εποχής μας, ξεκινώντας από την ομαδική επίθεση κατά του κρυφού σχολειού, τη σφαγή της Σμύρνης που ήταν… απλώς συνωστισμός, την έξοδο του Μεσολογγίου που διαγράφεται, τον χορό του Ζαλόγγου που δεν συνέβη ποτέ και φτάνουμε στη ρήση του Κίσινγκερ ότι «οι Έλληνες είναι ένας πολύ ατίθασος λαός που για να τον υποτάξουμε πρέπει να καταστρέψουμε την Ιστορία του και την κουλτούρα του». Αν και ο ίδιος ο Κίσινγκερ που μόνο φιλέλληνας δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί όταν τον ρώτησαν γιατί παίρνει θέση υπέρ της Ελλάδας περί του ονόματος των Σκοπίων απάντησε: «Γιατί γνωρίζω Ιστορία».

Θέλω να κάνω μια διευκρίνιση για να μην εμφανισθώ ως συκοφάντης. Δεν μέμφομαι το γνωστό αδελφάτο των γνωστών ιστορικών για συνειδητή υπονόμευση των εθνικών θέσεων. Η ράτσα μας κουβαλάει κι ένα άλλο κακό ριζικό, τον Ηροστρατισμό. Για να φανούμε ότι κάτι καινούργιο λέμε δεν διστάζουμε να πυρπολήσουμε τον ναό της Εφέσου.

Και μια πρόκληση για όλα όσα αναφέρω. Έχω στη διάθεσή τους αδιάψευστα ντοκουμέντα. Π.χ. ο πατέρας μου φοίτησε σε κρυφό σχολειό ή σε ένα είδος κρυφού σχολειού, στο χωριό του, στην Αγία Παρασκευή στο Τσεσμέ.

= Η επίσκεψη Ομπάμα στην Τουρκία περιέχει κάποιο μήνυμα και για μας;

– Νομίζω πως το ενδιαφέρον του Ομπάμα σήμερα εστιάζεται σε άλλες κατευθύνσεις. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ο Ερντογάν είναι ένας οξυδερκής και πολύ καλός πολιτικός. Και τρέμω γιατί όταν ήταν αντιμέτωποι Βενιζέλος - Κεμάλ, δύο μεγάλες προσωπικότητες, κέρδισε ο Βενιζέλος. Όταν ακολούθησαν οι μικροί πάθαμε καταστροφή. Ο Ερντογάν ο οποίος είναι ισλαμιστής (τον έχω γνωρίσει από την εποχή που ήταν νομάρχης Κωνσταντινουπόλεως), έδειξε μεγάλη δεξιοτεχνία, αγνόησε την Ευρωπαϊκή Ένωση στην οποία ούτε θέλει ούτε μπορεί να μπει, κι εστράφη προς τη Μέση Ανατολή.

Αυτό σημαίνει ότι η αυξημένη ισχύς της Τουρκίας στη διεθνή σκακιέρα χρησιμοποιείται κι εναντίον μας.

= Πώς αξιολογείτε το γεγονός ότι ο Ομπάμα δεν έρχεται και σε μας, κάτι που συνήθιζαν οι προκάτοχοί του;

– Υπάρχει ένας μικροπανικός της Ουάσινγκτον με ό,τι συμβαίνει στην Εγγύς Ανατολή. Είναι μεγάλο το ενδιαφέρον της Ουάσινγκτον να υπάρξει ανεξάρτητο κουρδικό κράτος που να διασφαλίσει νέες πηγές πετρελαίων. Και είναι ακόμη πολύ σημαντικό θέμα το Παλαιστινιακό. Ο Ομπάμα, ο οποίος έδωσε υποσχέσεις στο εβραϊκό λόμπι, θέλει να συγκρατήσει τον Ερντογάν ο οποίος άρχισε ευφυώς μια αντιϊσραηλινή πολιτική. Και θέλει να τον συγκρατήσει γιατί εάν πάρει με το μέρος του την ηγεσία του μουσουλμανικού κόσμου, τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα για το εβραϊκό λόμπι.

= Συνδέετε την επίσκεψη και με την οικονομική κρίση λόγω πετρελαίων;

– Είναι μακροπρόθεσμα τα οφέλη. Κάτι που δεν ξέρουν οι ιστορικοί μας είναι ότι η Αμερική έχει θεσμική συνεργασία από το 1918 με την Τουρκία. Δεν είναι κάτι τωρινό. Μη βλέπουμε τη δεκαετία του Παπανδρέου που κατορθώσαμε να έχουμε, περίπου, μια ίση μεταχείριση. Πάντοτε η Άγκυρα είχε συνοϊκή μεταχείριση.

= Έχοντας ο Ομπάμα στις προτεραιότητές του τα θέματα της Μέσης Ανατολής, τα ενδιαφέροντά του στα θέματα των Βαλκανίων έρχονται σε δεύτερη μοίρα;

– Κάθε άλλο. Κατά τη δική μου εκτίμηση, εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον για την Αμερική έχουν και τα Σκόπια. Οι Αμερικανοί γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να μείνουν στην Ευρώπη επί μακρόν - έχουν τριάντα πέντε χιλιάδες στρατό στη Γερμανία και ατομικά όπλα. Και πρέπει να περιορίσουν την επιρροή της Ρωσίας. Τους χρειαζότανε ένας πιστός δορυφόρος. Τα Σκόπια είναι μια ιδεώδης λύση που για να την επιτύχουν αιματοκύλισαν τα Βαλκάνια. Η μεγαλύτερη πρεσβεία με τις μεγαλύτερες εγκαταστάσεις και βάσεις παρακολουθήσεως κτίζεται τώρα στα Σκόπια.

= Άρα από πλευράς αμερικανικού ενδιαφέροντος ακολουθεί η υπόθεση του ονόματος των Σκοπίων.

– Ασφαλώς. Σχετικά με το θέμα αυτό δεν θέλω να παραταχθώ με τους λυσσώδεις υπερεθνικόφρονες που ζητούν να σκοτώσουμε τους Σκοπιανούς. Από την πρώτη στιγμή υποστήριξα ότι πρέπει να δοθεί μια λύση με συνομιλίες και διαπραγματεύσεις, μια λύση που νʼ αποκλείει τον αλυτρωτισμό και την παραχάραξη της Ιστορίας. Αλλά από το να βρεθεί μια λύση με διαπραγματεύσεις μέχρι να τα δώσουμε όλα υπάρχει μεγάλη απόσταση.

= Η πολιτική Μητσοτάκη αποτέλεσε υπαναχώρηση στην αρχική θέση μας να μην υπάρχει καθόλου ο όρος «Μακεδονία». Επίσης είχε κατηγορηθεί για διγλωσσία. Η κ. Μπακογιάννη ακολουθεί τα χνάρια του κ. Μητσοτάκη;

– Με ειρωνεύεσθε; Όταν είναι στο ίδιο πολιτικό κέλυφος, πόσο μπορεί να αλλάξει κανείς; Να χρησιμοποιήσει νέες μεθόδους ενδεχομένως, αλλά η νοοτροπία είναι η ίδια.

= Και ο Αντώνης Σαμαράς κινούνταν στο ίδιο κέλυφος, αλλά είχε διαφορετική προσέγγιση.

– Ο Σαμαράς, τον οποίο εκτιμώ, ανακάλυψε ότι άλλα έλεγε αυτός στους μεσολαβητές ενώ την ιδία στιγμή άνθρωπος του Μητσοτάκη τούς έλεγε «μην ακούτε τον Σαμαρά, άλλα θέλει ο Μητσοτάκης». Δεν μπορούσε με αυτόν τον τρόπο να κάνει εξωτερική πολιτική. Μπορεί να μην έκανε σωστούς τακτικούς ελιγμούς αλλά στο βάθος είχε δίκιο.

= Δεν θα έπρεπε η διπλωματία μας να είχε χαράξει πολιτική στην υπόθεση των Σκοπίων εδώ και δεκαετίες τώρα; Γιατί το αφήσαμε;

– Ήμουν στο υπουργείο Εξωτερικών επί οκτώ χρόνια. Έχω συνεργασθεί με εκατοντάδες διπλωμάτες. Τρέφω μεγάλη εκτίμηση γιʼ αυτούς. Αλλά επαναλαμβάνω ότι την εξωτερική πολιτική τη χαράσσει ο πολιτικός.

Για το Σκοπιανό υπήρχαν εκθέσεις και σημειώματα από πολύ παλιά. Όπως π.χ. ξέραμε ότι υπήρχε κέντρο προπαγάνδας στον Καναδά και ένα δεύτερο στην Αυστραλία. Με μεγάλα κονδύλια άσκησης προπαγάνδας. Και τα Σκόπια δρούσαν υπόγεια. Μην ξεχνάμε ότι ο Παπανδρέου δεν δέχθηκε την Μπλάνιτς. 

Στο σημείο αυτό ο κ. Καψής δεν θέλει να επεκταθεί σε λεπτομέρειες για λάθη ή για παραλείψεις που ενδεχομένως κάναμε στην πολιτική μας για το Σκοπιανό.

Περιορίζεται να αναφέρει ότι «ήταν λάθος μας που δεν λύσαμε ευθύς εξαρχής τα ζητήματα με συνομιλίες. Με την ένταση βοηθήσαμε τους Σκοπιανούς να δημιουργήσουν εθνική συνείδηση χωρίς να έχουν».
 

Το πρόβλημα ασφαλείας με λαθρομετανάστες

Του Aλεξη Παπαχελα

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_01/04/2009_309598

Η επόμενη «βόμβα» που θα σκάσει στη χώρα μας θα σχετίζεται πιθανότατα με την ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση και τις συμμορίες μεταναστών. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις, δεν έχει ορατή και πολιτικά ορθή λύση και κινδυνεύει να οδηγήσει σε κοινωνικές εκρήξεις. Η Πάτρα υποφέρει εδώ και παρά πολύ καιρό από τους πρόσφυγες που έχουν καταλάβει το λιμάνι και τους αρμόδιους φορείς που δεν μπορούν να βρουν λύση. Πολλά νησιά του Αιγαίου δεν αντέχουν άλλο τη συνεχή εισροή λαθρομεταναστών και βρίσκονται στα όρια της απελπισίας. Η Τουρκία αφήνει τα κυκλώματα να κάνουν τη δουλειά τους και βεβαίως λίγο ενδιαφέρεται αν η Ελλάδα αποκτά ένα μεγάλο και ενδεχομένως άλυτο πρόβλημα.

Το ποτάμι της λαθρομετανάστευσης είναι ένα μεγάλο ζήτημα. Εξίσου μεγάλο όμως πρόβλημα είναι και η ανεξέλεγκτη δράση εγκληματικών συμμοριών διαφόρων μειονοτήτων στο κέντρο της Αθήνας. Ακόμη και οι πλέον επιρρεπείς σε δακρύβρεχτες κουβέντες περί πολυπολιτισμικότητας αντιλαμβάνονται ότι τα πράγματα έχουν σοβαρέψει. Ενας φίλος βλέπει με τρόμο μια παρέα με ρόπαλα και μαχαίρια να κινείται απειλητικά στο κέντρο της Αθήνας. Ενας άλλος διηγείται το πώς μια ομάδα ξένων επισκεπτών ξεναγήθηκαν στο πάλαι ποτέ ιστορικό κέντρο της πόλης όπου υπέστησαν άγρια επίθεση από μια ομάδα Αφρικανών. Η Ελλάδα είναι μια φιλόξενη χώρα, αλλά φοβούμαι πως οι απρόσκλητοι αυτοί ξένοι επισκέπτες έχουν αντιληφθεί πως είναι και ξέφραγο αμπέλι, με μια αστυνομία διαλυμένη και ένα κράτος ανίσχυρο να επιβάλει τον νόμο. Και αυτό είναι πολύ επικίνδυνο, όπως φάνηκε στους πυρπολημένους δρόμους της Αθήνας τον περασμένο Δεκέμβριο. Είναι λογικό ανάμεσα στους χιλιάδες παράνομους μετανάστες να συγκαταλέγονται εγκληματικά στοιχεία και είναι ακόμη πιο λογικό ο αριθμός τους να αυξηθεί επικίνδυνα όσο θα βαθαίνει η κρίση και θα μειώνονται οι διαθέσιμες θέσεις εργασίας. Το ζήτημα αυτό, το οποίο συχνά αγνοούμε λόγω υπερβολικής πολιτικής ορθότητος, έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις και, καλώς ή κακώς, συνδέεται από τον κόσμο με τη διογκούμενη αίσθηση ανασφάλειας στην κοινωνία. Πολιτικοί που αφουγκράζονται την κοινωνία διαισθάνονται πως η κοινή γνώμη μοιάζει με καζάνι που βράζει σε σχέση με αυτά τα θέματα. Είναι μαθηματικώς βέβαιο πως με το άκουσμα της σύλληψης κάποιου «ξένου» για κάποια μεγάλη ποινική ή τρομοκρατική ενέργεια θα ξεσπάσει ένα κύμα κοινωνικής οργής. Είναι φυσικό και έχει ήδη συμβεί στην Ιταλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Είναι όμως και επικίνδυνο, γιατί μαζί με τα χλωρά καίγονται και τα ξερά: οι μετανάστες που έχουν νοικοκυρευθεί, δίνουν τη μάχη της βιοπάλης κόντρα σε όλη την επιθετική ελληνική γραφειοκρατία και προσφέρουν στην ελληνική οικονομία και την επίλυση του ασφαλιστικού. Δυστυχώς όμως ούτε αυτούς έχουμε φροντίσει όπως θα έπρεπε. Προσωπικώς, πάντως, αυτό που με φοβίζει είναι ότι αν σε μια κοινωνία που βυθίζεται κάθε μέρα στη βία και δικαιολογεί δολοφονίες στους δρόμους ως απλά... «ξεκαθαρίσματα λογαριασμών» προσθέσει κανείς ολίγο ρατσισμό και ολίγες οργανωμένες συμμορίες μεταναστών, το μείγμα γίνεται επικινδυνα εκρηκτικό.

Περί Ελληνικότητας

τπυ Αντρέα Σταλίδη , www.antibaro.gr

Το περιοδικό Monthly Review (Μηνιαία Επιθεώρηση) στο τεύχος Νο 50 (115) Φεβρουαρίου 2009 δημοσιεύει ένα αφιέρωμα περί Ελληνικότητας, το οποίο ακολουθεί ένα παλιότερο αφιέρωμα του ιδίου περιοδικού για τις Ελληνικές Αξίες. Όπως και τότε, έτσι και τώρα μου έγινε η μεγάλη τιμή να συμπεριληφθώ στους συμμετέχοντες. Ακολουθεί το ερώτημα που τέθηκε από τους εκδότες και τη συντακτική ομάδα του περιοδικού, καθώς και η τοποθέτησή μου, η οποία γράφτηκε τον Οκτώβριο του 2008. Τις επόμενες ημέρες θα συμπληρωθεί το αφιέρωμα με περισσότερες τοποθετήσεις.

Ερώτημα: Το τελευταίο χρονικό διάστημα έχουν γίνει πολλές συζητήσεις γύρω από την έννοια της ελληνικότητας στο χώρο της ιστορίας, της τέχνης, της λογοτεχνίας κ.τ.λ. Πώς πιστεύετε ότι η ελληνικότητα εμπεριέχεται σήμερα στην πολιτική στρατηγική των ελληνικών κομμάτων;

Η Ελληνικότητα δεν εστιάζεται στον τόπο, αλλά στον τρόπο: είναι ο τρόπος του βίου. Ο υπέρτατος στόχος της συλλογικής συμβίωσης εκδηλώθηκε Αρχαία Ελλάδα με τη συγκρότηση της πόλεως και αποσκοπούσε στον λεγόμενο κατ’ αλήθειαν βίο.

Η πόλις ξεπερνά έναν απλό συνοικισμό, αφού διαθέτει και μεταφυσικό νόημα. Η μετοχή στην πόλιν σημαίνει μετοχή στον λόγο.  Λόγος ονμάζεται ο συσχετισμός  υποκειμένων και αντικειμένων στην παγκόσμια αρμονία. Αυτός ο συσχετισμός παραμένει αναλλοίωτος και άφθαρτος στο χρόνο. Ο λόγος φανερώνει την ύπαρξη: καλεί και γοητεύει τη θέα. Έτσι, το σύμπαν ονομάστηκε κόσμος (κόσμημα). Αλήθεια σημαίνει μη λήθη, μη απόκρυψη, δηλαδή φανέρωση, η οποία έχει το χαρακτηριστικό της αναφορικότητας: συγκροτεί σχέση (κοινωνία). «Καθ΄ ὅ,τι ἃν κοινωνήσωμεν, ἀληθεύομεν, ἃ δε ἃν ἰδιάσωμεν, ψευδόμεθα» γράφει ο Ηράκλειτος. Η ιδιωτεία, δηλαδή η άρνηση ενεργούς ενασχόλησης με τα κοινά δεν θεωρούνταν απλώς υποτιμητική, αλλά ακύρωση του ίδιου του σκοπού της πόλεως. Εκτός από την Εκκλησία του Δήμου, η οντολογία αυτή ήτανε πανταχού παρούσα: στην αρχιτεκτονική, στο θέατρο, στη γλυπτική, σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης δραστηριότητας. Ένας ναός, ένα άγαλμα (αγάλλομαι) προξενεί την αγαλλίαση από τη θέα μίας αθάνατης ιδέας (της ομορφιάς, της δύναμης...).

Κατόπιν έχουμε τη μεγάλη συνάντηση των Ελλήνων με τον Χριστιανισμό, καταλύτης της οποίαs ήταν η καταξίωση της ελληνικής γλώσσας ως κοινής στο μεγαλύτερο μέρος του τότε γνωστού κόσμου. Η γλώσσα, αναπόσπαστο κομμάτι κι αυτό της Ελληνικότητας, είχε προηγουμένως αποτελέσει το όχημα επέκτασης του ελληνικού πολιτισμού κατά τους «Ελληνιστικούς Χρόνους».

Το οντολογικό περιεχόμενο της αλήθειας κατά τη συνάντηση αυτή μεταβάλλεται, όμως ο κεντρικός άξονας παραμένει ο ίδιος: ο κατ’ αλήθειαν τρόπος υπάρξεως, ελεύθερος από τη φθορά και τον θάνατο. Αλήθεια εδώ είναι η φανέρωση του Θεού στην ιστορική παρουσία του Χριστού. Η διπλή φύση (Θεϊκή και ανθρώπινη) του Χριστού δείχνει την ελευθερία από κάθε αναγκαιότητα φθοράς ή προκαθορισμό της ουσίας του. Έτσι, μπορεί και ο (κτιστός) άνθρωπος να υπάρξει με τον τρόπο του άκτιστου Θεού: να νικήσει τον θάνατο. Αυτό γίνεται με τον εγκεντρισμό του, ως πρόσωπο, στο σώμα της Εκκλησίας. Πυρήνας της είναι το δείπνο της Ευχαριστίας, όπου η πρόσληψη των βασικών είδων τροφής δεν υπηρετεί την αυτοσυντήρηση της ατομικότητας, αλλά την «ομότροπη πρόσβαση στη ζωή των μελών του εκκλησιαστικού σώματος»[1]. Η Εκκλησία του Δήμου αναβιώνει στην Ευχαριστιακή Σύναξη.

Η ελληνική μεταφυσική διαφοροποιείται από κάθε άλλη θρησκευτική παράδοση από τον κοινωνιοκεντρικό και όχι ατομοκεντρικό χαρακτήρα της. Η γνώση της αλήθειας δεν είναι ατομικό συλλογιστικό κατόρθωμα. Είναι εμπειρία μετοχής στη δυναμική κοινωνίας σχέσεων[2].

Έτσι, στη Βυζαντινή[3] κοινότητα κατά παράδοση το σύνολο των πολιτών αποτελούσε το ανώτατο όργανο αυτοδιοίκησης, ενώ υπόχρεοι φόρου δεν ήταν απ’ ευθείας οι πολίτες της αυτοκρατορίας, αλλά οι κοινότητες, οι οποίες όφειλαν να τους κατανείμουν με βάση την αρχή της αλληλεγγύου αποδόσεως[4]. Επίσης, το Ρωμαικό Δίκαιο της αυτοκρατορίας προσαρμόστηκε αντίστοιχα και αναγνώριζε τη νομιμότητα της εφαρμογής του τοπικού ή εθιμικού δικαίου[5].

Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, η κοινότητα-ενορία διατήρησε την Ελληνικότητα στους αιώνες, με αποτέλεσμα να παραμείνει ζωντανός[6] ο λαϊκός πολιτισμός και η παράδοση των Ελλήνων. Η εξεγερμένη και απελευθερωμένη Ελλάδα όρισε από την αρχή στα Συντάγματά της ότι η Ελληνικότητα είναι πράγματι τρόπος βίου: «Όσοι αυτόχθονες κάτοικοι της Επικράτειας της Ελλάδος πιστεύουσιν εις Χριστόν, εισίν Έλληνες» (Επίδαυρος), καθώς όλοι ανεξαιρέτως οι αγωνιστές της Επανάστασης προέτασσαν το «υπέρ πίστεως» πριν το «υπέρ πατρίδος» (Κολοκοτρώνης). Η εθνική ταυτότητα δεν αναζητήθηκε στην καταγωγή ή στη γλώσσα, αλλά στη θρησκεία, όπως απέδειξε άλλωστε και η Ιστορία: οι τουρκόφωνοι Χριστιανοί εναρμονίζονται με εξαιρετική άνεση στην Ελληνική εθνική συνείδηση, σε αντίθεση με τους Ελληνόφωνους εξισλαμισθέντες. Εξάλλου, και οι μεγαλύτεροι κοινωνιολόγοι (Durkheim, Weber) συμφωνούν ότι η θρησκεία αποτελεί την πεμπτουσία της κοινωνίας[7] (“God is society, writ large”), και ότι η θρησκεία δεν είναι «ιδιωτική υπόθεση», αλλά όλης της κοινωνίας αφού αποπνέει τον πολιτισμό της, ακόμα και σε όσα μέλη της απέχουν[8]από αυτήν.

Έκτοτε, έχουμε την έναρξη της αλλοτρίωσης, η οποία εδράζεται στην «αερογέφυρα» 2000 ετών που Δυτικοί εφάρμοσαν στους νεοέλληνες. H Αντιβασιλεία του Όθωνα – αφού έβαλλε κατά του μοναχισμού κλείνοντας δια νόμου 412 από τα 563 μοναστήρια - αντέγραψε παντού ξένους θεσμούς αδιαφορώντας για τις ιδιαιτερότητες και τις προτεραιότητες του λαού που κυβερνούσε: συγκεντρωτική διοίκηση χωρίς Σύνταγμα, παράλυτη αυτοδιοίκηση, αντιγραφή του Βαυαρικού νομικού πλαισίου και οργάνωση της εκπαίδευσης, εγκαθίδρυση «εθνικής» Εκκλησίας.

Τα σημερινά κόμματα, δυστυχώς δεν φαίνεται να έχουν την παραμικρή ιδέα για όλα αυτά. Ενώ μία «μαγιά» (Μακρυγιάννης) της Ελληνικότητας διατηρείται και η αναζήτηση της αυθεντικής νεοελληνικής ταυτότητας διαπερνά όλους τους χώρους (από τον Παπαδιαμάντη μέχρι τις γενιές του 30 και του 60), όπως αποδεικνύεται περίτρανα στη μεταπολεμική ιστορία από αυτές τις διεργασίες εξαιρείται παντελώς η πολιτική. Ο μεταπρατισμός παράγει πολιτικούς, οι οποίοι ασχολούνται με τα κοινά αποκλειστικά με διαχειριστικό άξονα. Τους ενδιαφέρει το βραχύ ή οι στεγνές εντυπώσεις, χωρίς να αντιλαμβάνονται τι θα μπορούσε να κομίσει η χώρα στη διεθνή σκηνή.

 Η νομενκλρατούρα των διανοουμένων οπωσδήποτε αισθάνεται αμήχανη απέναντι στην άποψη του Samuel Huntington ότι «η Ελλάδα αποτελεί Ορθόδοξη ανωμαλία στην Ευρώπη» και ότι «δεν ανήκει στον Δυτικό κόσμο»(!). Χαρακτηριστική του κλίματος είναι μία παλαιά δήλωση Έλληνα πολιτικού που υπηρέτησε από τα δύο κορυφαία αξιώματα: «οι Έλληνες έχουν πολλαπλώς υποδουλωθεί: στους Ρωμαίους, στους Βυζαντινούς και στους Τούρκους». Η απάντηση ήρθε αμείλικτη το 2001, όταν ο Πάπας της Ρώμης ζήτησε συγγνώμη από τους Έλληνες για τις Σταυροφορίες, θεωρώντας μας αυτόματα ως άμεσους κληρονόμους[9] του Βυζαντίου.

Η διάσταση διανόησης-λαού γίνεται ολοένα και πιο φανερή. Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι κινείται σε τροχιά να προσεγγίσει ημι-αποικιοκρατικά χαρακτηριστικά. Μια τέτοια θεώρηση εξηγεί και τον ζωηρό διάλογο στα θέματα που ανέκυψαν τα τελευταία χρόνια (πχ. ταυτότητες). Έτσι, η άρχουσα πολιτικο-ιδεολογική ισορροπία στη σημερινή Ελλάδα θα μπορούσε να θυμίζει τις «νικημένες κοινωνίες», όπου μετά από μακρά περίοδο ξένης επικυριαρχίας και του αντίστοιχου μιμητισμού που ακολουθεί, η ντόπια ελίτ υιοθετεί την παραμοφωμένη εικόνα που έχει επιβάλλει ο κυρίαρχος πολιτισμός – εν προκειμένω η Δύση – για την οικεία κοινωνία, το φαινόμενο δηλαδή που κατά τον Edward Said[10]λαμβάνει χώρα πλέον στις κοινωνίες του Αραβικού κόσμου, και στην ουσία διαιωνίζει τη δυτική ηγεμονία στην περιοχή.

 Footnotes

---

[1] Χρήστος Γιανναράς, Πολιτιστική Διπλωματία.

[2] Τον 9^ου αιώνα, παγιώνεται στη Δύση η νέα εκδοχή της σημασίας του λόγου με τη λέξη ratio. Μετατρέπεται δηλαδή σε ατομική νοητική ικανότητα να γνωρίζει τα πράγματα κατά την ουσία τους.

[3] Η Αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης πρωτο-ονομάστηκε «Βυζάντιο» μόλις το 1562 από τον Γερμανό Hieronymous Wolf στο έργο του «Corpus Byzantinae Historiae».

[4] H.I.Scheltema, «Το Βυζαντινό Δίκαιο, στην Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας»

[5] Νίκος Σβορώνος, «Η Βυζαντινή Επαρχία»

[6] Η ζωντάνια μετριέται με την ικανότητα αφομοίωσης. Η αφομοίωση, λόγου χάριν, του κλαρίνου, ενός ξένου οργάνου, που εντάχθηκε πλήρως στην παραδοσιακή είναι ενδεικτική.

[7] Emile Durhkeim, «Elementary Forms of Religious Life»

[8] Ο Έλληνας άθρησκος έχει διαφορές από τον Τούρκο ή τον Σουηδό.

[9] Ο Κώστας Ζουράρις χαρακτήρισε το γεγονός ως «τη μεγαλύτερη νίκη του Ελληνισμού από το 480πχ»

[10] Βλέπε το βιβλίο “Orientalism” του Edward Said

 

 

 

ΥΓ. Μέχρι να λάβουμε και να παρουσιάσουμε ορισμένα ακόμη κείμενα του αφιερώματος, μπορείτε να δείτε τη λίστα των συμμετεχόντων, καθώς και την εισαγωγή του περιοδικού Monthly Review

Συμμετέχοντες:

Γιώργος Αλεξάνδρου, δημοσιογράφος - συγγραφέας
Ηλίας Ανδριόπουλος, συνθέτης
Θεόδωρος Αντωνίου, συνθέτης, ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Βοστόνης, πρόεδρος Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών
Νάσος Βαγενάς, καθηγητής Θεωρίας και Κριτικής της Λογοτεχνίας Πανεπιστημίου Αθηνών
Λαοκράτης Βάσσης, φιλόλογος - συγγραφέας
Δημήτρης Γιαννόπουλος, κοινωνιολόγος - δημοσιογράφος
Χρίστος Γούδης, καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών, πρόεδρος Ινστιτούτου Εθνικών και Κοινωνικών Μελετών «Ίων Δραγούμης»
Κύρκος Δοξιάδης, αναπληρωτής καθηγητής Κοινωνικής Θεωρίας με ειδίκευση στην Επικοινωνία Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης Πανεπιστημίου Αθηνών
Αλέξης Ζήρας, κριτικός λογοτεχνίας
Θεόδωρος Ι. Ζιάκας, συγγραφέας
Κώστας Ζουράρις, πολιτειολόγος
Γιώργος Χ. Θεοχάρης, ποιητής, εκδότης του περιοδικού Εμβόλιμον
Θόδωρος, γλύπτης
Ιγνάτιος, μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού
Δημήτρης Καιρίδης, αναπληρωτής καθηγητής Διεθνών Σχέσεων Πανεπιστημίου Μακεδονίας
Δημήτρης Κακαβελάκης, ποιητής - συγγραφέας
Νικήτας Κακλαμάνης, δήμαρχος Αθηναίων
Μάκης Καραγιάννης, πεζογράφος
Βασίλης Καραποστόλης, συγγραφέας, καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών
Ιωάννα Καρατζαφέρη, συγγραφέας
Σαράντος Ι. Καργάκος, ιστορικός - συγγραφέας
Ερατοσθένης Γ. Καψωμένος, ομότιμος καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας και Θεωρίας της Λογοτεχνίας Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
Γιώργος Κοντογιώργης, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, πρώην πρύτανης Παντείου Πανεπιστημίου
Σταύρος Κόντος, δήμαρχος Νέας Φιλαδέλφειας
Γιάννης X. Kουριαννίδης, εκδότης περιοδικού Eνδοχώρα, μέλος Kεντρικής Eπιτροπής ΛAOΣ
Δημήτρης Κουτσούμπας, μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ
Φώντας Λάδης, συγγραφέας - ποιητής, δημοσιογράφος
Ροβήρος Μανθούλης, σκηνοθέτης - συγγραφέας
Νίκος Μαραντζίδης, επίκουρος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης Πανεπιστημίου Μακεδονίας
Σάββας Μιχαήλ, συγγραφέας
Ευτύχης Μπιτσάκης, καθηγητής πανεπιστημίου
Γιώργος Μπλάνας, ποιητής
Δημήτρης Νανόπουλος, ακαδημαϊκός - καθηγητής Φυσικής Texas A&M University, πρόεδρος Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας
Θεμιστοκλής Σ. Ξανθόπουλος, υφυπουργός ΠΕΧΩΔΕ, πρώην πρύτανης, καθηγητής ΕΜΠ
Ανδρέας Παναγόπουλος, ομότιμος καθηγητής πανεπιστημίου στην Κλασική Φιλολογία
Γιάννης Παναγόπουλος, προέδρος ΓΣΕΕ
Γιάννης Πανούσης, καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών
Ανδρέας Πανταζόπουλος, επίκουρος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Ζήσης Δ. Παπαδημητρίου, ομότιμος καθηγητής Τμήματος Νομικής Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Αλέξανδρος Παπαηλιού, σκηνοθέτης
Στέλιος Παπαθεμελής, πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης
Σπύρος Παπασπύρος, πρόεδρος ΑΔΕΔΥ
Γιάννης Πατίλης, ποιητής, εκδότης του λογοτεχνικού περιοδικού Πλανόδιον
Διονύσιος Β. Ραζής, παθολόγος - ογκολόγος, πρόεδρος Δελφικής Εταιρείας
Μανώλης Ρασούλης, συνθέτης
Γιάννης Σακιώτης, συνδιευθυντής στα περιοδικά Οικοτοπία και Νέα Πολιτική
Νεοκλής Σαρρής, ομότιμος καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου
Νικόλας Σεβαστάκης, αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας Τμήματος Πολιτικών Επιστημών Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Ντίνος Σιώτης, ποιητής, εκδότης του περιοδικού (δε)κατα
Ανδρέας Σκαμπαρδώνης, συγγραφέας
Ανδρέας Σταλίδης, δημιουργός του ηλεκτρονικού περιοδικού Αντίβαρο
Στάθης (Σταυρόπουλος), σκιτσογράφος
Ευριπίδης Στυλιανίδης, υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών
Σπύρος Τζόκας, δήμαρχος Καισαριανής
Ανδρέας Γ. Τσιλίρας, υπεύθυνος των εκδόσεων ΤΟ ΔΟΝΤΙ
Νίκος Χουντής, γραμματέας της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝ
Νίκος Χρυσόγελος, μέλος της Γραμματείας των Οικολόγων Πράσινων
Δημήτρης Ν. Χρυσοχόου, αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Οργάνωσης Πανεπιστημίου Κρήτης

ΥΓ2. Οι αναγνώστες μπορούν να διαβάσουν στο Αντίβαρο άλλα 11 κείμενα του ιδίου αφιερώματος περί ελληνικότητας και πολιτικών κομμάτων