Πως διαλύεται μία χώρα

του Ευριπίδη Μπίλλη, Τ. Επίκουρος Καθηγητής ΕΜΠ  

αναδημοσίευση από το vagia-gr.blogspot.com

Στο αντικείμενο του θέματος έχουμε αποκτήσει τα τελευταία χρόνια (περίπου 8) αρκετή εμπειρία που κατα τη γνώμη μου συνοψίζεται στα εξής βασικά.
Έτσι αν έχεις πολλά λεφτά και θέλεις να διαλύσεις μία χώρα προχωρείς ως εξής:

1. Διαλύεις την μέση παιδεία εισάγοντας τον κομματικό συνδικαλισμό στα σχολεία. Δεκαπενταμελή στα γυμνάσια –λύκεια, κτλ. Έτσι οι μαθητές από "μαθητές" γίνονται "ώριμοι" δημοκρατικοί πολίτες που συνδιοικούν (μάλλον διοικούν) μέσω των κομμάτων τους τα σχολεία. Αποτέλεσμα, τέλεια διάλυση, έλλειψη πειθαρχίας, έλλειψη μάθησης, έλλειψη σεβασμού των δασκάλων τους, κτλ
   Συνέπεια τούτου είναι επίσης και το "ιερό δικαίωμα" των καταλήψεων, που εκτός από τη διάλυση της παιδείας αφήνει σχεδόν πάντα πίσω του βανδαλισμούς και καταστροφές. Έτσι ένα αχαρακτήριστο κράτος (κυβέρνηση, εισαγγελείς, δημοτικοί άρχοντες, κτλ) για ένα δήθεν πολιτικό κόστος ανέχεται πχ 5 εως 6 ανώριμα παιδιά με ένα λουκέτο να εμποδιζουν τη λειτουργία του σχολείου και τη μάθηση.
   
2. Διαλύεις την ανώτατη παιδεία κυρίως με τη κομματικοποίηση της και τον έλεγχο της από κόμματα, με απεργίες, καταλήψεις , διακοπές της εκπαίδευσης κτλ. χωρίς επι χρόνια ουσιαστικά να έχει δοθεί λύση στο απαράδεκτα φασιστικό δικαίωμα των καταλήψεων, κτλ. Προφανώς χώρα χωρίς παιδεία δεν μπορεί να συνεχίσει επί μακρόν να υπάρχει. ...
   Επίσης δεν είναι δυνατόν να έχουμε εκπαίδευση χωρίς συμμετοχή των σπουδαστών στο εκπαιδευτικό έργο, το πλείστον των οποίων σιγά σιγα δεν συμμετέχει στο διδακτικό έργο, αφού η παρακολούθηση του δεν είναι στη πράξη υποχρεωτική. Έτσι ένας μεγάλος αριθμός συμμετέχει μόνον στις εξετάσεις.
   Βέβαια αυτό είναι και αποτέλεσμα του μεγάλου αριθμού των εισαγόμενων για τους οποίους δεν επαρκούν τα μέσα, αίθουσες διδασκαλίας, κτλ
   
3. Διαλύεις την εθνική ταυτότητα από κατευθυνόμεμους ιστορικούς "ανέκδοτα" όπως πολύ χαρακτηριστικά του ονόμασε ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος και από άλλους "συγγραφείς" των "νέων" σχολικών βιβλίων.
   
4. Αφήνεις "ξέφραγο" αμπέλι τη χώρα για να μπεί ως μετανάστης όποιος θέλει, ανεξάρτητα αν η χώρα τον χρειάζεται ή όχι. Έτσι αυτό που θα εθεωρείτιο έγκλημα πολέμου εαν το έκανε μία κατοχική δύναμη (η αλλαγή της σύνθεσης του πληθυσμού) σε μας αφήνεται εσκεμμένα από τους "πολιτικούς-παγκοσμιοποιημένους εγκέφαλους" να γίνεται, ώστε με μαθηματική ακρίβεια σε λίγα χρόνια οι έλληνες θα είναι μειοψηφία στη χώρα τους.
   
5. Παράλληλα με το προηγούμενο αφου εξαγοραστούν τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, βομβαρδίζουν συνεχώς τον κόσμο, ότι είναι απαράδεκτος ρατσιστής, εθνικιστής, ελληναράς, ότι η σημαία είναι ένα πανί που ο καθένας έχει "δημοκρατικό δικαίωμα" να καίει και να προσβάλλει (το είπε δυστυχώς βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος με πατέρα τέως υπουργό και νυν ευρωβουλευτή, ο υιός Βαρβιτσιώτης).
   Καθορίζουμε παράλληλα "δημοκρατικό καλιτεχνικό" δικαίωμα επώνυμης δεσποινίδας να δείχνει το "έργο" της , αυναν... δεσποινίδας υπό τους ήχους του εθνικού ύμνου, κτλ.
   Εν ολίγοις προσπαθούμε να τρελλάνουμε τον κόσμο. Σε αυτό συμβάλλουν (με αδράν αμοιβή και τα δήθεν παρατηρητηρια Ελσίνκι, ΜΚΟ, κτλ. σε διατεγμένη υπηρεσία.
   
6. Διαλύεις την αστυνομία τρελλαίνοντας την κυριολεκτικά. Έτσι ένας αστυφύλακας θα πρέπει να δέχεται να καεί χωρίς να αντιδρά, θα πρέπει να δέχεται πυροβολισμόυς χωρίς να αντιδρά γιατί γνωρίζει ότι αν πάθει βλάβη ο επίδοξος δολοφόνος του δεν γλυτώνει τη φυλακή και τη διαπόμπευση των εξαγορασμένων, ΜΜΕ, κτλ
   
7. Με κάποιο "γνωστό από την αρχαία εποχή αργυρούν τρόπο" εξ Ελλάδος, ή εκ γείτονος εξ ανατολών, πείθονται πολιτικοί, δημοσιογράφοι, ΜΜΕ, κτλ.. να υποστηρίζουν ενορχηστρωμένα και φανατικά , πχ. την τουρκοποίηση της Κύπρου μέσω του σχεδίου ΑΝΑΝ (που όπου νάναι καταφθάνει πάλιν), τα επεκτατικά σχέδια των Σκοπίων εις βάρος της χώρας μας μέσω του ονόματος, τον αφοπλισμό των νησιών του Αιγαίου και τη διχοτόμηση του, κτλ
   
8. Υποβάλλεις στον κόσμο, ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να ενδιαφέρεται και να εκφράζει τη γνώμη του για τα εθνικά θέματα πλην των πολιτικών και των νεοταξικών. Έτσι κατακεραυνώναμε τον εξαίρετο μακαριστό αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο ως μάστιγα του θεού και εξαίρουμε τη βουβαμάρα του νυν αρχιεπισκόπου.
   
9. Τελευταίο μέτρο για την άλωση της χώρας είναι η διαλυση του στρατού της που φοβούμαι ότι είναι ο τελευταίος στόχος. Πχ αφήνεται η κρατική τηλεόραση να προσπαθεί να γελειοποιήσει το στράτευμα με ηλίθια συριαλ, τα ΜΜΕ ψάχνουν θέματα να κτυπήσουν το φρόνημα των ενόπλων δυνάμεων της χώρας, κτλ
   
10. Η εξωτερική πολιτική της χώρας σχεδίάζεται από ίδρυμα (το ΕΛΙΑΜΕΠ) στο οποίο συμμετέχουν τα γνωστά πρόσωπα.

Μία χώρα που επι δώδεκα περίπου χρόνια υφίσταται τα ανωτέρω είναι θαύμα πως επιζεί.

Η Πολιτισμικότητα Απέτυχε στα Βαλκάνια

του Κων/νου Χολέβα

αναδημοσίευση από το Δίκτυο 21

Ένα πολυχρησιμοποιημένο σύνθημα της εποχής μας είναι η πολυπολιτισμικότητα Το σύνθημα αυτό συγκινεί αρκετούς Έλληνες διανοητές και πολιτικούς, φαίνεται όμως ότι δεν συγκινεί πλέον τους Ευρωπαίους. Είναι χαρακτηριστική η αποτυχία του πολυπολιτισμικού μοντέλου στην Βρετανία, όπου οι δημοσκοπήσεις καταδεικνύουν ότι οι περισσότεροι νεαροί Μουσουλμάνοι, παρά την βρετανική τους παιδεία, δηλώνουν ότι νιώθουν πρώτα Μουσουλμάνοι και μετά Βρετανοί. Επίσης προ ολίγων εβδομάδων το Εργατικό Κόμμα που εκφράζει την Κεντροαριστερά στην Ολλανδία δήλωσε επισήμως ότι δεν πιστεύει στην πολυπολιτισμικότητα και ότι η ολλανδική κοινωνία πρέπει να επιβάλει ένα κοινό πλαίσιο αξιών σε όλους τους πολίτες ασχέτως καταγωγής ή θρησκείας. Εκεί, όμως, όπου φαίνεται να έχει καταρρεύσει κάθε πολυπολιτισμική προσπάθεια είναι ο χώρος των Βαλκανίων με αποκορύφωμα το Κοσσυφοπέδιο και την Βοσνία –Ερζεγοβίνη.

Ο διακεκηρυγμένος στόχος των αμερικανικών και συμμαχικών βομβαρδισμών κατά της Σερβίας το 1999 ήταν η δημιουργία ενός πολυεθνικού Κοσσυφοπεδίου με δικαιώματα για όλες τις εθνότητες. Είτε ήταν ειλικρινής είτε ήταν προπαγανδιστικός αυτός ο στόχος τελικά δεν επετεύχθη, Σήμερα το de facto ανεξάρτητο Κόσσοβο αποτελεί ένα αμιγώς αλβανικό «κράτος». Οι 100.000 Σέρβοι που απέμειναν έχουν συγκεντρωθεί στην ζώνη βορείως της Μητρόβιτσα δίνοντας την εικόνα μιάς διχοτομημένης περιοχής. Η συμβίωση είναι πολύ δύσκολη έως αδύνατη, ενώ καθημερινά σχεδόν μαθαίνουμε για καταστροφές Ορθοδόξων ναών και σερβικών μνημείων από φανατικούς Αλβανούς. Το νέο σχέδιο, το οποίο τώρα προωθείται ως υποκατάστατο ή μάλλον ως ωραιοποίηση της Μεγάλης Αλβανίας» είναι η περιφερειακή «μίνι-Σέγκεν» μεταξύ των χωρών που περιλαμβάνουν αλβανικούς πληθυσμούς. Όπως μάς πληροφορεί η εφημερίδα UTRINSKI VESNIK των Σκοπίων της 17-1-2009, ο Κοσσοβάρος Πρόεδρος Σεϊντίου και ο Αλβανός Πρόεδρος Τόπι πρότειναν την δημιουργία μιας ζώνης οικονομικής συνεργασίας και ελεύθερης διακίνησης προσώπων και εμπορευμάτων, στην οποία θα περιλαμβάνονται η Αλβανία, το Κόσσοβο, τα Μαυροβούνιο και το κράτος των Σκοπίων. Ο σκοπιανός αρθρογράφος καταγγέλλει το σχέδιο αυτό ως μία εκδοχή της Μεγάλης Αλβανίας με την «γλώσσα των διανοουμένων». Ο φόβος των Σκοπιανών και των Μαυροβουνίων Σλάβων είναι ότι με το σχέδιο αυτό θα μπορούν να επικοινωνούν ανετότερα με την Αλβανία και το Κόσσοβο οι αλβανικές μειονότητες της ΦΥΡΟΜ και του Μαυροβουνίου, οι οποίες είναι πολυάριθμες.

Η τραγικότερη διάψευση του πολυπολιτισμικού ιδεώδους έρχεται από την Βοσνία-Ερζεγοβίνη, η οποία αποτελείται από δύο συνιστώντα κρατίδια: Το Κροατομουσουλμανικό και το Σερβικό, την γνωστή ως REPUBLIKA SRPSKA. Ήδη είναι προφανές ότι πρόκειται για δύο οντότητες ελάχιστα συνεργαζόμενες μεταξύ τους, οι οποίες εμφανίζονται ως ενιαίο κράτος μόνον με ένα καρτελλάκι στον ΟΗΕ και με την εθνική ποδοσφαιρική τους ομάδα. Το ενδιαφέρον είναι ότι μετά την αποξένωση των Σερβοβοσνίων από τις άλλες δύο εθνότητες έρχονται τώρα και οι Κροάτες να δηλώσουν ότι δεν μπορούν ή/και δεν θέλουν να ζουν μαζί με τους Μουσουλμάνους. Στις 29-12-2008 ο Πρόεδρος της συλλογικής Προεδρίας της Βοσνίας –Ερζεγοβίνης Νεμπόϊσα Ραντμάνοβιτς δήλωσε ότι οι Κροάτες της Βοσνίας θα πρέπει να έχουν την δική τους οντότητα, επειδή στις ισχύουσες δομές δεν έχουν ίση μεταχείριση με τους υπόλοιπους και δεν συμμετέχουν ισότιμα. Θυμίζω ότι με βάση τις συμφωνίες του Ντέϊτον το τεχνητό αυτό κράτος διατηρείται συγκολλημένο με την πίεση των ΗΠΑ και της Ευρ. Ένωσης και με την παρουσία διεθνών παρατηρητών, οι οποίοι έχουν δικαίωμα να παρεμβαίνουν στην πολιτική ζωή της χώρας.

Όταν ιδρύθηκε το κράτος αυτό, μετά την αιματηρή διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, και με πρωτεύουσα το κοσμοπολίτικο Σαράγεβο προοριζόταν να αποτελέσει ένα πρότυπο πολυεθνικής συνύπαρξης. Διαφημίσθηκε ως πρότυπο πολυπολιτισμικού μοντέλου και ως εφαρμογή των νέων πρακτικών επιλύσεως διαφορών , τις οποίες κάποιοι θέλουν να εφαρμόσουν και στην Κύπρο. Σήμερα τίποτε από αυτά δεν ισχύει. 14 χρόνια μετά το Ντέϊτον φάνηκε καθαρά ότι η πολυδιαφημισμένη πολυπολιτισμικότητα δεν ήταν παρά ένα τέχνασμα για την φυλετική, οικονομική και πολιτιστική επικράτηση των Μουσουλμάνων. Παντού επικρατεί η «βοσνιακή» ταυτότητα, δηλαδή ο αποκλεισμός των μη μουσουλμάνων. Σε σχετικό άρθρο του με τίτλο «Ποιος θυμάται την Βοσνία;» ο Κύπριος πρώην βουλευτής Πρόδρομος Προδρόμου παρατηρεί: «Τόσο ο σερβικός ορθόδοξος όσο και ο κροατικός καθολικός πληθυσμός περνάνε δύσκολες ώρες και ζουν την καθημερινότητα στριμωγμένοι. Οι δυσμενείς διακρίσεις στο σχολείο, στις υπηρεσίες, στην κοινότητα είναι καθημερινό φαινόμενο. Ως κοινωνικά καθωσπρέπει στο σχολείο θεωρούνται τα παιδιά που παρακολουθούν το Ilmihal, το βασικό εγχειρίδιο μουσουλμανικών τρόπων και εκπαίδευσης. Στο Σαράγεβο δεν έμεινε ελεύθερο οικόπεδο όπου να μη χτιστεί τζαμί και μιναρές. ... Οι Βαλάχοι, όπως αποκαλούν οι μουσουλμάνοι τους σερβικής καταγωγής, υφίστανται δυσμενή αντιμετώπιση έως και κοινωνικό ρατσισμό... Η εκ των άνω επιβολή της συνταγής του «πολυπολιτισμικού μοντέλλου» ήταν μία πολιτική που έφερε την μεταμόρφωση του Σαράγεβο σε μουσουλμανική πρωτεύουσα»(εφημ. ΣΗΜΕΡΙΝΗ Λευκωσίας, 19-10-2008).  

Και στην περίπτωση του Κοσσόβου και στην τεχνητή Βοσνία-Ερζεγοβίνη του αποτυχόντος Ντέϊτον στο όνομα της πολυπολιτισμικότητας κερδίζουν οι Αλβανοί και οι Βοσνιομουσουλμάνοι εις βάρος των Σέρβων και των Κροατών. Δηλαδή κατά σύμπτωσιν (;) και στις δύο περιπτώσεις μουσουλμανικές κοινότητες επιβάλλονται και Χριστιανικοί πληθυσμοί καταπιέζονται. Είναι χρήσιμο να έχουμε αυτά τα παραδείγματα κατά νου διότι και στην Κύπρο και στην Θράκη η Τουρκία προωθεί τα συμφέροντά της καταδεικνύοντας πόσο επισφαλής και διφορούμενη είναι η «πολυπολιτισμικότητα».

ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΕΦΟΔΟΥ

Του ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΟΥ Αντγου ε.α., Επίτιμου Διοικητή Στρατιάς και Αρχηγού ΓΕΕΦ

αναδημοσίευση από την εφημερίδα  "Παρόν της Κυριακής"

«Δεν επιθυμούμε τη φιλία σας, γιατί δεν μας βλάπτει τόσο η έχθρα σας όσο η φιλία σας. Η φιλία σας στα μάτια των υπηκόων και των συμμάχων μας θα ήταν απόδειξη της αδυναμίας μας, ενώ το μίσος σας απόδειξη της δύναμής μας».

Αυτή ήταν η απάντηση των Αθηναίων στις ειρηνευτικές παρακλήσεις των Μηλίων, που πρόσφεραν ακόμη και συμμαχία και φιλία, για να σώσουν την πόλη τους. Τελικά όχι μόνο δεν την έσωσαν αλλά αυτή κυριεύθηκε και ανασκάφθηκε εκ θεμελίων, ουδενός Μηλίου διασωθέντος. Στη θέση τους εγκαταστάθηκαν πεντακόσιοι αθηναίοι κληρούχοι. Αυτή είναι η τύχη, όπως μας λέγει ο Θουκυδίδης, όσων δεν φροντίζουν για την άμυνα της πατρίδος τους. Αυτή είναι η τύχη των λαών με δειλές και φαύλες ηγεσίες, που δεν τολμούν να πουν την αλήθεια. Αυτή είναι η τύχη των εθνών που δεν διδάσκουν και δεν διαπαιδαγωγούν τη νεολαία τους με ιδανικά.

Φαίνεται ότι οι Τούρκοι διαβάζουν Θουκυδίδη, ενώ οι «ημέτεροι» δεν έχουν χρόνο. Έχουν άλλες σοβαρότερες ασχολίες, τα μπουζούκια, τα γήπεδα, τα τηλεοπτικά παράθυρα, τις οικονομησιές, τις στρεψοδικίες και τους λεονταρισμούς. Οι Τούρκοι λοιπόν, ακολουθώντας το παράδειγμα των Αθηναίων, μας είπαν ξεκάθαρα ότι μη μας προσφέρετε την ευρωπαϊκή φιλία σας, ούτε τις ειρηνικές σας διαθέσεις. Όσο και αν μας διασκεδάζουν τα καραγκιοζιλίκια σας και οι ζεϊμπεκιές σας, δεν μπορούμε να δώσουμε χέρι φιλίας σε σας. Η φιλία σας μας βλάπτει περισσότερο από την έχθρα σας. Στα μάτια των υπηκόων μας και στη γειτονιά μας, ακόμα και στους Σκοπιανούς, το μίσος σας και ο φόβος σας είναι η απόδειξη της δύναμής μας. Εκεί μας καταντήσατε κύριοι του Kοινοβουλίου μας και βεβαίως μας οδηγείτε στην τύχη των Μηλίων. Ύστερα από εκατόν ογδόντα χρόνια ύπαρξης και επαύξησης του νεοελληνικού κράτους, έφτασε η ώρα της αντιστροφής, εξαιτίας των φαύλων, των δειλών, των ανιστόρητων και των προσκυνημένων.

Το Αγαθονήσι

Πολλοί επαΐοντες, ενδεδυμένοι το ιμάτιο του στρατηγικού αναλυτή, ιδιαίτερα στο κρατικό κανάλι, αναλύουν με βαρύγδουπο τρόπο το άδικο της τουρκικής προκλητικότητος, συσκοτίζοντας και παραπλανώντας τον κόσμο. Εδώ δεν πρόκειται για το ποιος έχει δίκιο ή άδικο. Όλοι γνωρίζουν ότι η Ελλάδα βάσει του διεθνούς δικαίου και των κρατουσών διεθνών συνθηκών έχει δίκιο. Όπως επίσης όλοι γνωρίζουν ότι η Ελλάδα δεν μπορεί, όχι απλώς να στηρίξει, αλλά ούτε και να προβάλλει το δίκιο της, διότι κατάντησε μια αδύναμη χώρα. Είναι η μόνη χώρα στον κόσμο όπου πολιτική και πνευματική ηγεσία δεν νοιάζονται για τις τύχες του λαού τους. Οι Τούρκοι, έχοντας καλά αναλύσει ποιους έχουν απέναντί τους, προχωρούνε μεθοδικά σε μια ξεκάθαρη επεκτατική πολιτική χωρίς πόλεμο, αλλά κερδίζοντας από τις άμετρες, συνεχείς και πάντα δουλικές υποχωρήσεις μας.

Θέλω να φωνάξω με απόλυτη ευθύνη ότι στο Αγαθονήσι και στη Φαρμάκω δεν εφαρμόζεται από τους Τούρκους η τακτική των Υμίων. Οι Τούρκοι αλλάξανε στρατηγική, φύγανε από τις βραχονησίδες, δίνουν λιγότερη σημασία ακόμη και στις «γκρίζες ζώνες» και προχωρούνε στην απαίτηση κατοικημένων νησιών. Μελετήσανε και διαλέξανε με προσοχή τη νέα περιοχή, στην οποία θα εφάρμοζαν το καινούργιο τους δόγμα. Πραγματικά η περιοχή Αγαθονησίου - Φαρμακονησίου ανταποκρίνεται πλήρως στις νέες τουρκικές επιδιώξεις. Ευρύτατος θαλάσσιος χώρος στρατηγικών ελιγμών, αποκομμένα εν τινί μέτρω τα δύο νησιά, αδύναμο αλλά κατοικημένο το Αγαθονήσι που προσφέρεται για αεροπορικές επιχειρήσεις κυριαρχίας. Με προσοχή εξέτασαν τις δυνατότητες της ελληνικής άμυνας στην περιοχή και εφάρμοσαν ένα καλομελετημένο σχέδιο που θα το ονόμαζα «ενσωμάτωση - εκφοβισμό». Με την ενσωμάτωση υπήγαγαν ετσιθελικά τα δύο νησιά στη δική τους κυριαρχία και στο δικό τους FIR, και διά του εκφοβισμού, επιδιώκουν την άρον-άρον αποχώρηση των κατοίκων. Θα ζητούν επιτακτικά την άμεση απομάκρυνση παντός ελληνικού μέσου αέρος και θαλάσσης που θα προσεγγίζει στην περιοχή και θα εμπεδώσουν την επέκταση της κυριαρχίας τους. Στο μέλλον θα χρησιμοποιήσουν ακόμα σκληρότερες μεθόδους, τις οποίες και θα επεκτείνουν σιγά-σιγά σε μεγαλύτερα νησιά. Ακόμα και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στην επίσκεψή του στο Αγαθονήσι άλλαξε μέσον (δεν πήγε με το Ε/Π), για να αποφύγει την τουρκική απαγόρευση. Οι Τούρκοι πιστεύουν ότι όλες οι απαιτήσεις τους θα γίνουν δεκτές, διότι απέναντί τους στέκεται ένας έντρομος γείτονας, έτοιμος να το βάλει στα πόδια. Δυστυχώς τα μεγάλα δεινά έρχονται.

Η ελληνική αντίδραση

Μετά τα Ύμια μάς έχει πάρει ο κατήφορος και μας κατατρύχει ο τρόμος. Φοβόμαστε και τον ίσκιο μας εξαιτίας των πολιτικών μας ταγών. Δυστυχώς η κατάσταση δεν είναι πια αναστρέψιμη διότι έχει σοβαρά κλονισθεί το κύρος της χώρας. Το δραματικό είναι ότι οι υπαίτιοι των Υμίων και όχι μόνο, αυτοί που κατά καιρούς είπαν «να βάλουμε την Τουρκία στην Ευρώπη μη μας φάει κανένα νησί», αυτοί που με την αναδιοργάνωση του 2003 αφόπλιζαν τον Ελληνικό Στρατό αποσύροντας 1.210 άρματα και 671 πυροβόλα, εμφανίζονται σήμερα στον λαό, χωρίς ντροπή, ως σωτήρες. Μας διοικούν κυβερνήτες χωρίς θάρρος, η Παιδεία μας διδάσκει στα παιδιά μας παν το ανθελληνικό, οι νέοι μας δεν θέλουν να προσφέρουν στην πατρίδα, οι καθηγητές μας, δεμένοι στην καρέκλα και στο χρήμα, απώλεσαν το κύρος τους. Οι αμυντικοί μηχανισμοί του έθνους έχουν αποδιοργανωθεί. Αυτό που μας εξέπληξε στα πρόσφατα γεγονότα με τους βανδαλισμούς και τους εμπρησμούς ήταν η ακινησία της Αστυνομίας.

Τι θα γίνει αλήθεια αν σε μια κρίση με την Τουρκία οι Ένοπλες Δυνάμεις παρουσιάσουν την ίδια αδυναμία και ακινησία; Το ίδιο το νομικό πλαίσιο οργάνωσης των Ενόπλων Δυνάμεων αποτελεί και το κυριότερο κώλυμα για να εκπληρώσουν την αποστολή τους. Ο νόμος 2292/95 καθιστά τον υπουργό αρχιστράτηγο και απευθείας προϊστάμενο των κλάδων Στρατού, Ναυτικού και Αεροπορίας, χωρίς στρατηγικό συντονισμό και έλεγχο. Δεν υπάρχει καμιά συνεργασία και συντονισμός μεταξύ κλάδων που αποτελεί την πεμπτουσία της σύγχρονης στρατηγικής. Ο νόμος 2984/02, που έγινε για να άρει τις προηγούμενες αδυναμίες, έκανε τα πράγματα χειρότερα. Φτάσαμε στο σημείο να διεξάγει ο Α/ΓΕΕΘΑ τις χερσαίες επιχειρήσεις, χωρίς γνώση, χωρίς ειδικό επιτελείο και χωρίς την ευθύνη της προπαρασκευής και σχεδίασης. Ούτε αυτό το μοναδικό και αναγκαίο δεν ενδιαφερόμεθα να διορθώσουμε.

Η πρόσληψη των ΕΠΟΠ έβλαψε σοβαρά τις Ένοπλες Δυνάμεις. Οι διάφορες ειρηνευτικές αποστολές απομάκρυναν τα στελέχη από την αποστολή τους και δημιούργησαν δολαριοσυλλέκτες. Οι μισοί προς στράτευση νέοι διαφεύγουν της κατάταξης. Στα νησιά δεν έχουν εγκατασταθεί σύγχρονα αντιαεροπορικά ή για θαλάσσιους στόχους συστήματα, που να μπορούν να αντιμετωπίσουν την τουρκική απειλή. Ο μύθος των μεγάλων εξοπλισμών συνεχίζει να παραμυθιάζει τον λαό. Στρατιώτες δεν υπάρχουν και όμως ρουσφετολογικά συνεχίζεται η υπεράριθμη κατάταξη σε Ναυτικό και Αεροπορία, όπου δεν χρειάζονται. Μόνη απάντηση σ' αυτό το χάος είναι η μείωση της θητείας για κομματικά οφέλη. Κανείς δεν ενδιαφέρεται, η απόκρυψη των γεγονότων έχει γίνει κανόνας, η διαφθορά έχει εισχωρήσει παντού και οι Τούρκοι τρίβουν τα χέρια τους.

Οι Τούρκοι στο Σούνιο

Πριν στεγνώσει το μελάνι αυτού του κειμένου ήρθε η επιβεβαίωση. Η τουρκική φρεγάτα «Τουργκούτ Ρέις», παραβιάζοντας τα πάντα έφθασε μέχρι το Σούνιο. Ο τούρκος καπετάνιος δεν έδωσε καμιά σημασία στο ελληνικό πολεμικό που πήγε για να τον ακολουθήσει. Οι γενναίοι ασχολούνται με τα συλλαλητήρια, το ΥΠΕΞ ψάχνει για ελαφρυντικά, οι ιστορικοί διαστροφείς της ιστορίας των σχολικών βιβλίων μαζί με τους νεο-οθωμανούς πανηγυρίζουν, γιατί επιτέλους τα καρντάσια τους φάνηκαν, και οι δειλοί πυρπολητές της Αθήνας λούφαξαν. Κανενός τέλος πάντων δεν θίγεται ο πατριωτισμός του σ' αυτόν τον τόπο, και προ παντός του υπουργείου Άμυνας που δεν ασχολείται καν με το θέμα. Άλλωστε ο καημένος ο υπουργός έχει σοβαρότερες απασχολήσεις. Το αναπάντεχο είναι ότι τελικά... οι βάρβαροι φάνηκαν. Ούτε εγώ είχα καταλάβει ότι η γραμμή εφόδου ήταν στο Σούνιο. Πατριώτες, ζούμε εξευτελισμούς Ανταλκιδείου ειρήνης. 

Ο μηδενισμός είναι τέκνο του εθνομηδενισμού

αναδημοσίευση από το Άρδην

Η συνάντηση Εξαρχείων-Κολωνακίου την οποία υλοποίησε και εξέφρασε πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ, εφημερίδες όπως η Ελευθεροτυπία, «αγωνιστές» του Κοντομηνά και των θαλαμηγών όπως ο Λαζόπουλος, και την οποία προσωποποιούσαν οι δύο Αλέξανδροι (Ο Αλέκος και ο Αλέξης) οι οποίοι  πίνουν και κάνα ουζάκι στα Εξάρχεια, είχε ως αφετηρία της τον μηδενισμό και κατέληξε σε αυτόν. Η αφετηρία της συμμαχίας είναι ο εθνομηδενισμός, ο οποίος εκπορεύεται από τις Πρεσβείες, τις Βρυξέλλες, τις πολυεθνικές –οικονομικές και «πνευματικές», τύπου Σόρος. Αυτός αναπαρήχθη εγχωρίως στα Πανεπιστήμια, τις μη κυβερνητικές οργανώσεις, τα ποικίλα ευρωπαϊκά και υπερατλαντικά προγράμματα, τα ΜΜΕ και τα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα, τα Κόμματα, και όχι μόνο της Αριστεράς αλλά και το πολιτικό προσωπικό της νεο-φιλελεύθερης Δεξιάς. Ο εθνομηδενισμός, από την εποχή Σημίτη και μετά κατέστη κυρίαρχος, με αποκορύφωμα τον πόλεμο ενάντια στον Χριστόδουλο, τη στήριξη στο Σχέδιο Ανάν και το βιβλίο ιστορίας της 6^ης δημοτικού.

Ο εθνομηδενισμός των ανώτερων στρωμάτων και των ελίτ εύρισκε παραδόξως συνομιλητές και οπαδούς σε ένα μεγάλο μέρος της Αριστεράς και όχι μόνο της χαβιαροαριστεράς, αλλά και μέρους του ΚΚΕ, των εκπαιδευτικών και της ΟΛΜΕ, του φοιτητικού αριστερισμού, των αναρχικών κ.λπ. Και αυτό όχι μόνο ως συνέπεια μιας δογματικής μετάφρασης του μαρξιστικού και αναρχικού διεθνισμού, αλλά και του γεγονότος ότι πολλά από αυτά τα στρώματα στο επίπεδο των αξιών, των συμπεριφορών και του τρόπου ζωής είναι εξίσου «παγκοσμιοποιημένα» με τις νέο-φιλελεύθερες ελίτ, έστω και σε διαφορετική κοινωνική κλίμακα. Ακούνε ανάλογες μουσικές, παθιάζονται με τα ίδια ξένα συγκροτήματα, διαβάζουν τον ίδιο Θέμελη, Λιάκο, Μουζέλη, Σώτη Τριανταφύλλου, τα πρότυπά τους είναι η Νέα Υόρκη, το Λονδίνο ή στην πιο «εναλλακτική» περίπτωση η Βαρκελώνη και το Βερολίνο και απεχθάνονται βαθύτατα την παράδοση, την Ορθοδοξία –εκτός από τον Πατριάρχη παρά την ορθοδοξία του– δεν αντέχουν τους Σέρβους, τους Ρώσους τους Κινέζους και τους… Κύπριους.

Κατά συνέπεια ένας τρόπος ζωής, πρότυπα και αξίες που δεν ταυτίζονται με τα ανάλογα πρότυπα και αξίες της ελληνικής ιδιοπροσωπίας, τους κάνει να θεωρούν πως η Ελλάδα είναι ένα θλιβερό κακέκτυπο της Δύσης και επομένως θα πρέπει να πάψει να υπάρχει και να αναχωνευτεί με τον δυτικό κόσμο. Επειδή όμως η χώρα μας είναι ταυτόχρονα αποπαίδι της Δύσης και έχει σοβαρά εθνικά ζητήματα –ιδιαίτερα εξ αιτίας του τουρκικού επεκτατισμού– γι’ αυτό υποχρεωτικά καταλήγουν όχι απλώς στην άρνηση των εθνικών ζητημάτων αλλά στον ανοικτό εθνομηδενισμό και σε «μίσος για το ίδιο το έθνος τους»…

Έτσι παράγεται αυτός ο υστερικός και πρωτοφανής σε παγκόσμια κλίμακα «αντιεθνικισμός» ενός μέρους της ελληνικής Αριστεράς και του πανεπιστημιακού και διανοούμενου κατεστημένου, που οδηγεί είτε στις κραυγές υπέρ των Σκοπιανών, είτε στο συστηματικό κάψιμο της ελληνικής σημαίας από τους «αντιεξουσιαστές», είτε στην αποδόμηση της ελληνικής ιστορίας από το καθηγητικό κατεστημένο και τους καλοπληρωμένους κονδυλοφόρους της πλατείας Κολωνακίου.

Όταν όμως η μία συνιστώσα του διπόλου, τα «Εξάρχεια», άρχιζε να κατεδαφίζει το Κολωνάκι, τόσο κυριολεκτικώς, όσο και πολιτικά, όταν το Πανεπιστήμιο και τα γραφεία των πανεπιστημιακών μανδαρίνων διαλύονται από την «πληβειακή» και αντιεξουσιαστική συνιστώσα της συμμαχίας, τότε τα πράγματα αρχίζουν να χαλάνε. Τα πρώτα δείγματα αυτής της διάσπασης του μετώπου άρχισαν να φαίνονται όταν ένα μεγάλο μέρος των εκσυγχρονιστών του ΣΥΡΙΖΟ-ΠΑΣΟΚ στα Πανεπιστήμια ήρθε σε σύγκρουση με την ΠΟΣΔΕΠ κατά την διάρκεια των φοιτητικών καταλήψεων πριν δύο χρόνια. Και τώρα η κρίση γενικεύτηκε: Παπαχελάς, Καρκαγιάννης, Πρετεντέρης, Λιάκος, Βερέμης, Μανδραβέλης, Ψυχογιός, Τριανταφύλλου και αναρίθμητοι άλλοι στρέφονται πλέον ανοικτά κατά των παλιών τους συμμάχων των Εξαρχείων και του ΣΥΡΙΖΑ, που εξέφραζε πολιτικά τη συμμαχία και τους κατηγορούν για… μηδενισμό, φασιστικές πρακτικές, και λογική της καταστροφής για την καταστροφή!

Και βέβαια δεν τους περνάει ίσως από το μυαλό ότι θερίζουν ότι έσπειραν, πως η καταστροφή κάθε αξίας, κάθε σταθερής ταυτότητας, με τον χυδαίο μεταμοντερνισμό και το σχετικισμό τους, η κατεδάφιση των μόνων σταθερών αξιών που είχαν απομείνει σε αυτόν τον έρημο τόπο, του πατριωτισμού, της μετοχής σε μια πολιτισμική κοινότητα,στην οποία η ορθόδοξη παράδοση και η γλώσσα παίζουν ουσιαστικό ρόλο, κ.λπ., κλπ. οδηγεί πράγματι στον πιο ακραίο μηδενισμό. Διότι οι Έλληνες σε όλη τους την ιστορική διαδρομή στη νεώτερη ιστορία μας δεν ταυτίζονται με κάποιο αφηρημένο κράτος, όπως ίσως κάνουν οι δυτικοί, αλλά με αξίες που τους συνέχουν ως κοινότητα. Όταν λοιπόν κατεδαφίζεις αυτές τις αξίες παράγεται ο πιο ακραίος ατομικισμός και μηδενισμός. Και αυτός δεν θα σεβαστεί βέβαια ούτε τους «συμμάχους» του, το «Κολωνάκι», θα το καταστρέψει και αυτό.

Γιώργος Καραμπελιάς

Κείμενο που θα δημοσιευτεί στη Ρήξη που θα κυκλοφορήσει το Σάββατο 10 Ιανουαρίου 2009.

Η εθνική συνείδηση και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις

αναδημοσίευση από το "Αρδην"

Εισαγωγή

Το θέμα επιδέχεται πολλές επί μέρους προσεγγίσεις. Τις ακούμε άλλωστε καθημερινά. Ολιστικές όμως προσεγγίσεις δεν κάνουμε. Ξεχνούμε ότι το σύνολο είναι κάτι παραπάνω από το άθροισμα των μερών. Βεβαίως οι επί μέρους προσεγγίσεις είναι αναγκαίες, για να βλέπουμε τα δέντρα, τη μικροκλίμακα. Χρειάζεται όμως να βλέπουμε και το δάσος. Ποιο είναι το δάσος στο πρόβλημά μας με την Τουρκία; Ποια είναι η μεγάλη κλίμακα;

Χωρίς συνολικές προσεγγίσεις δεν μπορούμε να έχουμε εθνική στρατηγική. Ούτε καν ενιαία καθημερινή πολιτική. Η ενιαία πολιτική και η προϋπόθεσή της η εθνική στρατηγική, βασίζονται σ αυτό που λέμε εθνικό συμφέρον. Το τι είναι εθνικό συμφέρον δεν καθορίζεται από τις ιδιόρρυθμες αντιλήψεις του ενός ή του άλλου πολιτικού προσώπου ή κόμματος, αλλά από την εθνική ταυτότητα. Η διαμόρφωση όμως της εθνικής ταυτότητας καθορίζεται από δυνάμεις παγκόσμιες και από δυνάμεις μεγάλου ιστορικού βάθους. Για να συλλάβουμε αυτές ακριβώς τις δυνάμεις χρειαζόμαστε τις συνολικές προσεγγίσεις.

Το τι ακριβώς πρέπει να κάνουμε και πώς θα το καθορίσουν οι συνηθισμένες μερικές προσεγγίσεις. Το τι όμως πρέπει να θέλουμε μπορούν να το καθορίσουν μόνο οι συνολικές προσεγγίσεις.

Θα παρουσιάσω στη συνέχεια μια απόπειρα συνολικής προσέγγισης. Ξεκινώ από τα ερωτήματα: α) Ποια είναι η ευρύτερη ιστορική ολότητα στην οποία ανήκουν τα δύο έθνη και προς τα πού αυτή κατευθύνεται; β) Πώς διαμορφώνεται η ελληνική και η τουρκική εθνική ταυτότητα; γ) Ποια είναι η βαθύτερη φύση των μεταξύ τους σχέσεων; Και θα κλείσω με τη διατύπωση πιθανών συμπερασμάτων.

Α. Περιέχουσα ολότητα: η παγκοσμιοποίηση

Περιέχουσα ολότητα υπάρχει. Είναι ο σύγχρονος παγκόσμιος πολιτισμός. Παγκόσμιος = κυρίαρχος σε κάθε χώρα. Και στην Ελλάδα. Και στην Τουρκία. Είναι ο κοινός πολιτισμικός παρονομαστής μεταξύ των πιο διαφορετικών εθνών και λέγεται νεωτερικότητα. Οικονομική της όψη: ο καπιταλισμός. Κατά βάθος όμως είναι μια πολιτισμική παράδοση. Ένα ανθρωπολογικό καλούπι, μέσα από το οποίο φτιάχνεται ο νεωτερικός τύπος ανθρώπου. Ο τύπος αυτός είναι το άτομο. Και το καλούπι του η νεωτερική εξατομίκευση.

Εκ κατασκευής ο νεωτερικός ατομικισμός δημιουργεί κοινωνικό πρόβλημα. Θεμελιώθηκε στην παραδοχή ότι οι ανταγωνιστικές ατομικές επιδιώξεις εναρμονίζονται αυτόματα από το αόρατο χέρι της αγοράς. Αποδείχθηκε όμως, ήδη από τα μέσα του περασμένου αιώνα, ότι χωρίς ειδικό σύστημα κοινωνικής παρέμβασης, είναι αδύνατο να διασφαλιστεί η κοινωνική συνοχή. Ως λύση στο κοινωνικό πρόβλημα προέκυψε ο νεωτερικός κολεκτιβισμός, με κύρια μορφή τον σοσιαλισμό. Ήταν η οραματική διέξοδος της νεωτερικότητας. Αλλά η εφαρμογή του οράματος έφερε, παντού στον κόσμο, ανελεύθερα συστήματα κρατικού καπιταλισμού. Το φάρμακο αποδείχτηκε χειρότερο από την αρρώστια -αν λάβουμε υπόψη το κόστος του σε αίμα και προσπάθεια. Το όραμα έχασε έτσι την αίγλη του και έσβησε. (Τον υπαρκτό σοσιαλισμό δεν τον νίκησε ο ιμπεριαλισμός, όπως θέλουν να το εμφανίζουν. Κατέρρευσε από μόνος του.) Το αποτέλεσμα ήταν να κάνουμε κύκλο, επιστρέφοντας στο ίδιο σημείο: στον άκρατο καπιταλιστικό φιλελευθερισμό. Όλα τα συστήματα κοινωνικής αλληλεγγύης, που βασίστηκαν στον κρατισμό, σαρώνονται σήμερα ανελέητα. Τίποτα δεν μπορεί να τα σώσει. Εξ ου και η παγκοσμιοποίηση ως "απειλή". Το κοινωνικό πρόβλημα, μπλεγμένο τώρα και με το οικολογικό, έχει γίνει παγκόσμιο και κλιμακώνεται εκρηκτικά.

Η επέκταση της νεωτερικότητας έχει πλέον ολοκληρωθεί. Στον χώρο και στον χρόνο. Κι αυτό είναι, κατά βάθος, η παγκοσμιοποίηση. Στον χώρο: επειδή ο ιδιωτικός καπιταλισμός κυριάρχησε παντού, όχι μόνο οικονομικά αλλά και ιδεολογικά. (Μένει η κοινοβουλευτική δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά αυτά θεωρούνται δευτερεύοντα και μπορούν να περιμένουν.) Στον χρόνο: επειδή το κοινωνικό πρόβλημα έγινε παγκόσμιο, ακριβώς εξ αιτίας της αποτυχίας όλων των νεωτερικών λύσεων. Ο Φουκουγιάμα, αποκλείοντας κάθε διέξοδο, ονόμασε την κατάσταση αυτή "τέλος της Ιστορίας". Δεν συμφωνούν όμως μαζί του οι θιγόμενοι από την εκρηκτική κλιμάκωση του προβλήματος και αναζητούν λύσεις έξω από τον ορίζοντα της νεωτερικότητας. Αμφισβητούν την ίδια την ατομοκεντρική της θεμελίωση. Σ' αυτό το τελευταίο συντείνει και η μαζική συντριβή του νεωτερικού ατόμου, στα ιστορικά κέντρα του, κάτω από το βάρος των γιγάντιων αυτονομημένων συστημάτων. Η ολοκλήρωση της νεωτερικότητας ισοδυναμεί, ακριβώς, με γενικευμένη κρίση της νεωτερικής εξατομίκευσης.

H παγκοσμιοποίηση των αντιφάσεων ελευθερίας - δικαιοσύνης, φύσης - πολιτισμού, εξατομίκευσης - συστημάτων, κάνει παγκόσμιο το ανθρωπολογικό αδιέξοδο της νεωτερικότητας. Γεννά παντού τρεις δυνάμεις: τον εκσυγχρονισμό, τον φονταμενταλισμό και τον μετανεωτερισμό. Ο εκσυγχρονισμός προσπαθεί να αναζωογονήσει το διαλυμένο άτομο με τη βία, καταργώντας τις κρατιστικές κατακτήσεις του και δημιουργώντας περιβάλλον κοινωνικού δαρβινισμού. Ο φονταμενταλισμός, βλέπει σαν μοναδική διέξοδο την καταφυγή σε προνεωτερικά συστήματα κοινωνικής αλληλεγγύης. Την κατάργηση του ατομικισμού και την επιστροφή στον προνεωτερικό κολεκτιβιστικό άνθρωπο, που ακολουθεί τυφλά την παράδοση. Ο μετανεωτερισμός, απορρίπτει τόσο τον εκσυγχρονισμό όσο και τον φονταμενταλισμό, αλλά δεν έχει ακόμη ξεκαθαρίσει τους δρόμους του. Το πεδίο δεσπόζεται έτσι από την άγονη σύγκρουση εκσυγχρονισμού-φονταμενταλισμού.

Η σύγκρουση αυτή δεν παράγει διέξοδο, επειδή η εξατομίκευση αντιστοιχεί, εν γένει, σε ανθρωπολογικό στάδιο ανώτερο του κολεκτιβιστικού ανθρώπου, του καθηλωμένου κατά κάποιον τρόπο στην παιδικότητα. Αν η νεωτερική παράδοση κυριάρχησε στον κόσμο, το οφείλει σ αυτήν ακριβώς την υπεροχή. Με τη λέξη κυριαρχία εννοούμε ότι τα νεωτερικά πρότυπα καθορίζουν την εκπαίδευση και τις ανάγκες όχι μόνο των οπαδών της νεωτερικότητας, αλλά μαζί και των κυριαρχούμενων προνεωτερικών παραδόσεων αλλοτριώνοντάς τες. Ενώ οι καταστροφικές συνέπειες της παγκοσμιοποίησης είναι συνυφασμένες με το έλλειμμα οικουμενικότητας του νεωτερικού προτύπου ("καλός ο καπιταλισμός αλλά έχει λίγες θέσεις"), ο φονταμενταλισμός δεν αντιπαραθέτει μια οικουμενικότερη πρόταση. Δημιουργεί απλώς ένα αμυντικό κέλυφος.

Αν υπάρχει, λοιπόν, προοπτική αυτή μπορεί να είναι μόνο μετα-νεωτερική. Αν οι εκσυγχρονιστές απορρίπτουν τη θέση αυτή, είναι γιατί δεν μπορούν να δουν πέρα από το άτομο. Το άτομο αντιπροσωπεύει γι' αυτούς την κορυφή της ανθρωπολογικής εξέλιξης.

Β. Η εθνική ταυτότητα

Ας δούμε τώρα πώς διαμορφώνεται η εθνική ταυτότητα.

Εθνική ταυτότητα είναι ο ιδιαίτερος τρόπος μετοχής του έθνους στην επικρατούσα μορφή οικουμένης. Η ταυτότητα των σύγχρονων εθνών είναι νεωτερική. Τη διαμόρφωσε η ανάγκη και η βούλησή τους να εκνεωτερισθούν. Οι προνεωτερικές εθνικές ταυτότητες (μετοχή σε προνεωτερικές μορφές οικουμένης) σώζονται ως αντίστοιχες παραδόσεις, κάτω από την κυριαρχία της νεωτερικής παράδοσης. Η κυριαρχία αλλοιώνει όχι μόνο τις παλιές παραδόσεις, αλλά και την ίδια τη νεωτερική παράδοση. Κάνει τη νεωτερική ταυτότητα κακέκτυπο της ευρωπαϊκής. Η κακεκτυπία είναι χαρακτηριστικό της εξωευρωπαϊκής νεωτερικότητας.

Τι νόημα δίνει ο νεωτερικός άνθρωπος στην ταυτότητα του έθνους; Στην αρχή της έδινε δημοκρατικό-απελευθερωτικό περιεχόμενο. Η εθνική ταυτότητα παρέπεμπε στην κοινότητα των ελευθέρων πολιτών που αγωνίστηκαν για την ανατροπή του φεουδαλικού δεσποτισμού. Ελευθερία, ισότης, αδελφότης. Γρήγορα όμως προσαρμόστηκε στις ανάγκες της ιμπεριαλιστικής επέκτασης. Περάσαμε έτσι στον εθνοφυλετισμό και τον εθνομηδενισμό. Για τον εθνοφυλετισμό η εθνική ταυτότητα είναι θέμα φυλετικής καταγωγής. Γονίδιο. Τον βρίσκουμε κυρίαρχο, ως απροκάλυπτο ρατσισμό, στην Ευρώπη του μεσοπολέμου. Για τον εθνομηδενισμό η εθνική ταυτότητα παραπέμπει σε κοινότητα μηδενικού αντικρίσματος: φανταστική, "νοερή". Είναι ο κοσμοπολιτισμός των πολυεθνικών. Είναι επίσης ο σοσιαλιστικός διεθνισμός, που εξισώθηκε με τον διεθνισμό των πολυεθνικών, όταν έσβησε το ιδανικό που τον κινούσε. Ο εθνομηδενισμός, φορώντας το φωτοστέφανο του διεθνισμού, είναι σήμερα η σημαία της παγκοσμιοποίησης.

Η νεωτερική εθνική ταυτότητα βρίσκεται σήμερα σε βαθιά κρίση νοήματος και εξελίσσεται σε κρίση εθνικής συνοχής. Ο εθνομηδενισμός, η αναβίωση του εθνοφυλετισμού, ή η στροφή σε προνεωτερικές νοηματοδοτήσεις, είναι εκδηλώσεις της κρίσης. Επιδεινώνουν το πρόβλημα. Το ζητούμενο είναι η μετανεωτερική νοηματοδότηση της εθνικής ταυτότητας.

Β1. Η ελληνική ταυτότητα

Σταθερός άξονας της νεοελληνικής εθνικής ταυτότητας είναι ο εκνεωτερισμός. Η νοηματοδότησή της προσλαμβάνει διαδοχικά τις τρεις μορφές που επισημάναμε: Στην "ηρωική εποχή" έχουμε τη Μεγάλη Ιδέα: Απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό. Η Ελλάδα "πρότυπο βασίλειο στην ανατολή". Φάρος εκνεωτερισμού. Μετά την εθνική καταστροφή του 1922 και ως την εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο, το 1974, κυριαρχεί ο εθνοφυλετισμός. Είμαστε Έλληνες γιατί ρέει αρχαιο-ελληνικό αίμα στις φλέβες μας. Όχι γιατί μετέχουμε ελληνικής παιδείας. Από το 1974 και έπειτα κυριαρχεί ο εθνομηδενισμός.

Η πρώτη φάση διέπεται από το κοραϊκό πρόταγμα της μετακένωσης ή της ευρωπαϊκής αερογέφυρας προς την αρχαία Ελλάδα. Είμαστε παιδιά του παππού. Όχι εγγόνια του. Το Βυζάντιο δεν θέλουμε να το ξέρουμε. Στη συνέχεια έρχεται ο Φαλμεράϋερ και αμφισβητεί την ελληνικότητά μας, ακριβώς με το επιχείρημα ότι αφού το Βυζάντιο δεν είναι ελληνικό, δεν υπάρχει φυλετική συνέχεια. Για να τον αντιμετωπίσουμε τροποποιούμε το κοραϊκό πρόταγμα. Το κάνουμε "ελληνοχριστιανικό". Δεν ενοχλεί και πολύ, γιατί ο "χριστιανισμός" μας είναι ευσεβιστικός. Δηλαδή ακραιφνώς νεωτερικός. Με την άνοδο τέλος του εθνομηδενισμού κυριαρχεί το δικό του νοηματοδοτικό πρόταγμα: Η νέα Ελλάδα είναι ένα καινούργιο έθνος, όπως τα ευρωπαϊκά. Και βεβαίως μια νοερή ψευδο-κοινότητα, η λειτουργία της οποίας εξαντλείται στο να κρύβει τον ξενόδουλο-καπιταλιστικό-αντιλαϊκό χαρακτήρα του ελλαδικού κράτους.

Μετά το 1989 ο σοσιαλισμός κι ο διεθνισμός, έχοντας χάσει κάθε αυθυπερβατική διάσταση, εκφυλίζονται σε πρόσχημα και προκάλυμμα, όχι μόνο εθνικού, αλλά και κοινωνικού μηδενισμού. Η εθνική συνοχή δεν έχει από πού να αντλήσει το νόημά της. Πικρή η αλήθεια αλλά πρέπει να την αντικρίσουμε κατά πρόσωπο: ζούμε την πλήρη κατάρρευση της νεωτερικής εθνικής μας ταυτότητας. Τίποτα δεν αντισταθμίζει την κοινωνική εντροπία, τον πολιτικό και τον οικονομικό ανταγωνισμό. Το εθνικό συμφέρον δεν μπορεί έτσι να οριστεί, ώστε να υπάρξει εθνική στρατηγική και ενότητα πολιτικής. Κάτι πολύ χειρότερο: το εθνικό κράτος έγινε άδειο κέλυφος, μέσα στο οποίο εγκαταβίωσε ένας πολύ καλά διαρθρωμένος παρασιτικός οργανισμός. Προέκυψε από τη συγχώνευση κοινωνικού παρασιτισμού, εθνικού γραικυλισμού και πελατειακού πολιτικού συστήματος. Διασωληνώθηκε μάλιστα τόσο καλά με τα ευρωκοινοτικά Ταμεία που ελπίζει να βγει σώος και αβλαβής από τη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης. Τρέφεται από τα εθνικά ελλείμματα -στην άμυνα, στην παιδεία, στην οικονομία, παντού. Είναι το εθνικό μας βαμπίρ, το γνωστό κι από άλλες εποχές της ελληνικής ιστορίας. Οικοσύστημά του: το "τέλος των ιδεολογιών". Ο παρασιτικός αυτός οργανισμός έχει διαβρώσει όλα τα κόμματα, όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα και όλα τα ΜΜΕ. Το ευτύχημα είναι ότι δεν έχει προϋποθέσεις βιωσιμότητας στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης.

Β2. Η τουρκική ταυτότητα

Ο εθνομηδενισμός δεν έχει καμιά απολύτως επιρροή στην Τουρκία. Κυριαρχεί εκεί ο εθνοφυλετισμός με τη μορφή του κεμαλισμού.

Η κεμαλική νοηματοδότηση της τουρκικής ταυτότητας έχει τις απαρχές της στο κίνημα των Νεοτούρκων. Ήταν η προσπάθεια να μη χαθεί ο Τουρκισμός, μαζί με την οθωμανική Τουρκία. Η νεωτερική τουρκική ταυτότητα θεμελιώθηκε α) στην εθνοκάθαρση (γενοκτονία των χριστιανικών μιλέτ), β) στον νεωτερικό κρατισμό, γ) στον μύθο της εντοπιότητας του τουρκισμού, μέσω της αναδρομικής οικειοποίησης όλων των πολιτισμών της Μικρασίας (ο Όμηρος π.χ. ήταν Τούρκος).

Η τουρκική νεωτερική ταυτότητα είναι φυλετική. Ο παραδοσιακός ρατσισμός του Τούρκου συγχωνεύτηκε με τον ευρωπαϊκό εθνοφυλετισμό. Ο τουρκισμός είναι ρατσιστικός στην ουσία του, γιατί ο Τούρκος προϋποθέτει την ύπαρξη ραγιά. Η ευτυχία του να είσαι Τούρκος πάει περίπατο χωρίς τον ραγιά. Άμα τον χάσει ο Τούρκος θα τον ψάξει ανάμεσα στους γείτονές του. Κι αν δεν τον βρει εκεί θα χωριστεί στα δύο, μετατρέποντας τον μισό εαυτό του σε ραγιά. Χωρίς ραγιά ο Τούρκος δεν μπορεί να αυτοεπιβεβαιωθεί ως Τούρκος. Από τη στιγμή που εξόντωσε τους χριστιανούς ραγιάδες, έχει μεταβάλει σε ραγιάδες τους Κούρδους. Και τους Αλεβίτες. Στο τέλος θα φάει τους δικούς του. Ο Τούρκος ταυτίζεται με τη δύναμη, την αυθαιρεσία και την κτηνωδία. Είναι οι αξίες του. Τούρκος = ιδιοκτήτης εθνών, που τα βλέπει σαν κοπάδια.

Το τουρκικό έθνος συγκροτείται μέσα στον μηχανισμό του κράτους και ιδιαίτερα στον στρατό. Πυρήνας του είναι ένας στρατοκρατικός παρασιτικός οργανισμός. Ο έμφυτος ρατσισμός του τουρκισμού και η ζωτική γι αυτόν σημασία του στρατοκρατικού κρατισμού, δεν επιτρέπουν την πλήρη ανάπτυξη του φιλελεύθερου καπιταλισμού στην Τουρκία. Ούτε της δημοκρατίας και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Επ' αυτού η Τουρκία δεν έχει ταλαντεύσεις, παρ' όλο που φοβάται την παγκοσμιοποίηση. Πιστεύει όμως ότι μπορεί να αντιμετωπίσει τους κινδύνους, αξιοποιώντας α) την ανάγκη της μοναδικής υπερδύναμης για αστυνόμευση της γειτονικής ζώνης των πετρελαίων και β) τις ανάγκες του εβραϊκού φονταμενταλισμού. Εξοπλίζεται έτσι σαν αστακός και προθυμοποιείται να το παίξει περιφερειακός ζανταρμάς. Έχει αποκτήσει υπεροπλία και τη χρησιμοποιεί για να μετατρέψει σε δορυφόρους της τα γειτονικά κράτη.

Η συνοχή της Τουρκίας, ως πολυεθνικού κράτους, απειλείται από το κουρδικό αυτονομιστικό κίνημα και από την ενδεχόμενη συνειδητοποίηση των μικρότερων υποτελών εθνοτήτων. Η απειλή όμως αυτή συσπειρώνει την τουρκική ταυτότητα, πράγμα που δεν πρέπει να το παραβλέπουμε. Ο μόνος και πολύ σοβαρός κίνδυνος, για τη συνοχή της τουρκικής ταυτότητας, είναι οι αντικρατιστικές πιέσεις που ασκεί η παγκοσμιοποίηση. Η αντίθεση κεμαλισμού-ισλαμισμού (νεωτερικής-προνεωτερικής ταυτότητας) είναι συνέπεια της απειλής αυτής. Ο τρόπος με τον οποίο εκδηλώνεται η κρίση της νεωτερικής ταυτότητας της Τουρκίας.

Γ. Η σχέση ελληνισμού-τουρκισμού

Ας περάσουμε τώρα στη συσχέτιση ελληνικής και τουρκικής ταυτότητας, αρχίζοντας από τη σύγκριση ελλαδικού και τουρκικού παρασιτισμού:

Αναπτύσσονται και οι δύο μέσα στο κράτος. Έχουν όμως διαμετρικά αντίθετο ιδιοσυστασία: 1) Ο δικός μας είναι ατομικιστικός αναρχικός. Το υλικό του είναι ο αδιάλλακτος ατομικισμός, που αποχαλινώνεται σε συνθήκες όπου "κανείς δεν πιστεύει σε τίποτα". Ο τουρκικός, αντιθέτως, είναι κολεκτιβιστικός-ρατσιστικός. Βάση του η τοτεμική υποταγή στη ρατσιστική ομάδα. 2) Του δικού μας το δόγμα είναι: ο ζημιών το έθνος ουδένα ζημιοί. Του τουρκικού: το κράτος υπεράνω όλων. 3) Σε μας: Ένας αναίσχυντος γραικυλισμός προς τα έξω. Και προς τα μέσα: το κούφιο νταηλίκι, να καις τη δική σου Νομαρχία, υπό τα έντρομα βλέμματα του κράτους. Στους Τούρκους: Ηγεμονιστική ιταμότητα, προς τα έξω. Αδίστακτη δικτατορία, προς τα μέσα.

Οι επιπτώσεις στην εθνική ταυτότητα είναι αντίθετες. Το δικό μας παράσιτο αποσυνθέτει την εθνική ταυτότητα. Το τουρκικό την συγκροτεί. Αυτός είναι και ο λόγος που η Τουρκία έχει σαφή αίσθηση του εθνικού συμφέροντος, εθνική στρατηγική και ενότητα πολιτικής. Σε μας υπάρχουν τόσες εκδοχές εθνικού συμφέροντος όσες και οι Έλληνες πολιτικοί. Και βεβαίως ανυπαρξία όχι μόνο εθνικής στρατηγικής, αλλά ούτε καν μικροπολιτικής με στοιχειώδη συνοχή. Το συμπέρασμα βγαίνει από μόνο του: το ελλαδικό παράσιτο δουλεύει για το τουρκικό. Καλύτερο "πράκτορα" δεν θα μπορούσε να βρει η Τουρκία μέσα στην Ελλάδα. Σ αυτό έγκειται και η περίφημη δύναμη του τουρκικού επεκτατισμού. Ο Τούρκος είναι μέσα μας λοιπόν. Είναι π.χ. αυτός που φτιάχνει κάθε χρόνο τα τεράστια ελλείμματα του "Δημοσίου".

Ο ελληνικός και ο τουρκικός παρασιτικός κρατισμός ταιριάζουν όπως ο τέντζερης και το καπάκι. Η συμπληρωματική αυτή σχέση δεν πρέπει κάποτε να μας βάλει σε σκέψεις; Να αναρωτηθούμε επί τέλους πώς μας προέκυψε ο Τούρκος;

Όταν ο Τούρκος ήρθε από την κεντρική Ασία ήταν αριθμητικά ασήμαντος. Ο Έλληνας ήταν υπερδύναμη. Ο Τούρκος τίποτα. Και όμως οι όροι αντιστράφηκαν. Ο Τούρκος έγινε υπερδύναμη κι ο Έλληνας ασήμαντο υποζύγιο της αγιωτάτης των Οθωμανών βασιλείας. Αν δούμε την εξέλιξη των αριθμών, από το 1200 κι έπειτα, θα διαπιστώσουμε ότι ο Τούρκος μεγαλώνει τρώγοντας τον ελληνισμό. Το τουρκικό αίνιγμα, η κρυμμένη ουσία του Ανατολικού Ζητήματος, μπορεί να απαντηθεί μόνο με την υπόθεση ότι ο Τούρκος είναι μετάλλαξη του Έλληνα. Πρέπει να υπάρχει ένας μηχανισμός στη συλλογική φύση του Έλληνα που γεννά τον Τούρκο. Πρόταση: Ο μηχανισμός αυτός είναι ο ίδιος με εκείνον που φτιάχνει τον ελληνικό παρασιτισμό. Το τουρκικό βαμπίρ γεννιέται σ ένα ορισμένο επίπεδο ανάπτυξης του ελληνικού παρασιτισμού. Ο αδιάλλακτος ελληνικός ατομικισμός, η πίστη του ότι το συλλογικό δεν έχει υπόσταση, ότι επινοία μόνον υπάρχει και ο ζημιών το έθνος ουδένα ζημιοί, μετατρέπει το κράτος του σε εκτροφείο Τούρκων. Ο ανερμάτιστος και ξεσαλωμένος Έλληνας άρχοντας, είναι Τούρκος εν τω γεννάσθαι. Η εξουσία του δημιουργεί τέτοια κοινωνικά προβλήματα που προκαλούν μεταλλάξεις στην εθνική ταυτότητα. Παράγουν "μηδίσαντες" και "γραικύλους", στην αρχαιότητα. "Βούλγαρους", "Λατίνους" και "Τούρκους", στο Βυζάντιο. "Μακεδόνες", "κούτβηδες" και "ευρωλιγούρηδες", στην εποχή μας. Στην έξαρσή του ο ελληνικός ατομικισμός μεταμορφώνεται στο αντίθετό του: σε άγριο κολεκτιβισμό. Στην τουρκική χιονοστιβάδα, που σάρωσε τον Ελληνισμό, ο κεντρο-ασιατικός Τούρκος ήταν απλώς το χαλικάκι. Όλη η τεράστια μπάλα ήταν ακραιφνώς ελληνική. Στα χρόνια της δουλείας οι καλογέροι μας είχαν εκπονήσει εθνική στρατηγική με τη μορφή προφητειών. Μια απ αυτές πρόβλεπε πόλεμο "εφτά κρατών" στην Κωνσταντινούπολη, όπου θα πλέξει το μοσχάρι στο αίμα. Στον πόλεμο αυτόν εμείς δεν θα λαμβάναμε μέρος. Η Τουρκία θα διαλυόταν: Το ένα τρίτο των Τούρκων θα σφάζονταν. Το ένα τρίτο θα ξαναγίνονταν χριστιανοί. Το άλλο τρίτο θα περιορίζονταν στην "κόκκινη μηλιά". Η κατανομή δεν ήταν καθόλου τυχαία και αυθαίρετη. Γιατί αυτή είναι περίπου η σύνθεση της Τουρκίας. Οι Αλεβίτες, ως ελληνογενείς μπορούν να ξαναγίνουν χριστιανοί. Οι Κούρδοι θα λευτερωθούν. Και οι Τούρκοι, μη έχοντας αλλογενείς ραγιάδες, θα σφαχτούν αναμεταξύ τους. Ο τουρκισμός, ως σύστημα ρατσιστικών αξιών, θα εξαφανιστεί. Φυσικά αμήν και πότε. Αλλά γιατί εμείς δεν θα πάρουμε μέρος στο ξεπάστρεμα του τουρκισμού; Μα γιατί ο Τούρκος είναι γέννημα-θρέμμα δικό μας. Δυστυχώς η προφητεία δεν μας λέει ποια είναι η ρίζα του Τούρκου. Αρκείται στην κοινή πεποίθηση ότι τον έστειλε ο Θεός να μας τιμωρήσει για τις αμαρτίες μας. Καιρός δεν είναι να καταλάβουμε για ποια ακριβώς αμαρτία πρόκειται;

Όσο η Ελλάδα δεν αντιλαμβάνεται τον μηχανισμό που γεννά τον Τούρκο μέσα της, δεν μπορεί να τον αντιμετωπίσει. Η τουρκική απειλή είναι εσωτερικό πρόβλημα του ελληνισμού.

Συμπέρασμα

Ο κόσμος βρίσκεται σε σύγχυση, γιατί δεν ξέρει ότι υπάρχει ανθρωπολογική εξέλιξη και πέρα από το άτομο. Οι καλύτεροι από μας, λέει ο Σεφέρης, το ξέρουν. Γιατί κάναμε κάποτε το βήμα από το Άτομο στο Πρόσωπο. Αλλά δεν θελήσαμε να εγκαταλείψουμε την ατομικιστική μας σκευή. Ο Τούρκος ήταν γέννημα αυτής ακριβώς της υποστροφής μας. Η τελευταία μας προσπάθεια να αντικαταστήσουμε τον δικό μας προβληματικό ατομικισμό με τον νεωτερικό, για να απαλλαγούμε από τον Τούρκο, κατέληξε σε φιάσκο.

Μιλώντας με την πολύ βαθύτερη σε νόημα παραδοσιακή ορολογία, θα έλεγα ότι αρνηθήκαμε τον Τριαδικό Θεό, η σχέση με τον οποίο μας κάνει από Άτομα Πρόσωπα. Ανθρώπους υπεύθυνους όχι μόνο για τον εαυτό μας, αλλά και για την κτίση ολάκερη. Στη θέση της σχέσης αυτής βάλαμε το δυτικό πόϊντ-σύστεμ. Τον θεό-ιεροεξεταστή της μεσαιωνικής Δύσης. Ή τον θεό-Μηδέν του επαναστατημένου νεωτερικού ατόμου. Η εσωτερική αποξένωση του Έλληνα από τον προσωπικό του Θεό να ποιο είναι το πρόβλημα. Η άρση αυτής της αποξένωσης είναι και η ζητούμενη λύση.

Αλλά ας επανέλθουμε στη σύγχρονη ορολογία: μιλάμε για την απελευθέρωση της αυθυπερβατικής δύναμης του Ελληνισμού. Το δίδυμο ελληνοτουρκικό βαμπίρ, που απειλεί να πνίξει τόσο τον ελληνικό λαό όσο και τους λαούς της Τουρκίας, μπορεί να εξαλειφθεί μόνο αν η Ελλάδα κατορθώσει να ανα-νοηματοδοτήσει σε μετανεωτερική-μεταατομική κατεύθυνση τη σχέση που συγκροτεί την εθνική της ταυτότητα,: τη σχέση ελληνισμού και χριστιανισμού.

Αυτή είναι η ολιστική τοποθέτηση του προβλήματος. Μια τοποθέτηση στρατηγικής. Φυσικά δεν αρκεί. Χρειάζεται και η άμεση πολιτική πρόταση που της αντιστοιχεί. Απ' όσα είπαμε είναι ήδη φανερή: Πάλη για την εξάλειψη α) του αμυντικού ελλείμματος, β) του παραγωγικού ελλείμματος, γ) του ελλείμματος ελληνικής παιδείας. Πάλη φυσικά εναντίον όλων όσων τρέφονται από τα ελλείμματα αυτά. Και δεν είναι λίγοι.

Θ. Ζιάκας

Οι Λέξεις, το Νόημα και η Ελπίδα

Συντάκτης: N.Z.

αναδημοσίευση από το Δίκτυο 21

Επειδή το 2009 προβλέπονται σεισμικές αλλαγές και κατακλυσμιαίες ανατροπές – στην Ελλάδα, αλλά και διεθνώς – όπου θα αλλάξουν οι προτεραιότητες των λαών, οι εσωτερικές ισορροπίες των κοινωνιών και οι παγκόσμιοι συσχετισμοί των δυνάμεων, παρουσιάζουμε ένα λεξικό εννοιών, μια που όταν αλλάζουν οι εποχές, αλλάζει και το νόημα των λέξεων.
Ή μάλλον - στην περίπτωσή μας - αποκαθίσταται το νόημα των λέξεων.

* Δεν είναι «Αριστερά» η εξιδανίκευση της κοινωνικής πρόκλησης, η λατρεία του περιθωρίου, η αποθέωση της εξτρεμιστικής επιθετικότητας…
-- Αριστερά είναι η από-περιθωριοποίηση της κοινωνίας, η συγκρότηση ευρύτατων λαϊκών συμμαχιών που αρθρώνουν πολιτικό λόγο, εκφράζουν το δημόσιο συμφέρον, διαχέουν ευκαιρίες σε όλους και δημιουργούν προοπτική για όλους.

* Δεν είναι «Αριστερά» ο αγώνας για τη διατήρηση «κεκτημένων» προνομιούχων ομάδων…
-- Αριστερά είναι η κατάργηση των αδικιών – μαζί και των σκανδαλωδών «κεκτημένων», που λίγοι απολαμβάνουν κι όλοι οι υπόλοιποι πληρώνουν.

* Δεν είναι «Αριστερά» η επανάληψη των κλισέ της «πολιτικής ορθότητας»…
-- Αριστερά είναι η ανατροπή των κλισέ, η καταγγελία της δημαγωγίας, ο δημόσιος στιγματισμός του λαϊκισμού.

* Δεν είναι «Αριστερά» η ισοπεδωτική καταγγελία που εκτονώνει στιγμιαία την οργή…
-- Αριστερά είναι η πολιτική ανατροπή που μετατρέπει την οργή σε Ελευθερία, Δημιουργία, Λύτρωση, Ελπίδα για όλους.

* Δεν είναι «Πρόοδος» η ανάδειξη των μειονοτήτων που κατακερματίζουν κάθε συλλογικότητα και καταδυναστεύουν την κοινωνική πλειοψηφία…
-- Πρόοδος είναι η ανάδειξη της συλλογικότητας που αναδεικνύει τα ευρύτερα λαϊκά συμφέροντα σε κυρίαρχη πηγή νομιμότητας.

* Δεν είναι «Πρόοδος» να προσπαθούν οι gay να επιβάλουν την «ιδιαιτερότητά» τους σε κυρίαρχο κοινωνικό πρότυπο…
-- «Πρόοδος» είναι να έχουν όλοι οι άνθρωποι το δικαίωμα σε αξιοπρεπή ζωή, σε ευκαιρίες και δημιουργία, ανεξαρτήτως των όποιων προσωπικών, φυλετικών η θρησκευτικών «ιδιαιτεροτήτων».

* Δεν είναι «Δημοκρατία» η επιβολή των προστατευόμενων μειοψηφιών στην πλειοψηφία…
-- Δημοκρατία είναι η χειραφέτηση της κοινωνίας, η κυριαρχία της πλειοψηφίας και η επιβολή της νομιμότητας σε όλους.

* Δεν είναι «Δημοκρατία» η δημιουργία ανεξέλεγκτων νησίδων παρανομίας…
-- Δημοκρατία είναι η κατάργηση κάθε τέτοιας «νησίδας» όπου κυριαρχεί η ασυδοσία κυκλωμάτων, τα οποία τρομοκρατούν τους πολίτες.

* Δεν είναι «Δημοκρατία» η ασυδοσία των «νταβατζήδων» και των λοιπών εξω-θεσμικών κέντρων να χρησιμοποιούν τα ιδιόκτητα ΜΜΕ για να ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις ή να συκοφαντούν, όποιον τους πάει κόντρα…
-- Δημοκρατία είναι το δικαίωμα των προσώπων στην έκφραση, το δικαίωμα της κοινωνίας στην ενημέρωση, το δικαίωμα των πολιτών στην κριτική. Αλλά με κανόνες κοινωνικής ευθύνης, και σε πλαίσια σεβασμού στην προσωπικότητας όλων.

* Δεν είναι «Δημοκρατία» η κομματοκρατία των μεγάλων «τζακιών», των γιών, των θυγατέρων και των ημετέρων…
-- Δημοκρατία είναι το δικαίωμα όλων να αναδειχθούν, να φανούν, να διακριθούν, να εκλεγούν και να πάρουν τη μοίρα τους στα χέρια τους.

* Δεν είναι «Δημοκρατία» τα «δικαιώματα» που κατακτούνται με πεζοδρομιακούς εκβιασμούς και κραυγές…
-- Δημοκρατία είναι η ισορροπία ανάμεσα στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των πολιτών, ανάμεσα στην αποφασιστικότητα και την υπευθυνότητα των πολιτικών, ανάμεσα στη σύγκρουση και τη συναίνεση των κοινωνικών ομάδων, ανάμεσα στην τόλμη και τη σύνεση των ηγετών, ανάμεσα στο Λόγο και τα συναισθήματα του κοινωνικού σώματος, ανάμεσα στις υποσχέσεις και τα έργα των εκλεγμένων, ανάμεσα στο Λόγο της συλλογικής Διάνοιας και το συναίσθημα της συλλογικής Ψυχής.  

Χωρίς τέτοια ισορροπία – θεσμική και πολιτική – η Δημοκρατία γίνεται άδειο κέλυφος…

* Κοινωνική δικαιοσύνη δεν είναι το εφάπαξ μοίρασμα περιουσίας – ιδιωτικής ή δημόσιας – αλλά η συνεχής αναδιανομή ευκαιριών.
* Οικονομική πολιτική δεν είναι διανομή κοινοτικών κονδυλίων, αλλά απελευθέρωση της δημιουργικότητας του λαού, της παραγωγικότητας της χώρας, της ανταγωνιστικότητας των αγορών, των προϊόντων και των ανθρώπων της,.
* Ανάπτυξη δεν είναι δείκτες ποσοστιαίας αύξησης του ΑΕΠ σε μια κοινωνία που δεν παράγει τίποτε. Ανάπτυξη είναι η διάχυση των παραγωγικών ευκαιριών και της ευημερίας σε όλους.
* Παιδεία δεν είναι η «κατάρτιση δεξιοτήτων» σε δυσλειτουργικά σχολειά και πανεπιστήμια που βρίσκονται σε μόνιμη κατάληψη. Παιδεία είναι γνώση, αξίες, νόημα και Πολιτισμός.

Σχολεία που δεν δίνουν αξίες, νόημα ζωής και πολιτισμό, σχολεία που δεν παράγουν συλλογική ταυτότητα, αίσθηση υπερηφάνειας και προοπτική για το μέλλον, τελικά δεν προσφέρουν ούτε γνώσεις.
Δεν παιδαγωγούν.
Συντρίβουν παιδικές ψυχές, ετοιμάζουν τις επόμενες «κουκούλες», τις επόμενες μολότοφ, τις επόμενες χαμένες γενιές «επαναστατών χωρίς αιτία»…

Η καλύτερη ευχή για τη νέα χρονιά δεν είναι «να ξεχάσουμε ό,τι έγινε και να μη το ξαναζήσουμε»…

Η καλύτερη ευχή είναι να πάψουμε να φοβόμαστε την κρίση, και να τη δούμε ως ευκαιρία λύτρωσης.

Καλή χρονιά.
Με λιγότερο φόβο, λιγότερα στερεότυπα, λιγότερη αγωνία, λιγότερη σύγχυση.
Λιγότερες κούφιες λέξεις.
Περισσότερο Νόημα.
Και περισσότερη Ελπίδα. 

Η απάνθρωπη γοητεία των φενακισμών

του Χρήστου Γιανναρά (giannaras.wordpress.com)

Ψευδαίσθηση ότι ο άνθρωπος αντιπαλεύει τον χρόνο, ότι ο χρόνος είναι αντίπαλος του ανθρώπου. Οτι στην πάλη αυτή αν νικήσει ο χρόνος, η λήθη καταπίνει τον άνθρωπο, χάνεται στη ροή του χρόνου η προσωπική μοναδικότητα, σβήνει από τη συλλογική μνήμη. Βαυκαλιζόμαστε ότι μπορεί ο άνθρωπος να νικήσει τον χρόνο με το έργο του και τότε το έργο του ανθρώπου γίνεται Ιστορία. Οτι διαρκεί η ετερότητα του ανθρώπινου λόγου (λόγου της σκέψης, λόγου της πράξης: της τέχνης ή της κοινωνικής προσφοράς) μόνο όταν ο άνθρωπος νικάει τον χρόνο – τότε το έργο του ανθρώπου γίνεται κοινό θησαύρισμα, επίκαιρο από γενιά σε γενιά.

Συγχέουμε τις συμβολικές εικόνες με τη συμβολιζόμενη πραγματικότητα. Στην πραγματικότητα η ύπαρξη είναι σχέση και ο χρόνος συμβατικό μέτρο αυτής της σχέσης – μετράει ο χρόνος το γίγνεσθαι της ύπαρξης - σχέσης. Ο άνθρωπος υπάρχει σε οργανική σχέση με τον κόσμο: θέλει αέρα να ανασάνει, τροφή και ποτό για να συντηρηθεί. Σχετίζεται με τον κόσμο σε ζωτική εξάρτηση, η σχέση του είναι και ένδυμα, εργαλείο, κοινωνία της χρείας με τους συνανθρώπους του. Μέτρο της σχέσης, κατά συνθήκη, ο χρόνος.

Αίνιγμα μεταφυσικό είναι το σίγουρο λάθος που υπάρχει στην οργανική σχέση του ανθρώπου (και κάθε έμβιου όντος) με τη φυσική πραγματικότητα – «λάθος», αν το κριτήριο για τον προσδιορισμό της «σωστής» ύπαρξης είναι η συνέχεια και η πληρότητα. Πραγματικά, ενώ η σχέση με τον κόσμο συνιστά το έμβιο υπαρκτό, αυτή η σχέση ταυτόχρονα το φθείρει, το οδηγεί νομοτελειακά στον αφανισμό του, στον θάνατο. Συμβατικό μέτρο της ύπαρξης - σχέσης ο χρόνος, μετράει συνεπέστατα και την αποτυχία ή το «λάθος» της σχέσης: τη φθορά, τη βαθμιαία προσέγγιση στον θάνατο.

Πότε η παρουσία και το έργο του ανθρώπου «νικάνε» τον χρόνο και γίνονται Ιστορία; Αίνιγμα και αυτό το ερώτημα. Μια τέτοια «νίκη» που τη λέμε και «εύνοια της Ιστορίας», σίγουρα δεν υπακούει ούτε στη λογική της ποιότητας ούτε καν στη λογική της κοινωνικής προσφοράς. Ο Χίτλερ, ο Στάλιν, ο Πολ Ποτ ή ο Αριέλ Σαρόν θα μείνουν τόσο αθάνατοι στην Ιστορία όσο και ο Γκάντι, ο Ερρίκος Ντυνάν ή η Μητέρα Τερέζα. Θέση στην Ιστορία εξασφαλίζει και η φρίκη, το έγκλημα, η ιδιοφυής εξουσιολαγνεία, όπως και οι συγκυρίες ή η τυχαιότητα – ίσως ευκολότερα από ό,τι το ταλέντο, η αυταπάρνηση, η αξιοκρατική ανάδειξη.

Με ορθολογικούς όρους (τους μόνους που διαθέτουμε σκοπεύοντας στο «ορθώς κοινωνείν») μας απομένει αντίδοτο στο «λάθος» της φθοράς και του θανάτου η γνησιότητα της ύπαρξης - σχέσης. Αποκλεισμένοι από το ενδεχόμενο συνέχειας και πληρότητας της ύπαρξης στοχεύουμε στη γνησιότητα της σχέσης – και γνήσια είναι η σχέση όταν δεν αλλοτριώνεται σε επιβολή, κυριαρχία, εξάρτηση, υποταγή. Αυτή η μη-αλλοτρίωση κερδίζεται (αν κερδίζεται) στο άθλημα της αυθυπέρβασης και αυτοπροσφοράς. Ο εαυτός μας (το εγώ μας, η φύση μας) καθορίζεται από την ορμέμφυτη, ενστικτώδη ανάγκη (τυφλή ανάγκη) της αυτοσυντήρησης, της κυριαρχίας, της ηδονής. Για να ικανοποιηθούν αυτές οι ανάγκες θέλουν τον «άλλον» της σχέσης υποταγμένον στην εξυπηρέτηση της εγωτικής μας ανάγκης – ακυρώνουν τα ορμέμφυτα τη σχέση. Για να κατορθωθεί «γνήσια» σχέση χρειάζεται να υπερβαθεί ο εαυτός μας, να είναι η σχέση αυτοσκοπός και αυταξία (γεύση πληρότητας - χαράς), όχι μέσον ηδονισμού του εγώ μας.

Την αυθυπέρβαση και αυτοπροσφορά, τη γνησιότητα της σχέσης, τη λέμε στη γλώσσα μας «αγάπη», τη λέμε «έρωτα». Οταν αλλοτριώνεται η σχέση, αλλοτριώνεται (αναπόφευκτα) και η γλώσσα. Τότε λέμε «αγάπη» και εννοούμε συμπεριφορά, όχι την ύπαρξη ως σχέση. Εννοούμε αισθήματα «φιλαλληλίας», αλτρουισμού, όχι αυθυπέρβαση και αυτοπροσφορά. Λέμε «έρωτας» και εννοούμε σεξουαλική επιθυμία, όχι την έκπληξη και τη συναρπαγή από την ετερότητα του «άλλου» που την αποκαλύπτει μόνο η σχέση.

Η αγάπη νικάει τον χρόνο, γίνεται Ιστορία; Αν είναι η αγάπη ρεαλισμός γνησιότητας της σχέσης, γνησιότητας της ύπαρξης, μάλλον εκτοπίζει το ενδιαφέρον για διαιώνιση του εγώ. Εστω και ως άθλημα που είναι (γιατί η δυναμική της αγάπης «ατέλεστη τελειότητα», ποτέ δεν τελειούται), συνιστά μάλλον τη μοναδική εμπειρία υπαρκτικής πληρότητας. Και υπαρκτική πληρότητα θα πει ελευθερία από την υποταγή σε βιολογικές αναγκαιότητες, ελευθερία από τα ορμέμφυτα και τη μεζούρα τους: τον χρόνο. Αρα ελευθερία και από τη ναρκισσιστική αγωνία να απομνημειωθεί στην Ιστορία το ακοινώνητο εγώ. Δεν κρίνει η Ιστορία την υπαρκτική πληρότητα, την κρίνει η αγάπη. Γι’ αυτό και η Ιστορία «καταργηθήσεται», η αγάπη «ουδέποτε εκπίπτει». Εχει υπαρκτικό ρεαλισμό μια τέτοια ελπίδα.

Σήμερα ζούμε σε πολιτισμό, κοινό τρόπο βίου, όπου ο χρόνος (αυτή η σύμβαση) λογαριάζεται σταθερή βάση στόχων και προσδοκιών – πασχίζουμε να στεριώσουμε στόχους στο τίποτα. Τα εγώ που κυριαρχούν στη δημοσιότητα νομίζουμε ότι δαμάζουν και τον χρόνο, ότι «γράφουν Ιστορία». Σχεδόν δεν υπάρχουμε, βιώνουμε εντυπώσεις. Κεντρική ευχή στις κατ’ επίφασιν «γιορτές» μας (και κυρίως την Πρωτοχρονιά, στην αλλαγή της συμβατικής αρίθμησης του χρόνου) η φράση: «χρόνια πολλά με υγεία». Ευχή, η βιολογική διάρκεια με τελική ευθανασία. Οπτική για προηγμένα θηλαστικά παραιτημένα από το άθλημα της ελπίδας για την υπαρκτική πληρότητα, την αυθυπερβατική «σχέση», τον «όντως έρωτα».

Με μέτρο το ερώτημα: πώς νικιέται ο χρόνος, θα προκαλούσα τον αναγνώστη να κρίνει τις ατομικές και συλλογικές μας επιδιώξεις – πόσο πραγματικές ή πόσο ανυπόστατες είναι. Τι κυνηγάμε μέρα και νύχτα, με ξέφρενους ρυθμούς, άγχος, πανικό. Να κρίνει ο αναγνώστης όχι το καλό ή το κακό των επιδιώξεων, το ηθικό ή το ανήθικο, το δίκαιο ή το άδικο, αλλά μόνο το υπαρκτό ή το ανυπόστατο: Σε ό,τι εμφανίζεται σήμερα σαν πολιτική, σε ό,τι εμφανίζεται σαν πληροφόρηση, σαν ευζωία, ψυχαγωγία, εκσυγχρονισμός, μεταρρύθμιση, παιδεία, ακόμα και σαν εμπορική δοσοληψία, διαφήμιση προϊόντος, τραπεζικό δάνειο. Να κρίνει και να σταθμίσει, αν ζούμε πραγματικές σχέσεις υπαρκτών ανθρώπων με υπαρκτά πράγματα ή μήπως έχουμε συλλογικά περιπέσει σε ανεπίγνωστο ντρογκάρισμα, πάνδημη εξάρτηση από παραισθησιογόνα. Και λογαριάζουμε σαν υπαρκτά τα ανύπαρκτα, ονομάζουμε με ονόματα πραγματικών οντοτήτων ή πραγματικών ενεργημάτων τεχνουργήματα απάτης ή ανθρώπινες φιγούρες γυμνωμένες από όλα τα γνωρίσματα του πραγματικού ανθρώπου: ελευθερία, ευθύνη, αξιοπρέπεια, νοημοσύνη, αυτοσεβασμό, διακριτή και ενεργό ταυτότητα.

Να κρίνει και να σταθμίσει ο αναγνώστης μήπως τη μία και μοναδική ζωή μας την έχουμε εκχωρήσει να τη διαχειρίζονται απάνθρωποι φενακιστές της πολιτικής, της τηλεόρασης, του συνδικαλισμού, της διανόησης. Και εμείς εθελότυφλοι ευχόμαστε σήμερα: «Καλή χρονιά, χρόνια πολλά, με υγεία»!