Βιάζονται οι διεθνιστές να διαλύσουν τη χώρα

Περίεργα πράγματα συμβαίνουν στη χώρα μας. Μένει κανείς με την εντύπωση ότι η εθνομηδενιστική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ο προπομπός αυτός της παγκόσμιας διακυβέρνησης, έχει βαλθεί να προωθήσει με εξαιρετικά επιθετικό τρόπο, μια ατζέντα που θα αλλάξει κατά πολύ τη χώρα μας, όπως τουλάχιστον τη γνωρίζαμε. Και τι κάνει αυτό η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με περισσή βιασύνη, γιατί ξέρει ότι μόνη της δεν θα αντέξει. Τι θέλουν οι «πράσινοι»; Όταν έρθει η ώρα της γενικευμένης εξέγερσης, να μην είμαστε αντιμέτωποι με αυτούς (θα έχουν αποσυρθεί, αφού θα έχουν ολοκληρώσει την εργολαβία τους), αλλά με το απρόσωπο και άμορφο διεθνές χρηματοπιστωτικό κατεστημένο.
«Τι πιθανότητες θα έχουν τότε οι Ελληναράδες», σκέφτονται προφανώς χαιρέκακα, στο ΠΑΣΟΚ... Και συνεχίζουν το έργο της ενσυνείδητης καταστροφής της χώρας και μετατροπής της σε κρανίου τόπο. Τόπο υποδοχής της Νέας Τάξης Πραγμάτων...

Η διπλωματία του ‘Λιγότερα στρέμματα γης για να κοιμάμαι ήσυχος’ …

Όταν πριν δύο χρόνια αποκάλυψα το περίφημο «Λιγότερα στρέμματα (εθνικής) γης για να κοιμάμαι ήσυχος»… του κ. Παπανδρέου στην συνέντευξη του Καναδά, πολλοί – εντός , εκτός και επί ταυτά – θέλησαν ,με διαφόρους τρόπους, να  κρεμάσουν στην αποκάλυψη  την ταμπέλα … «ad absurdum» .

Η απάντηση μου -τότε- είναι γνωστή: «Ο χρόνος δίνει όλες τις απαντήσεις». Με την επισήμανση ότι: «Προσοχή όμως: οι μέρες στο ημερολόγιο είναι πιο κοντά απ΄ ό,τι φαίνεται»!

Πριν αρκετούς μήνες επίσης είχα επισημάνει με άρθρο μου ότι: «Η χρεοκοπία της χώρας δεν είναι το κατώτερο στάδιο, όπως θέλει να λέει ο πρωθυπουργός. Το κατώτερο στάδιο  έχει … διαφορετικό ‘άρωμα’ και δεν σχετίζεται μόνο με την οικονομία της πατρίδας μας».

Και ερχόμαστε στο σήμερα όπου ο Γιώργος Παπανδρέου είχε συνομιλίες εφ’ όλης της ύλης με τον Τούρκο ομόλογό του, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στο περιθώριο της συνόδου για την κλιματική αλλαγή στη Μεσόγειο. Ο πρωθυπουργός δήλωσε μετά το πέρας των συζητήσεων ότι μπήκαν στο τραπέζι όλα τα θέματα, διμερή, περιφερειακά και ευρωπαϊκά. Σχολιάζοντας μάλιστα  δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου περί συμφωνίας για την υφαλοκρηπίδα μέχρι το τέλος του έτους, διευκρίνισε ότι -απλά- ….

στα διόδια του τέταρτου δρόμου

Πουλάνε σήμερα πατριωτισμό οι επίγονοι των δωσιλόγων, καπηλεύονται το έθνος οι εθνικιστές -τα τσιράκια των Αμερικανών, μιλάνε για «νέο πατριωτισμό» τα ανδρείκελα του Μνημονίου όπως ο Γιωργάκης, και συμμαχεί μαζί του (ευτυχώς όχι κι έως επιπέδου Τατουλοκαρατζαφέρη) ο κ. Κουβέλης καθώς κι όλοι εκείνοι που κόπτονται υπέρ της ασυνέχειας των Ελλήνων ή του αυτοπροσδιορισμού των «άλλων», άλλοι ελληνόφωνοι, άλλοι αρνησιπάτριδες κι άλλοι απλώς φιλελεύθεροι που για όλα αυτά δεν δίνουν δίφραγκο -εκτός κι αν βγάζει τόκο. Ενας παράδοξος αχταρμάς.

Απ' την άλλη μεριά ένα μεγάλο μέρος της Αριστεράς (πλην ΚΚΕ και μέρους του ΣΥΝ), μιας δύναμης κατ' εξοχήν πατριωτικής όσον και διεθνιστικής κι οπωσδήποτε, όποτε χρειάσθηκε, εθνικοαπελευθερωτικής, ακούει τη λέξη «πατρίδα» και βγάζει σπυράκια (όπως αυτά της εφηβείας).

Δεν ξέρω (αν και ξέρω) ποιος μας έκαψε τα μυαλά, αλλά ξέρω πως πέτυχε, τα αποτελέσματα είναι ορατά... Απ' τη Φωφώ και την Κική δεν ξέρουν τώρα οι συνιστώσες ποιά να μην διαλέξουν...

Πολιτική λεπτών ισορροπιών

Του Σταυρου Λυγερού

Η επίσκεψη Νετανιάχου στην Ελλάδα (ανταπόδοση σε χρόνο ρεκόρ της επίσκεψης Παπανδρέου στο Ισραήλ) έχει τροφοδοτήσει φήμες για ριζική αλλαγή των γεωπολιτικών ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο. Για πολλά χρόνια, η Ελλάδα ήταν θερμός υποστηρικτής του παλαιστινιακού κινήματος και διατηρούσε στενές σχέσεις με τις μουσουλμανικές χώρες της περιοχής. Αντιθέτως, το μετακεμαλικό καθεστώς της Τουρκίας είχε συνάψει στρατηγική σχέση με το Ισραήλ. Μεταξύ των άλλων, τα ισραηλινά μαχητικά εκπαιδεύονταν στον τουρκικό εναέριο χώρο και σε αντάλλαγμα το ισχυρό εβραϊκό λόμπι στις ΗΠΑ είχε μετατραπεί σε ατζέντη των θέσεων της Αγκυρας στην Ουάσιγκτον.


Στο πλαίσιο της νεοοθωμανικής στρατηγικής και για να δώσει εξετάσεις στη μουσουλμανική κοινή γνώμη, η κυβέρνηση Ερντογάν αναδείχθηκε πρώτος επικριτής της ισραηλινής πολιτικής στο Παλαιστινιακό. Τα γεγονότα είναι γνωστά. Το ρήγμα στις ισραηλινο-τουρκικές σχέσεις εθεωρείτο γεφυρώσιμο όσο παρέμενε στο πεδίο του Παλαιστινιακού. Απέκτησε στρατηγική διάσταση, όταν.....

Τα περί ‘πατριωτισμών’ του Πρωθυπουργού

του Γιώργου Κακαρελίδη

Καθηγητού εφαρμογών στην Επιχ. Ερευνα & Στατιστική

ΤΕΙ Πατρών

gkakarel@gmail.com

Ανεκάλυψε ξαφνικά ο Πρωθυπουργός τον 'πατριωτισμό'. Και σε κάθε δήλωση που κάνει θεωρεί 'πολιτικά ορθό' να αναφέρεται σ' αυτόν. Αντιλαμβάνεται όμως περί τίνος ομιλεί;

Πολύ φοβούμεθα πώς όχι και αυτό γιατί έχει, εδω και χρόνια,  θέσει την λέξη πατρίδα και οποιαδήποτε παράγωγο ή σύνθετη της στην ναφθαλίνη. Το πέρασμά του από τα υπουργεία Εξωτερικών και Παιδείας είχε σαν συνέπεια τον εξοβελισμό αυτών των λέξεων , εννοιών αλλά και δράσεων που σχετίζονται με την Πατρίδα.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Το βιβλίο της Ιστορίας (που βέβαια, ανοήτως δεν σταμάτησε η Γιαννάκου και το χρεώθηκε, ενώ ήταν προϊόν της πολιτικής Γιωργάκη στο ΥΠΕΞ και Παιδείας) ή τα υπόλοιπα βιβλία, απo όπου απουσιάζουν παντελώς κείμενα και λέξεις περί πατρίδος, αρετής, καθήκοντος, ελληνικού πολιτισμού, αυτοθυσίας και άλλων τέτοιων άιρετικών’ , αλλά όμως βρίθουν από οδηγίες για καφετιέρες και γκέϋ υπονοούμενα;

'Η το σχέδιο Ανάν υπέρ του οποίου εκόπτετο ο Πρωθυπουργός και οι τότε  συνταγματολόγοι και σημερινοί υπουργοί του, αλλά που ευτυχώς βρέθηκε ένας Τάσος και ταρακούνησε τον Κυπριακό και όχι μόνο Ελληνισμό.

'Η τα φληναφήματά του περί παγκοσμιοποίησης, πολυπολιτισμικότητος και ,τελευταίως, περί παγκόσμιας κυβέρνησης, με τα οποία “….άσβεστος δ’ άρ ενώρτο γέλως μακάρεσσι θεοίσιν…  Θουκιδίδαις και Αριστοτέλαις” (Ιλιάς, Α599).

-Επικαλέσθηκε, τάχα, ο Πρωθυπουργός τον......

Πώς η Ντόρα έφερε τους Τούρκους στην Αδριατική

Η κ. Μπακογιάννη αρνήθηκε να δώσει συμφωνημένα κονδύλια για την αναβάθμιση της ναυτικής βάσης στο Δυρράχιο και τα Τίρανα στράφηκαν στην Αγκυρα 

Το «κενό», που με ευθύνη της προηγούμενης κυβέρνησης άφησε η χώρα μας στην Αλβανία, έρχεται να καλύψει τώρα η Τουρκία υλοποιώντας στρατηγικό πρόγραμμα στρατιωτικής συνεργασίας με τα Τίρανα, δημιουργώντας πρόσθετα προβλήματα στην αμυντική διάταξη της χώρας.

 Oπως αποκαλύπτει σήμερα το «Eθνος της Κυριακής», η αδράνεια του τότε υπουργού Aμυνας Β. Μεϊμαράκη και κυρίως η απόλυτη άρνηση της τότε υπουργού Εξωτερικών Ντ. Μπακογιάννη να διαθέσει τα απαιτούμενα κονδύλια για την αναβάθμιση της ναυτικής βάσης Bisht Palla στο Δυρράχιο, εμφάνισαν την Ελλάδα αφερέγγυα και ασυνεπή έναντι των δεσμεύσεων που είχε αναλάβει, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στην Τουρκία να προσφέρει αυτή τα κονδύλια και να βάλει «πόδι» στην Αδριατική και στο Ιόνιο.

Ενα πρώτο απτό αποτέλεσμα αυτής της «αδράνειας» ήταν και η.......

Οι άλλοι θέλουν να μας βοηθήσουν, εμείς;

Tου Αλέξη Παπαχελα
Καθημερινή, 25-4-2010

Μπήκαμε σε μια δύσκολη και απρόβλεπτη περίοδο. Μπορεί να μας βγει σε καλό, μπορεί όμως και να μας μετατρέψει σε αυτό που οι Αγγλοσάξονες ονομάζουν «αποτυχημένο κράτος». Το τι θα συμβεί στο τέλος δεν εξαρτάται μόνο από τον κ. Παπανδρέου και την κυβέρνησή του, αλλά από όλους μας. Οι ξένοι θέλουν τώρα να μας βοηθήσουν, εμείς θα κάνουμε ό, τι χρειάζεται για να σωθούμε;

Το κακό είναι πως δεν ξεκινήσαμε καθόλου καλά. Η κυβέρνηση βοήθησε στο να δημιουργηθεί ένα πολύ κακό κλίμα στη χώρα εν όψει της έλευσης του ΔΝΤ. Στον κόσμο διακρίνει κανείς έναν πανικό, σαν να είναι Απρίλης του ’41 και έχουν μαθευτεί τα νέα για τους Γερμανούς στη Θήβα. Αν επικρατήσει αυτή η αντίληψη, χαθήκαμε. Ηδη κάποια κυβερνητικά στελέχη απειλούν με λευκή απεργία δηλώνοντας:

21 Απριλίου 1967. Η Χούντα Του Τότε Κι Η Χούντα Του Σήμερα! Το Σημερινό Φαινόμενο Της Πολιτικής Χολέρας!

43 χρόνια έχουν περάσει απ' τη μέρα που μια χούφτα ακροδεξιά εξαμβλώματα κατέλυσαν κάθε μορφή Δημοκρατίας στη χώρα μας (και σαν έννοια, και σαν πραγματικότητα), προσθέτοντας άλλη μια ζοφερή περίοδο στην ήδη εξαντλημένη από ανεπούλωτες πληγές Ελληνική Ιστορία!

Σήμερα, όλοι (σχεδόν) πιστεύουν πως η άθλια αυτή περίοδος της δικτατορίας έχει πάψει. Θεωρούν ότι διήρκεσε μόνο 7 χρόνια και πως εδώ και 36 χρόνια έχει λήξει. Εγώ όμως δεν το πιστεύω αυτό! Σε καμιά περίπτωση δεν έφυγε η Χούντα, να άλλαξε μορφή, ναι, αλλά να έφυγε ΟΧΙ! Πώς μπορεί να έφυγε απ' τη στιγμή που έχουν περάσει 36 χρόνια απ' την - υποτιθέμενη - πτώση της κι ακόμα δε λειτουργεί ΤΙΠΟΤΑ στη χώρα μας! Αντιμετωπίζουμε κάθε μέρα τεράστια και δυσεπίλυτα ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΑΝΤΟΥ! Στην υγεία, στην ασφάλεια της προσωπικής μας ζωής, στην παιδεία, στην εργασία, στην οικονομία. 36 χρόνια πέρασαν και το ΜΟΝΟ που συνέβει όλ' αυτά τα χρόνια ήταν να φτάσει το χρέος της χώρας μας σε δυσδιάκριτα ύψη!

Έχω λοιπόν βάσιμα την πεποίθηση ότι ακόμα και σήμερα βιώνουμε κάτι αντίστοιχο με αυτό που ξεκίνησε στις 21 Απριλίου του 1967! Και για να προλάβω τις όποιες διαφωνίες κι αντιρρήσεις, θα προσθέσω δυο μεγάλες διαφορές: 1. Η Χούντα που ζούμε σήμερα δε μας επιβλήθηκε αλλά την επιδιώξαμε και 2. Το βασικό χαρακτηριστικό που έχει αυτή η Δικτατορία δεν είναι η στρατιωτική μορφή της αλλά η Οικονομική κι η Πολιτισμική! Παίρνοντας αυτά τα δυο στοιχεία ως δεδομένα, θα επιχειρήσω να σκιαγραφήσω τη θλιβερή πραγματικότητα της εποχής μας...

Ομιλία Χαράς Νικοπούλου: Ράπισμα στον Εθνομηδενισμό και στο ανύπαρκτο Ελληνικό κράτος

Χριστός ανέστη!
Χρόνια πολλά!
 Είναι ιδιαίτερη η συγκίνηση μου,σήμερα να βραβεύομαι στη γη που με γέννησε και με μεγάλωσε,στη Μακεδονία!
Ευχαριστώ θερμα το νομάρχη Θεσσαλονίκης κ.Ψωμιαδη , καθώς και τον πρόεδρο του συμβουλίου απόδημου ελληνισμού κ. Ταμβακη , όχι μόνο για την τιμητική διάκριση που μου αποδίδουν, στη σημερινή εκδήλωση , αλλά κυρίως γιατί αναγνωρίζουν μέσα από την πορεία μου στα πομακοχωρια, το πρόβλημα που υπάρχει στη Θράκη , με την προκλητική παρουσία του τούρκικου προξενείου Κομοτηνής, που συντελεί στην πολιτιστική γενοκτονία των Πομακων και των Ρομα.
Μέσα από εμένα λοιπόν σήμερα, οι Πομάκοι στέλνουν ένα μήνυμα στον σάρνιτς, τον πρόξενο της τουρκίας στην Κομοτηνή:Η ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΘΡΆΚΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΡΚΙΚΗ, ΕΙΝΑΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗ!!!!!
Όπως ίσως γνωρίζετε, τα τελευταία χρόνια, επέλεξα να εγκατασταθώ μόνιμα και να διδάξω στο ακριτικό πομακοχωρι του Μεγάλου Δερειου , έχοντας δίπλα μου το σύζυγο μου και την ευχή των γονέων μου!
Έζησα απίστευτες στιγμές με τους μαθητές μου, που διψούσαν να μάθουν <<τι είναι η πατρίδα μας.Ταξιδέψαμε μαζί στα .....

Η αριστερά του κεφαλαίου ρημάζει την πατρίδα μας

Ο ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε πόσο σέβεται εκείνους που θυσίασαν τη ζωή τους για την Ελευθερία: καθόλου. Τα απαράδεκτα συμβάντα στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη με θλιβερό πρωταγωνιστή το ..."κόμμα" του Αλέξη Τσίπρα, αναδεικνύουν μια νέα απόπειρα επιβολής στην πολιτική & κοινωνική ζωή ενός επικίνδυνου και αδιέξοδου μηδενισμού, που μόνη του έννοια έχει την πρόκληση αναρχίας και χάους.
Μιας κατάστασης, που δεν θα λύσει κανένα απολύτως πρόβλημα, αλλά αντίθετα, θα προσθέσει μυριάδες άλλα στα ήδη υπάρχοντα.Η περιθωριακή πολιτική συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελεί ντροπή για το πολίτευμά μας.
Και αυτό γιατί, παρά τα πολύ χαμηλά εκλογικά ποσοστά του, ο ΣΥΡΙΖΑ υπερεκπροσωπείται, κατόπιν συστηματικών παρεμβάσεων σε βάθος χρόνου από συγκεκριμένα κέντρα, στους πόλους επιρροής.
Όμως, παρά τις προσπάθειες του καθεστωτικού κοσμοπολιτισμού να μας επιβάλει μια κουλτούρα ελευθεριακών συμπεριφορών και να δημιουργήσει κίβδηλα πρότυπα, καταστάσεις όπως αυτές που είδαμε στους δέκτες μας, προσβάλλουν βάναυσα την αισθητική του μέσου Έλληνα και είναι απορριπτέες.Η Ελλάδα κατηφορίζει.
Μια μικρή μειοψηφία σκληρών αριστεριστών, προσκολλημένη στο άρμα των εθνομηδενιστών του ΠΑΣΟΚ, προσπαθεί να ισοπεδώσει όλα όσα πετύχαμε, επιδιώκοντας την...

Οι Μ.Κ.Ο ,οι παπαγαλοδημοσιογράφοι..... και ο Μήτσος

 

Ας πάρουμε ως υπόθεση εργασίας
μια Μη Κυβερνητική Οργάνωση
έναν χρυσοπληρωμένο κι αργομισθοθεσίτη δημοσιογράφο
και τον Μήτσο.

α) Η εν λόγω ΜΚΟ ασχολείται, φέρ' ειπείν, με την επιμόρφωση νομικών για το κράτος δικαίου στο Αζερμπαϊτζάν, την ανάπτυξη της ανταγωνιστικότητας στη... Μολδαβία και τη χρηστή διακυβέρνηση (ουάου!) στο Σουδάν.

Για αυτές και άλλες τέτοιες «δράσεις», αυτή, όπως κι άλλες τέτοιες ΜΚΟ, έλαβε ......

Με μια πρωτοφανή ενέργεια το υπουργείο Εξωτερικών επιβάλλει τη ματαίωση των εορταστικών εκδηλώσεων που οργανώνονται στις ελληνικές πρεσβείες και προξενεία ανά τον κόσμο για λόγους... οικονομίας.

Σύμφωνα με εγκύκλιο η οποία στάλθηκε σε όλες τις ελληνικές διπλωματικές Αρχές του εξωτερικού με θέμα «Εορτασμός Εθνικής Επετείου από Αρχές Εξωτερικής Υπηρεσίας υπό παρούσα δυσχερή οικονομική συγκυρία», δίδεται εντολή να μην παρατεθούν οι καθιερωμένες δεξιώσεις για την 25η Μαρτίου.

Οπως αναφέρεται, μάλιστα, η ακύρωση των εορταστικών εκδηλώσεων της εθνικής επετείου «κρίνεται σκόπιμη προς εξοικονόμηση πόρων, αλλά και για λόγους... συμβολισμού».

Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών (η εγκύκλιος υπογράφεται από τον γ.γ. του υπουργείου Εξωτερικών, πρέσβη Ι. Αλ. Ζέπο), έτσι δεν αφήνει περιθώρια ούτε και για πρωτοβουλίες χρηματοδότησης εκ των ενόντων ή από κατά τόπους ομογενείς της καθιερωμένης δεξίωσης για την εθνική επέτειο, καθώς επισημαίνεται το στοιχείο του... «συμβολισμού». Τα χρήματα δεν θα εξοικονομηθούν καν, καθώς όπως αναφέρεται στην εγκύκλιο θα διατεθούν για κάλυψη άλλων... συναφών εκδηλώσεων!!

Τα ποσά τα οποία θα εξοικονομηθούν φυσικά είναι ασήμαντα για τον προϋπολογισμό του υπουργείου Εξωτερικών, καθώς συνήθως πρόκειται για τυπικές δεξιώσεις που όμως έχουν ιδιαίτερη σημασία, όχι μόνο για τις περιοχές όπου ζουν ομογενείς, αλλά......

Να μειωθούν οι βουλευτές στο κατώτερο όριο...

Σύμφωνα με το σύνταγμα ο αριθμός των βουλευτών μπορεί να είναι από 200 μέχρι 300.
Οι πολιτικοί μας (σαν large τύποι)  πάντα φρόντιζαν να εφαρμόζεται το πάνω όριο του συντάγματος.
Εξ άλλου λεφτά (για να συντηρείται η Ελληνική ελίτ) υπήρχαν...
Τα πλήρωνε αγόγγυστα ο Ελληνικός λαός  όταν βγαίνοντας από μία δικτατορία,  διψούσε για δημοκρατία και δημοκρατικές διαδικασίες.
Απογοήτευση...
Βλέπεις ζωντανά τις εργασίες της βουλής και βρίσκονται μέσα 5-6 από τους 300, οι υπόλοιποι προφανώς έχουν σημαντικότερα πράγματα να κάνουν από το να βρίσκονται στην βουλή.
Σήμερα πια οι 300 βουλευτές είναι μία περιττή πολυτέλεια , αφού ακόμα και μόνο  200 βουλευτές μπορούν κάλλιστα να επιτελέσουν / συνεχίσουν το "έργο"... των συναδέλφων τους των παρελθόντων ετών.
Δεν μπορώ να δω να γίνεται τίποτα χειρότερο για τους πολίτες αυτής της χώρας  με μόνο 200 βουλευτές.......

ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΠΑΣΟΚ

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΔΙΟΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΘΑΛΕΙΑΣ ΔΡΑΓΩΝΑ ΣΤΟ ΥΠ. ΠΑΙΔΕΙΑΣ…(Α' ΜΕΡΟΣ)

Πολιτικές εξελίξεις και ιδεολογία την τελευταία 20ετία στην Ελλάδα

Tου ΝΕΟΚΛΗ ΣΑΡΡΗ, καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου

Ο διορισμός της κ. Θ. Δραγώνα: Η κορυφή του παγόβουνου

Η ανάθεση των καθηκόντων της ειδικής γραμματέως του Ενιαίου Διοικητικού Τομέα Θεμάτων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού, Εκπαίδευσης Ελληνοπαίδων του απεθνικοποιηθέντος υπουργείου Παιδείας, διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων στην καθηγήτρια στο ανεξάρτητο Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην προσχολική ηλικία του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Θάλεια Δραγώνα εγείρει σωρεία ερωτημάτων.

Τα ερωτήματα αυτά, που εκτείνονται σε πολλά επίπεδα, θέτουν αφενός σε δοκιμασία την ιδεολογική κατεύθυνση της υπό τον Γιώργο Παπανδρέου κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και αφετέρου υπεισέρχονται σε ειδικά θέματα διοικητικής δεοντολογίας. Δηλαδή ο διορισμός αυτός ελέγχεται όχι μόνον ουσία, αλλά και τύποις. Η κ. Θ. Δραγώνα δεν διαθέτει, εξ όσων γνωρίζω, βασικό πτυχίο αναγνωρισμένης πανεπιστημιακής σχολής. Είναι απόφοιτος ενός αμερικανικού κολεγίου στην Αθήνα (ή/και παραρτήματος αμερικανικού πανεπιστημιακού ιδρύματος στην πάλαι ποτέ αμερικανική βάση;) και συνέχισε τις σπουδές της στην Εσπερία, στο Aston University in Birmingham του Ηνωμένου Βασιλείου, απ' όπου έτυχε του διδακτορικού της διπλώματος. Ο τίτλος αυτός κατά την ισχύουσα νομοθεσία δεν θεωρείται έγκυρος εφόσον στηρίχτηκε σε ....
.... ανύπαρκτες βασικές πανεπιστημιακές σπουδές. Το έγγραφο του αρμόδιου οργάνου, το οποίο κατά την εποχή εκείνη ήταν το ΔΙΚΑΤΣΑ, με ημερομηνία 24/1/1986, και το οποίο δημοσίευσε το «ΠΑΡΟΝ» (16.9.2007) είναι σαφές αναφέροντας επί λέξει: «Η ενδιαφερόμενη στερείται βασικού τίτλου σπουδών». Μολοντούτο κανένας σώφρων άνθρωπος δεν μπορεί να είναι τυπολάτρης, πόσω μάλλον όταν πρόκειται για το κεφάλαιο των γνώσεων και της επιστήμης. Ωστόσο από το σημείο αυτό ξεδιπλώνεται μια ιδιόμορφη προνομία στη διαδρομή της κ. γενικής γραμματέως σε σχέση προς άλλες συναδέλφους της. Ενώ δηλαδή όλοι όσοι ευρέθησαν στη δική της θέση υποχρεώθηκαν από τα οικεία πολιτειακά όργανα να ενταχθούν σε κύκλο σπουδών ημεδαπών πανεπιστημίων και να υποβληθούν σε δοκιμασίες, η κ. Θάλεια Δραγώνα προκλητικά παρέκαμψε όλες τις σχετικές διαδικασίες.

Έχοντας κατά τη νεότητά μου διακονήσει ως καθηγητής την τριτοβάθμια εκπαίδευση, παράλληλα προς την Πάντειο και σε ανάλογο ίδρυμα προς αυτό που έχει φοιτήσει η κ. γενική γραμματέας (και μάλιστα σε ομοταγές τμήμα προς εκείνο στο οποίο έχει φοιτήσει η ίδια τμήμα Ψυχολογίας), μπορώ να αναφέρω πολλούς παλιούς φοιτητές και φοιτήτριες που συνέχισαν και αυτοί τις σπουδές τους σε κρατικά, οι περισσότεροι, πανεπιστήμια της Γαλλίας, ολοκληρώνοντας εκεί όλους τους προαπαιτούμενους κύκλους προκειμένου σε τελική φάση να υποστηρίξουν τη διδακτορική τους διατριβή (όπως συνέβη με την κυρία Δραγώνα). Για όσους απ' αυτούς διέθεταν και πτυχίο ημεδαπού πανεπιστημίου, όπως για παράδειγμα οι εξαίρετες καθηγήτριες Κλαίρη Συνοδινού και Μαρία Καΐλα, δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα αναγνώρισης του διδακτορικού που αφορούσε στην Ψυχολογία. Σε άλλες περιπτώσεις όμως, όπως της καθηγήτριας Β. Ρήγα, του καθηγητή Γιάννη Κουγιουμτζάκη, της αναπληρώτριας καθηγήτριας Π. Ξανθάκου, της επίκουρου καθηγήτριας Σόνιας Κανελλάκη, του εντεταλμένου διδάκτορα Πανεπιστημίου Αθηνών Νίκου Μάντη κ.ά., οι ενδιαφερόμενοι εκλήθησαν, με βάση την οικεία νομοθεσία, να καλύψουν εκ των υστέρων τα κενά από τα αρχικά μη αναγνωρισμένα έτη διδασκαλίας τα οποία είχαν διανύσει σε ιδιωτικό κολλέγιο ή κέντρο ελευθέρων σπουδών. Μια παρόμοια περίπτωση με της κ. Δραγώνα είναι της κ. Άννας Αλεξ. Βεγλερή, ανεψιάς του αειμνήστου καθηγητή Φαίδωνα Βεγλερή, η οποία είχε ακριβώς τα ίδια με αυτήν προσόντα. Πτυχίο του Pearce College και διδακτορικό από εγνωσμένου κύρους πανεπιστήμιο των ΗΠΑ. Υποχρεώθηκε όμως -μολονότι διδάκτορας η ίδια- να επαναλάβει τις οικείες σπουδές από το πρώτο έτος στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Οι παρατηρήσεις αυτές απέχουν πολύ από του να αποτελούν ψόγο για την κ. Δραγώνα. Ασφαλώς η τριμελής υπό τον καθηγητή Λάμπρο Χουσιάδη, καθηγητή στην Παιδαγωγική σχολή του Αριστοτέλειου, Πανεπιστημίου Αθηνών, και το ΔΙΚΑΤΣΑ προέβησαν σε «διασταλτική ερμηνεία» του νόμου (!) παρακάμπτοντας το νομικό κώλυμα. Βέβαια, η εκλογή της κ. Δραγώνα οπωσδήποτε έπασχε και αναμφίβολα μια εμπρόθεσμη προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας από πάντα έχοντα νόμιμο συμφέρον θα την είχε ακυρώσει. Η μη προσφυγή και ο διαδραμών έκτοτε χρόνος μπορεί να κάλυψαν την ακυρότητα της εκλογής της, ωστόσο ο διορισμός της στη θέση της ειδικής γραμματέως αποτελεί πρόκληση, δεδομένου ότι προκαλείται μείζον ηθικό πρόβλημα. Η πολιτική ως γνωστόν αποτελεί προέκταση της ηθικής, δεδομένου ότι αναφέρεται στη δεοντικά υπαγορευόμενη πρακτέα πράξη. Με ποιο ηθικό ανάστημα ή κύρος, όντας η ίδια παραβάτις του νόμου και των κανόνων, θα τα προασπίσει, ιδιαίτερα στην κρίσιμη καμπή που διερχόμαστε, αν θα πρέπει (και υπό ποίες προϋποθέσεις) να αναγνωριστούν τα διάφορα κολλέγια και γενικά στις συζητήσεις για την ιδιωτικοποιημένη τριτοβάθμια εκπαίδευση; Το ερώτημα που προβάλλει είναι εάν σε όλο τον ακαδημαϊκό χώρο ανά την ελληνική επικράτεια δεν υπήρχαν άλλα άτομα καταλληλότερα για την επίμαχη θέση. Δεν είναι καταφανώς προκλητική μια παρόμοια εύνοια προς το πρόσωπο της κ. Δραγώνα; Χονδροειδής εύνοια, η οποία εκτός των άλλων αυτόχρημα γελοιοποιεί και το επικοινωνιακό τέχνασμα της κυβέρνησης να ζητηθεί από τους Έλληνες η αποστολή μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου βιογραφικών σημειωμάτων των βουλομένων να καλύψουν με βάση τα προσόντα τους ανώτατες διοικητικές και κυβερνητικές θέσεις.

Η αναπόδιση της Ιστορίας - Πριν από τον Βαλκανικό Πόλεμο

Εάν το πρώτο επίπεδο των παρατηρήσεων αφορούσε τον τύπο του διορισμού, το δεύτερο αφορά την ουσία της πρόκρισης του προσώπου της κ. Θ. Δραγώνα. Η κατανόηση όμως του προβλήματος που προκύπτει απαιτεί εμβάθυνση σε καταστάσεις οι οποίες δεν έχουν άμεση σχέση με το πρόσωπο της εν λόγω κυρίας, αλλά συνάδουν προς ευρύτερες γεωπολιτικές που ακολουθούν σε παγκόσμια κλίμακα οι ΗΠΑ και ειδικά στην περιοχή μας. Μετά την κατάρρευση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού και τη διάλυση της πάλαι ποτέ κραταιάς Σοβιετικής Ένωσης παρατηρήθηκε ότι όχι μόνο δεν ανατράπηκε η σχέση του Δυτικού κόσμου (υπό την έννοια κυρίως των ΗΠΑ οι οποίες ηγούνται αυτού του κόσμου ή εν πάση περιπτώσει τον ελέγχουν σημαντικά) με τη Ρωσία, αλλά ψιμυθιωμένη όπως όπως συνεχίστηκε η πολιτική η οποία σημάδευε τις χειρότερες μέρες του Ψυχρού Πολέμου (εξ αυτού συνάγεται και το συμπέρασμα ότι οι γεωπολιτικές δεν έχουν άμεση σχέση προς την αντιπαλότητα ή/και τη σύγκρουση των πολιτικών και κοινωνικών συστημάτων). Εντός αυτού του πλαισίου παρατηρήθηκε μια αναπόδιση της Ιστορίας η οποία έγινε αισθητή στην περιοχή του Καυκάσου (και της Κεντρικής Ασίας), αλλά και των Βαλκανίων. Η αναπόδιση αυτή χρονικά για μεν την περιοχή της Καυκασίας και της Κεντρικής Ασίας ανατρέχει στο 1917 (δηλαδή στην κατάσταση που είχε διαμορφωθεί πριν εκδηλωθεί η Οκτωβριανή Επανάσταση), για δε τα Βαλκάνια ακόμη πιο πίσω, στο 1910, αναπέμποντας στην κατάσταση που ίσχυε πριν από τον Βαλκανικό Πόλεμο. Οι σημαντικές αυτές αλλαγές επηρέασαν άμεσα και αποφασιστικά τη θέση και τη σχέση της Τουρκίας με τη Δύση, με αποτέλεσμα που διαθλάται άμεσα τόσο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, όσο και στις σχέσεις της χώρας μας με τη Δύση (τις ΗΠΑ και τη συμμαχία του ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση).

Το 1993 από τις εκδόσεις της Rand Corporation (που απηχούν ένα «ίδρυμα» το οποίο τυπικά λειτουργεί ως think tanker της πολεμικής αεροπορίας των ΗΠΑ, στην πραγματικότητα όμως είναι πιο πολυδαίδαλο και σχετίζεται με σωρεία υπηρεσιών της υπερατλαντικής συμπολιτείας και στους κόλπους του στεγάζονται οι επαΐοντες της Τουρκίας) κυκλοφορεί ένα ενδιαφέρον έργο με τον τίτλο «Turkey's New Geopolitics, from the Balkans to the West China», δηλαδή «Νέες Γεωπολιτικές της Τουρκίας, από τα Βαλκάνια έως τη Δυτική Κίνα», με συγγραφείς τους μη εξαιρετέους ειδήμονες περί την Τουρκία Fuller, Abramowich, Brown κ.ά. Όπως προκύπτει από τον τίτλο, η περιοχή «αρμοδιότητας» της Τουρκίας στον μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης χώρο πρακτικά εκτείνεται από την Αδριατική μέχρι (και) τη Δυτική Κίνα (οι πρόσφατες ταραχές στους Ουιγκούρους Τούρκους του Ανατολικού Τουρκεστάν της Κίνας, που υποδαυλίστηκαν από την Τουρκία, έρχονται επιβεβαιωτικές του αμερικανικού πονήματος των αρχών της δεκαετίας του 1990). Αναντίρρητα, μέχρι σήμερα ο διεθνής ρόλος που διαδραμάτισε η Τουρκία με βάση τις εκτεθείσες προδιαγραφές, παρότι διαφοροποιήθηκε και εξακολουθεί να διαφοροποιείται στην αντιμετώπιση επιμέρους ζητημάτων (όπως για παράδειγμα η σύγκρουση της Άγκυρας με κάποιες κυβερνήσεις «τουρκογενών» δημοκρατιών στον Καύκασο και την Κεντρική Ασία, λόγω της βάναυσης και προπετούς τουρκικής στάσης έναντι των «ομογενών» τους), εξακολουθεί να κινείται προς την ορισθείσα κατεύθυνση.

Μάλιστα, μεθυσμένη η Τουρκία από την αναβάθμισή της σε περιφερειακή υπερδύναμη και ενισχυμένη από την κυβέρνηση Ομπάμα (που τη χρησιμοποιεί προς δύο κατευθύνσεις, τη μια εναντίον του Ισραήλ και του συνακόλουθου εβραϊκού παράγοντα στις ΗΠΑ, τον οποίο επιχειρεί να τιθασεύσει διά χειρός μουσουλμάνων, και την άλλη για την ανάδειξη του τουρκικού μοντέλου εκσυγχρονισμού ως προτύπου εκσυγχρονιστικού Ισλάμ, προς εξαγωγή στις υπόλοιπες ισλαμικές χώρες), άρχισε να βλέπει ως ορατές διά γυμνού οφθαλμού τις εξελίξεις εντός του 21ου αιώνα που θα πραγματοποιήσουν το μεγαλεπήβολο σχέδιο του ισλαμιστή υπουργού των Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου έτσι όπως περιλαμβάνεται στο βασικό του σύγγραμμα «Στρατηγική Βάθους» για την Τουρκία (που κυκλοφόρησε αμέσως μετά την έκδοση της Rand Corporation που αναφέραμε), εννοώντας ως «βάθος» τρεις ηπείρους, την πολιτική των οποίων θα καθορίζει η Τουρκία εκτείνουσα σ' αυτούς τον ζωτικό της χώρο, την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική (ή κατ' αυτόν μίας και μόνης, της Ευρασιαφικής!). Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό καλλιεργείται ο τουρκικός μεγαλοϊδεατισμός από την Τουρκία, ώστε θορυβήθηκαν και αυτοί που είχαν την αρχική έμπνευση αναβάθμισής της.


Τα ψυχολογικά προβλήματα  των Ελλήνων και πώς θα τα λύσουμε

Αρχές τις δεκαετίας του 1990 συμβαίνουν ενδιαφέρουσες εξελίξεις στην Ελλάδα και τη γειτονική της Γιουγκοσλαβία, η οποία καταρρέει και διαλύεται κατά τρόπο που αναδεικνύει το Μακεδονικό ως μείζον πρόβλημα των εξωτερικών σχέσεων της χώρας. Παρά τις αλλαγές αυτές, οι σχέσεις με την Τουρκία φαινομενικά παραμένουν οι ίδιες, δεδομένου ότι στην Κύπρο δεν αποσύρονται τα στρατεύματα κατοχής και δεν διαγράφεται στον ορίζοντα καμιά λύση. Στο Αιγαίο δεν αίρεται το casus belli από την τουρκική εθνοσυνέλευση και οι αιτιάσεις για το FIR Αθηνών παραμένουν οι ίδιες και επαυξάνονται, δεδομένου ότι οι παραβιάσεις του εναέριου χώρου του Αιγαίου από τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη κλιμακώνονται. Και τότε στον τουρκικό Τύπο, συγκεκριμένα στην «Cumhuriyet» που απηχεί τις απόψεις του κεμαλικού κατεστημένου (τόσο στις ένοπλες δυνάμεις, όσο και στο τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών), από τα ψιλά μιας συνέντευξης εμπειρογνώμονος σε θέματα στρατηγικής, ο οποίος υπηρετεί σε κέντρο ερευνών αρμοδιότητας της πολεμικής αεροπορίας (δηλαδή το αντίστοιχο της Rand Corporation), στην κ. Leyla Tavsanoglu, με θέμα τη στρατηγική θέση της Τουρκίας κατά τον επί θύραις 21ο αιώνα, πληροφορούμαστε κατάπληκτοι ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα που να προκύπτει από τις ελληνοτουρκικές σχέσεις δεδομένου ότι η Ελλάδα έχει δεχθεί ανεπίσημα τις περισσότερες τουρκικές αιτιάσεις ή δείχνει προθυμία να τις δεχθεί. Επιπροσθέτως όμως μαθαίνουμε πως ξένοι (προφανώς αμερικανοί) ειδήμονες οι οποίοι μελέτησαν την ελληνοτουρκική διαμάχη κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα αίτιά της (ιδιαίτερα για την ελληνική πλευρά) είναι ψυχολογικά, ώστε να επιβάλλεται η «θεραπεία» αυτής της ψυχολογικής παθογένειας.

Προς τον σκοπό αυτό μαθαίνουμε από την ίδια συνέντευξη εργάζονται (δηλαδή από το πρώτο ήμισυ της δεκαετίας του 1990) σε αμφότερες τις πλευρές κοινωνικοί ψυχολόγοι, παιδαγωγοί, ιστορικοί, καθηγητές πανεπιστημίων, δημοσιογράφοι, διαμορφωτές της κοινής γνώμης, αλλά και παράγοντες του οικονομικού βίου, επιχειρηματίες, προκειμένου να επιλύσουν τα ψυχολογικά προβλήματα κυρίως των Ελλήνων. Το ότι προέχουν στις ελληνοτουρκικές σχέσεις τα ψυχολογικά προβλήματα κυρίως των Ελλήνων και όχι των Τούρκων προκύπτει από το γεγονός ότι με βάση τις εξελίξεις στη διεθνή στρατηγική θέση της Τουρκίας που αναφέραμε η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να αποδεχθεί την κυρίαρχη θέση της Τουρκίας η οποία τη μετατρέπει σε απλό δορυφόρο της. Η αντίθετη κατάσταση ίσχυε τον Αύγουστο του 1964 με αφορμή το Κυπριακό. Ήταν νωπή η επιστολή του Προέδρου Τζόνσον προς τον Ισμέτ Ίνονου, που ηγούνταν κυβέρνησης συνασπισμού, με την οποία τον απέτρεπε να επέμβει στρατιωτικά την Κύπρο, ενώ στη Μεγαλόνησο η κατάσταση ελεγχόταν απολύτως από την ελληνική πλευρά. Τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου στην Άγκυρα, όπου είχα εσπευσμένως μεταβεί για υπόθεση της οικογένειάς μου, σε προσωπικές συναντήσεις μου με δύο υπουργούς, τον υπουργό Τουρισμού και Τύπου Αλή Ίχσαν Γκιογούς, και τον υπουργό των Εσωτερικών Ορχάν Όζτρακ, μου δηλώθηκε απερίφραστα ότι δεν θα είχαν αντίρρηση να πραγματοποιηθεί η Ένωση, αρκεί να μη δημιουργούνταν «ψυχολογικό πρόβλημα» στην τουρκική κοινωνία ή πως θα έπρεπε να βρεθούν κινήσεις που θα καταλάγιαζαν αυτό το «ψυχολογικό άλγος». Με αυτήν τη δικαιολογία η Τουρκία είχε τότε βομβαρδίσει την Κύπρο και είχε αποφασίσει τη μαζική απέλαση των ελλήνων υπηκόων (και των οικογενειών τους) από την Κωνσταντινούπολη, εξαπολύοντας ταυτόχρονα απηνείς διωγμούς στην Ίμβρο και την Τένεδο. Ατυχώς οι ηγεσίες ειδικά της Κύπρου δεν ήταν σε θέση να επωφεληθούν από τις επικρατούσες τότε συνθήκες, με αποτέλεσμα να φθάσουμε στη σημερινή κατάσταση.

Τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξαν οι «ειδήμονες» για το ψυχολογικό πρόβλημα των Ελλήνων έναντι των Τούρκων ακολουθεί μια σειρά από παρεμφερείς «διαπιστώσεις» οι οποίες εφαρμόστηκαν έκτοτε και οι οποίες συνεχίζονται έκτοτε να ισχύουν παρασύροντας ανάλογες εφαρμογές (ή «κοινωνικές κατασκευές») στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες.

Πηγή: Εφημερίδα το ΠΑΡΟΝ(6-12-2009)

http://akritas-history-of-makedonia.blogspot.com/2009/12/blog-post_20.html

Η νέα εθνική απειλή

Αντώνης Καρακούσης 
Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2009
tovima
Τούτες τις ημέρες το βλέμμα πολλών είναι στραμμένο στις νεοδημοκρατικές εσωκομματικές διαδικασίες, όπως και το ενδιαφέρον των περισσοτέρων μέσων ενημέρωσης μονοπωλούν οι κινήσεις του Αντώνη, τα παζάρια του Δημήτρη και η αντίδραση της Ντόρας.
Σημαντική μερίδα της κυβέρνησης, επίσης, πιθανώς να εφησυχάζει από τον αλληλοσπαραγμό και τον διχασμό των αντιπάλων στην προσπάθεια διεκδίκησης της ηγεσίας, ίσως και να νομίζει ότι βρίσκει άλλοθι για την αδικαιολόγητη απραξία της. Ωστόσο το θέμα τούτες τις ημέρες δεν είναι ούτε η Ντόρα μήτε ο Αντώνης και σίγουρα όχι ο Δημήτρης και οι επιλογές του.
Ολα αυτά θα μοιάζουν καλαμπούρια, αν εξελιχθεί τις επόμενες εβδομάδες η αναδεικνυόμενη νέα μεγάλη εθνική απειλή, που έχει ως βάση την αναξιοπιστία των στοιχείων της ελληνικής οικονομίας. Αυτή τη στιγμή η χώρα μας...

Στον ορίζοντα της πλήρους αποσύνθεσης

Συγγραφέας:  Γιώργος Καραμπελιάς

Η χώρα έρμαιο της ελιτ που επιχειρεί το οριστικό ξεκαθάρισμα

Το «ανίκανο σύστημα των αθλιεστέρων ελίτ επιχειρεί να καθαρίσει, πριν ξυπνήσουν οι Έλληνες από την πολιτική τους χαύνωση και τους πάρουν με τις πέτρες. Το σχέδιο είναι καλά στημένο. Ο θλιβερός πρώην «αρχηγός» της Ν.Δ., αφού παρέδωσε τη χώρα στον «Γιώργο», τώρα ολοκληρώνει το συμβόλαιο με τα αφεντικά του, παραδίδοντας και το κόμμα του στην Ντόρα. Ο Γιώργος, ενώ υπνώττει σε ό,τι αφορά στην διακυβέρνηση της χώρας, δείχνεται εξαιρετικά δραστήριος στην εκχώρησή της. Η πρώτη του επίσκεψη στο εξωτερικό, πέντε  μέρες μετά την εκλογή του, ήταν στον περιφερειακό σταθμάρχη στην Κωνσταντινούπολη, ενώ στην Ε.Ε επισκέφτηκε, βεβαίως, τον Μπράουν, ώστε να συντονίσουν τις ενέργειες για την υποστήριξη της… Τουρκίας στην Ε.Ε, και παράλληλα απέφυγε τον Σαρκοζί και τη Μέρκελ που είναι… τουρκοφάγοι!

Στο εσωτερικό επισπεύδει την ελληνοποίηση των μεταναστών χωρίς κριτήρια, ενώ μιλάει δήθεν εναντίον της λαθρομετανάστευσης, παρ’όλο που είναι βέβαιο πως μια πολιτική παραχώρησης ιθαγένειας άμα τη γεννήσει θα μεταβάλει την Ελλάδα σε πόλο έλξης των λαθρομεταναστών. Αντίθετα, μέχρι σήμερα, το αίτημα των μεταναστευτικών οργανώσεων ήταν η ελληνοποίηση των παιδιών που έχουν γεννηθεί και διαμένουν στην Ελλάδα με τη συμπλήρωση του 18ου έτους της ηλικίας τους, όπως συμβαίνει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Όχι, ο Γιώργος δείχνεται «αντιρατσιστικότερος» από τους ίδιους τους μετανάστες, διότι το άθλιο παρασιτικό μαγαζί των ψευδοελίτ έχει ανάγκη διαρκώς από καινούργιο κρέας μεταναστών, ώστε να λειτουργεί με μαύρη εργασία και να εξαθλιώνει και τους Έλληνες εργαζόμενους. Και προφανώς για να κερδίσει και νέους ψηφοφόρους το ΠΑΣΟΚ, που θα διαιωνίσουν  την κυριαρχία του. Όσο για την «πατρίδα» και τη συνοχή της, στην οποία διαρκώς αναφέρεται ο ΓΑΠ (για την «καημένη τη μάνα μου… ρε γαμώτο»), μάλλον σε κάποια άλλη πατρίδα παραπέμπει.

Αλλά και τα πρώτα δείγματα γραφής στο εσωτερικό πεδίο είναι χαρακτηριστικά και αρκούντως πασοκικά, ως προς τη σχέση μεταξύ εξαγγελιών και υλοποίησης. Πριν από τις εκλογές κεντρικό αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ ήταν να παύσει η εκμετάλλευση η οποία επιβάλλεται στα παιδιά των stage (σταζ), στη γενιά των τετρακοσίων ευρώ. Και για να… αρθεί η εκμετάλλευση, το ΠΑΣΟΚ τους απολύει, ώστε να γίνουν άνεργοι, και ο Τσίπρας ψελλίζει διάφορα μασημένα! Η επανεθνικοποίηση της Ολυμπιακής και του ΟΤΕ αναστέλλονται, ενώ οι έμμεσοι φόροι αποτελούν την κύρια πηγή της αύξησης των εσόδων του νέου προϋπολογισμού, χωρίς να γίνεται καν συζήτηση για τεκμήρια διαβίωσης που θα συνελάμβαναν τη φοροδιαφυγή των ημετέρων λαμογίων. Και όλα αυτά ενώ η σαρωτική κρίση που έρχεται θα κλονίσει τελεσίδικα το παρασιτικό καταναλωτικό –και κοινωνικό– μοντέλο της σημερινής Ελλάδας.

                                                              Για ποιο λόγο βιάζονται

Οι Έλληνες, τα τελευταία χρόνια, απομακρύνονται ιδεολογικά και πολιτισμικά από τις απάτες και τις αυταπάτες της παγκοσμιοποίησης και του «εκσυγχρονισμού». Αυτό κατέδειξε και η σύγκρουση για το βιβλίο της Ιστορίας της 6ης Δημοτικού και το καταδεικνύουν καθημερινά οι προτιμήσεις των Ελλήνων αναγνωστών για την Ιστορία του Παπαρρηγόπουλου και όχι του Λιάκου –γι’ αυτό εξάλλου και οι εφημερίδες στις οποίες γράφει ο κ. Λιάκος, υβρίζοντας τον Παπαρρηγόπουλο, προσπαθούν να πουλήσουν κανένα φύλλο με ένθετα για τον Γκρέκο, τη Μικρασιατική Καταστροφή, τον Πόντο, τον Παπαρρηγόπουλο και το ’21!

Αυτό το γεγονός δεν καταγράφεται ακόμα στο πολιτικό πεδίο, παρά μόνο στον χώρο της άκρας δεξιάς, με το ΛΑΟΣ. Όμως επειδή πρόκειται για ένα βαθύτατο ρεύμα, που βρίσκεται σε συνάφεια με τις παγκόσμιες εξελίξεις, πολύ σύντομα θα ενισχυθεί και στην Ελλάδα  –εν μέρει αυτό μαρτυρεί και η ανάδειξη του Σαμαρά ως σοβαρού αντίπαλου πόλου της εκλεκτής των διαπλεκομένων… πρεσβειών στη Νέα Δημοκρατία– γεγονός που ουδόλως ανέμεναν. Το πολιτικό σύστημα και οι ελίτ έχουν διαμορφωθεί με βάση το προηγούμενο πολιτικό κλίμα, της κυρίαρχης παγκοσμιοποίησης, και την πραγματικότητα του παρασιτισμού. Και έχουν καταλάβει τα πανεπιστήμια, τα ΜΜΕ, τα κόμματα. Ωστόσο, το ξέρουν, το νιώθουν, πως οι μέρες τους είναι μετρημένες. Γι’ αυτό προσπαθούν, στο πολιτικό πεδίο, όπου ακόμα ηγεμονεύουν, να επιταχύνουν τα πράγματα και να κατοχυρώσουν τα εγχειρήματά τους. Γι’ αυτό βιάζονται να κλείσουν το Κυπριακό, να πραγματοποιήσουν νέες υποχωρήσεις στη νεο-οθωμανική Τουρκία, να αποεθνικοποιήσουν τη χώρα, να διαφυλάξουν το παρασιτικό μοντέλο ανάπτυξης.
Όσο μεγαλώνει η απομάκρυνσή τους από την κοινωνία, τόσο περισσότερο θα πληθαίνουν και τα βίαια ξεσπάσματα και η απομάκρυνση των πολιτών, οριστικά και τελεσίδικα, από το υπάρχον πολιτικό θέατρο σκιών.

Αν μάλιστα κατορθώσουν να επιτύχουν την εκλογή της Μπακογιάννη στη Νέα Δημοκρατία, τότε η τακτική νίκη τους θα αποδειχθεί ίσως η σημαντικότερη στρατηγική τους ήττα. Διότι θα επισφραγίσουν την αναντιστοιχία ανάμεσα στην «κοινωνία των πολιτών» και την «πολιτική κοινωνία», με τίμημα την οριστική απομάκρυνση των πολιτών από τα κόμματα της μεταπολίτευσης. Αυτό το σύστημα θα όφειλε να ανανεωθεί ριζικά για να επιβιώσει. Ο Γεώργιος Α. Παπανδρέου έχει αναλάβει να θάψει οριστικά το κόμμα που έφτιαξε ο πατέρας του – δεδομένου ότι το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να αναλάβει ποτέ πλέον από την περιπέτεια στην οποία εισήλθε, αναλαμβάνοντας την διακυβέρνηση, και δεν θα το σώσουν ούτε διαπλεκόμενοι ούτε καραγκιόζηδες των πρωϊνών και βραδινών δελτίων. Σε λίγες μέρες θα ξέρουμε αν και η Θεοδώρα Μπακογιάννη θα αναλάβει να αποτελειώσει το έργο του πατρός της στη Νέα Δημοκρατία.

*Από τη Ρήξη που κυκλοφορεί σήμερα (7/11/09).  

Αν η αξιοπρέπεια είναι εθνικισμός, δηλώνω ένοχος (Άρδην / τεύχος 72)

Οταν η πατρίδα είναι μοιρασμένη
Όταν πατρογονικές εστίες δημοπρατούνται από τους σφετεριστές
Όταν πολυχιλιόχρονη πολιτισμική παράδοση δολοφονείται
Όταν μνημεία, ναοί και εκκλησιές βιάζονται, εξευτελίζονται, ερειπώνονται
Όταν η ανθρώπινη αξιοπρέπεια προκαλείται
Όταν οι γερο-Μίχαλοι της προσφυγιάς διαμαρτύρονται από τα προσφυγικά μνήματα
Όταν ο Μούσκος από το αιχμάλωτο ηρώο στην Έπεια μας λοιδωρεί
Όταν ο Μάτσης προτιμά να παραμένει άταφος
Όταν ο Κανάρης οργίζεται γιατί τ΄ αχνάρια του στη Λάπηθο ποδοπατούνται από τους ξένους
Όταν οι κατακτητές και οι σύντροφοι τους απαιτούν λύση δύο κρατών, δυο λαών, ισότιμο συνεταιρισμό άνισων ποσών,
Όταν επιχειρείται αναβίωση αποικιοκρατικών δομών,
Όταν οι ρεαλιστές προσφέρουν γην και ύδωρ
Όταν τα φυλακισμένα μνήματα είναι πιο οδυνηρά φυλακισμένα σε ελεύθερες φυλακές και φυλακισμένη αντρειοσύνη
Τότε η ιεράρχηση προτεραιοτήτων και καθηκόντων γίνεται εξόφθαλμη και υποβάλλεται από την φύση του προβλήματος.
Το Κυπριακό δεν είναι μια διακοινοτική διαμάχη.
Το Κυπριακό είναι θέμα εισβολής, εθνοκάθαρσης, κατοχής, καταπάτησης της ανεξαρτησίας μιας χώρας μέλους του Ο.Η.Ε. και της Ε.Ε. και των δικαιωμάτων ενός λαού με πολυχιλιόχρονη παρουσία στα Κυπριακά χώματα.
Κι εμείς ταπεινοί απόγονοι του Ονήσιλλου, του Ζήνωνα, του Ρε, του Αυξεντίου δεν θα ανεχθούμε να είμαστε η τελευταία γενιά Ελληνοκυπρίων στα χώματα που φιλοξενούν Ομηρικές, κλασσικές Βυζαντινές και νέο-Ελληνικές παραδόσεις.
Το Κυπριακό δεν είναι διακοινοτική διαμάχη γιατί εμείς όχι μόνο δεν αμφισβητούμε αλλά είμαστε εγγυητές για τα δικαιώματα ακόμα και τα προνόμια των Τουρκοκυπρίων. Όμως απορρίπτουμε την πολυαποικιοποίηση, τα ξένα κηδεμονικά δικαιώματα, την ξένη στρατιωτική παρουσία με πρόσχημα δήθεν την προστασία των Τουρκοκυπρίων.
Απορρίπτουμε προτάσεις που μας καθιστούν δεύτερης τάξης πολίτες στη δική μας πατρίδα με όλους τους άλλους Ευρωπαίους πολίτες να έχουν στην Κύπρο τα δικαιώματα που κατοχυρώνει το Ευρωπαϊκό κεκτημένο και μ΄ εμάς να τα ασκούμε σ' ολόκληρη την Ευρώπη πλην της δικής μας πατρίδας.
Ασφαλώς η λύση πρέπει να προκύψει από τους γηγενείς κατοίκους της Κύπρου. Όμως αυτό μπορεί να γίνει μόνο με τον τερματισμό της κατοχής, κηδεμονικών δικαιωμάτων της Τουρκίας και του εποικισμού.
Ο Ταλάτ, όπως και ο Ντενκτάς πριν, δεν εκπροσωπούν τα Τουρκοκυπριακά συμφέροντα αλλά συμπεριφέρονται ως γκαουλάϊτερς της Άγκυρας. Πρόσφατα ο Ταλάτ δήλωσε δημοσίως ότι ακόμα και για να παρακαθήσει στις συνομιλίες χρειάζεται την άδεια της Άγκυρας.

Ο μύθος για χαμένες ευκαιρίες είναι αφελής.
Η τουρκική επιδρομική πολιτική ήταν προκαθορισμένη.
Η Μεγ. Βρετανία ενέπλεξε την Τουρκία στην αποικιακή περίοδο για να διασφαλίσει την δική της πολιτικοστρατιωτική παρουσία και η Τουρκία ασφαλώς άρπαξε την ευκαιρία για να επανέλθει στο Κυπριακό προσκήνιο κατά παράβαση των προνοιών της συνθήκης της Λωζάνης και να διασφαλίσει κηδεμονικό ρόλο.
Τουρκικός στόχος η διοικητική διχοτόμηση και επικυριαρχία σ΄ ολόκληρη την Κυπριακή επικράτεια.
Αναμενόμενη η προώθηση του σχεδίου.Έτσι δεν μας τους έφερε κατά το τραγούδι η αγαπημένη θάλασσα της Κερυνείας.
Κανένας δεν τους έφερε /Η θάλασσα αγαλήνευτη βογγούσε / Ο Ποσειδώνας γερασμένος/ και με την τρίαινα κουλή/ άδικα καταριόταν τις μοίρες/ και τους άμοιρους
Ξέγνοιαστοι οι νεο-αχαιοί/ ή και με πρόσφορα ντροπής/ καλοδεχόντουσαν τους νεοπέρσες/ κάστρα βρέθηκαν ξαρμάτωτα.
Ο Εφιάλτης κυβερνούσε την Αθήνα/ Στις εκκλησιές δεν πρόλαβαν/ να ψάλνουνε τη υπερμάχω
που όμως κι αυτή είχε βαρεθεί/ τις χωρίς πάθος πια τις ψαλμωδίες
Και τώρα βρέθηκα στο τέρμα της πορείας/Χωρίς καν τον οβολό για ναύλα για τον Άδη/ Όμως αν άταφος γυμνόσαρκος/ στην προδομένη χώρα/απομείνω
το σφάλμα θάναι πια δικό τους.
Γιατί εγώ/ και άψυχος θα πολεμώ
με την ψυχή μου τώρα/ αθάνατη.
Οι σοφοί της μοιρολατρίας και των εκπτωτικών τάσεων μας υπενθυμίζουν ότι πρέπει να είμαστε ρεαλιστές.
Ότι το ισοζύγιο δυνάμεων και δυνατοτήτων είναι αρνητικό και ότι πρέπει να αποδεχθούμε τα όποια σχέδια που μας προσφέρονται από τους ξένους άλλως θα οδηγηθούμε στη διχοτόμηση.
Ναι. Το είπα πολλές φορές ότι η πολιτική είναι η επιστήμη του εφικτού. Αλλά στο εφικτό περιλαμβάνεται και η διάσταση της απόφασης ενός λαού να αγωνισθεί για δίκαια κατοχυρωμένα από το διεθνές δίκαιο και η ικανότητα αξιοποίησης των εμπλεκομένων συμφερόντων. Και υπάρχουν οι δυνατότητες.
Η Κύπρος είναι μέλος της Ε.Ε. και η Τουρκία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ερωτοτροπεί προς μιας μορφής Ευρωπαϊκή πορεία που εξαρτάται και από τις δικές μας αποφάσεις.

Πώς αξιοποιούμε αυτή την πραγματικότητα;
Πρώτος στόχος είναι ο εξαναγκασμός της Τουρκίας να συμμορφωθεί προς τις Ευρωπαϊκές της υποχρεώσεις και όχι να αφεθεί σε μια πορεία α la carte.
Γνωρίζουμε πόση σημασία αποδίδουν ξένα κέντρα αποφάσεων στον περιφερειακό ρόλο της Τουρκίας. Ακόμα και ο Ο.Η.Ε. υποβιβάσθηκε σε όργανο υλοποίησης σχεδίων από πλανητάρχες όπως αποδείχθηκε από την επιδιαιτησία που κακώς έγινε αποδεκτή και όπως αποδεικνύεται από τη στάση ισχυρών Ευρωπαϊκών παραγόντων που εθελοτυφλούντες αναφέρονται σε δήθεν απομόνωση των Τουρκοκυπρίων και που εν συνεχεία αποκαλύπτουν τις προθέσεις τους με εισηγήσεις για απ΄ ευθείας εμπόριο με τους Τουρκοκύπριους και άλλα μέτρα αναβάθμισης ενός καθεστώτος που αποτελεί δορυφορικό μόρφωμα της κατοχικής δύναμης. Αδιανόητη η εκ μέρους μας προσυπογραφή απρόσκοπτης Ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας όταν παραβιάζει κάθε Ευρωπαϊκή αρχή.
Δίκαια κάποιοι αναφέρουν ότι η στασιμότητα εμπερικλείει τον κίνδυνο για διχοτόμηση.
Όμως τα νέο-ανανικά σχέδια είναι πιο αποκρουστικά.
Ισοδυναμούν με διοικητική διχοτόμηση και Τουρκική επικυριαρχία σ' ολόκληρο τον Κυπριακό χώρο.
Και οι σοφοί της μοιρολατρίας μας υπενθυμίζουν πως είμαστε μικροί και πρέπει ρεαλιστικά να αποδεχθούμε τα νέο-ανανικά σχέδια. Κι εγώ σας υπενθυμίζω τους στίχους που αποτελούν μόνιμο βίωμα μας.
Μούπαν /Είσαι μικρός. Αν κάνεις ένα ακόμα βήμα
θα σ' αφανίσουν
Είπα. /Αν δεν το κάνω θα είμαι ακόμα πιο μικρός.
Δυστυχώς δεν διδαχθήκαμε από τα σφάλματα του παρελθόντος.Τη συμφωνία Ζυρίχης-Λονδίνου με τις φυλετικές διακρίσεις και το μη λειτουργικό σύνταγμα και προβλεπτή την ανωμαλία.
Τις συνεχώς μονόπλευρες παραχωρήσεις με την φρούδα ελπίδα ότι έτσι θα οδηγηθούμε σε λύση ή θα αποκαλύπταμε την Τουρκική αδιαλλαξία και θα διασφαλίζαμε πιέσεις προς την Τουρκία.
Το αποτέλεσμα ήτο μια συνεχής μετατόπιση των πλαισίων λύσης για ικανοποίηση των συνεχώς αναβαθμιζομένων απαιτήσεων της Τουρκίας. Να μη μας διαφεύγει ότι δεν υπάρχει αλληλεγγύη σε ανύπαρκτο αγώνα.
Και μετά την κατοχή συνεχίσθηκε η ίδια πολιτική και η αποδοχή διαδικασίας διακοινοτικού διαλόγου που πρόβαλλε το Κυπριακό ως διακοινοτική διαμάχη και πρόσφερε άλλοθι στην Τουρκία και αποτελούσε εκτροπή από την ουσιαστική υφή του Κυπριακού.
Ο Μακάριος αντιλαμβανόμενος την εκτροπή στην τελευταία ομιλία του στην πλατεία Ελευθερίας δήλωνε ότι ο διακοινοτικός διάλογος διέδραμε τη χρησιμότητα του, ότι οι υποχωρήσεις ξεπέρασαν το όριο ασφάλειας και όποιος επιθυμεί λύση πρέπει να στραφεί προς πιέσεις προς την Τουρκία.
Πού βρισκόμαστε σήμερα;
Ενώ ορίσθηκαν επιτροπές και ομάδες εργασίας με στόχο την προπαρασκευή για εύρεση κοινού εδάφους, άρχισαν οι διακοινοτικές συνομιλίες χωρίς τις προϋποθέσεις που ομόφωνα είχαμε καθορίσει. Προκαλεί αγωνία το γεγονός ότι από Τουρκικής πλευράς και από μερικές Ελληνοκυπριακές ηγεσίες γίνονται δηλώσεις ότι το πλαίσιο έχει ήδη συμφωνηθεί. Ποιο πλαίσιο; Το πλαίσιο των προεκλογικών δεσμεύσεων για λύση που να διασφαλίζει την ενότητα του χώρου, του κράτους, των θεσμών, της οικονομίας θα τερματίζει την κατοχή, την ξένη στρατιωτική παρουσία και κηδεμονικά εγγυητικά δικαιώματα και θα διασφαλίζει τις βασικές ελευθερίες και τα δικαιώματα όλων των πολιτών, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος όλων των προσφύγων για επάνοδο στις πατρογονικές εστίες και περιουσίες τους ή στη βάση δυο λαών, δυο κρατών, παρθενογένεση, νέο συνεταιρισμό και πολιτική ισότητα κοινοτήτων; Αγωνιώ γιατί έγιναν ολισθήματα με αναφορά σε κοινό ανακοινωθέν για Ελληνοκυπριακό και Τουρκοκυπριακό κράτος, συνεταιρισμό και δημιουργία μιας ομόσπονδης κυβέρνησης. Λάθη που ελπίζω έγιναν αντιληπτά όπως διαφαίνεται από την ικανοποίηση ότι το ανακοινωθέν δεν περιλήφθηκε στα έγγραφα του Ο.Η.Ε.
Αδιανόητος ο φυλετικός διαχωρισμός σε οποιαδήποτε χώρα. Δεν θα δεχθούμε Μπαντουστάνς που απέρριψε και φυλακισμένος ο Μαντέλα. Και κανένας δεν μπορεί να μας επιβάλει μια τέτοια λύση.
Ούτε και αποδεκτός ο συνεταιρισμός που απορρίφθηκε ήδη από το 1964.
Όταν οι Τουρκοκύπριοι πιεζόμενοι από την Άγκυρα απεχώρησαν από τα πολιτειακά σώματα προβλήθηκε ο ισχυρισμός ότι το καθεστώς Ζυρίχης-Λονδίνου ήταν συνεταιρικό και ότι ο Μακάριος αντιπροσώπευε μόνο τους Ελληνοκύπριους και ο Κουτσιούκ (ο Τούρκος αντιπρόεδρος) τους Τουρκοκύπριους. Όλες οι χώρες του κόσμου αποδέχθηκαν ότι υπήρχε μόνο μια Κυπριακή κυβέρνηση και ότι ο Μακάριος (και όλοι οι μετέπειτα προέδροι) ήταν πρόεδρος όλων των Κυπρίων και ολόκληρης της Κυπριακής επικράτειας.
Άλλο συνεταιρισμός και άλλο η εγγυημένη συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων στα πολιτειακά όργανα ακόμα και η κατοχύρωση προνομίων τα οποία έγιναν ήδη αποδεκτά. Ούτε ασφαλώς είναι δεκτή η εκ περιτροπής προεδρία και μάλιστα χωρίς να έχει συμφωνηθεί ο τρόπος εκλογής και κοινοί εκλογικοί κατάλογοι.
Ανεξαρτήτως της τελικής απόφασης το έγκλημα του εποικισμού είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και δεν είναι δυνατόν a priori να νομιμοποιηθεί. Ασφαλώς τελικός άρχων ο λαός ο οποίος για να ασκήσει αποτελεσματικά αυτό το δικαίωμα πρέπει να είναι ενημερωμένος για τη βάση της λύσης. Και επισείουν την διχοτόμηση για να επιβάλουν Αλεξανδρεττοποίηση.
Ο απλός άνθρωπος. Ο δάσκαλος πολιτικών και αρχόντων έχει τον τελευταίο λόγο.
Κι εσύ αδελφέ / μ΄εκείνα τα ατέλειωτα τα/ροζιασμένα χέρια
Τι καρτεράς; /Αν μια σφαλιάρα δώσεις στον/ πλανήτη
Οι πληγωμένες ρύμες / θα γιομίσουν ένα/ ολάκαιρο ουρανό.
Συνοψίζω.

Τι πρέπει να κάνουμε;
Είμαστε μέλος της Ευρωπαϊκής οικογένειας.
Η Τουρκία υποψήφια χώρα.
(α) Να απαιτήσουμε άμεση συμμόρφωση της Τουρκίας προς τις υποχρεώσεις της.
(β) Αν όχι, να μη επιτρέψουμε συνέχιση Ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας a la carte.
(γ) Να δημιουργήσουμε τις όσο το δυνατό ευρύτερες συμμαχίες μέσα στην Ε.Ε.
(δ) Να αξιοποιήσουμε τις ήδη υπάρχουσες (Ρωσία, Κίνα, τρίτες χώρες).
(ε) Να είμαστε σαφείς στις διεκδικήσεις μας. Επαναλαμβάνω. Δεν υπάρχει αλληλεγγύη σε ανύπαρχτο αγώνα.
(στ) Να προβάλλουμε τις απαιτήσεις μας στα διεθνή και Ευρωπαϊκά σώματα με σαφήνεια. Αν εμείς επιδεικνύουμε διάθεση εκπτώσεων οι άλλοι δεν θα είναι βασιλικότεροι του βασιλέως.
(ζ) Να διαφυλάtτουμε την έννοια που είναι σύμφυτη του κράτους για κυριαρχία. Διττή πηγή προέλευσης (ομάδες, κοινότητες, κράτη) ισοδυναμεί με διττή κυριαρχία και αυτό δεν θεραπεύεται ούτε με συνταγματικές πρόνοιες.
(η) Οι μονόπλευρες υποχωρήσεις οδηγούν σε συνεχή μετάθεση των ορίων αναζήτησης λύσης
Το κατάλοιπο εξουσίας ανήκει στην κεντρική κυβέρνηση, άλλως συζητούμε για συνομοσπονδία. Έτσι είναι αδόκιμη η συζήτηση των εξουσιών της κεντρικής κυβέρνησης ότι η κυριαρχία είναι μία.
(θ) Να υπάρχει συντονισμός με την Ελλάδα
(ι) Ο λαός να ενημερώνεται. Κρίνεται η τύχη του. Δεν υπάρχει εντολή εν λευκώ.
(ια) Να αξιοποιήσουμε τη γεωστρατηγική μας σημασία
(ιβ) Να επαναδημιουργήσουμε τις στενές σχέσεις με την περιοχή.
Στόχος να είναι όχι η προσαρμογή μας στις Τουρκικές αξιώσεις.
(ιγ) Να πείσουμε τους Τουρκοκύπριους ότι η κοινή πορεία προϋποθέτει ελεύθερη από ξένους πατρίδα
(ιδ) Να ενισχύσουμε την άμυνα μας
Η λύση που θα προκύψει θα είναι πολιτική. Όμως πολιτική γυμνή από άμυνα είναι ανίσχυρη.
Βρίσκομαι στη μητρόπολη του ελληνισμού και θα επαναλάβω. Το θεωρώ άτοπο να αναφέρομαι σε αλληλεγγύη. Η αλληλεγγύη αφορά ξένους. Οι ομόαιμοι συστρατεύονται σ' ένα κοινό αγώνα. Άλλωστε τα εθνικά θέματα είναι συγκοινωνούντα αγγεία, δεδομένου ότι κοινή πηγή κινδύνου, είναι ο τουρκικός επεκτατισμός.
Και δεν θέλω παρερμηνείες. Δεν έχουμε αντιδικία με λαούς, αλλά με κυβερνητικά σχήματα και πολιτικές.
Φιλία και κατοχή είναι έννοιες ασυμβίβαστες.
Το είπα εκατοντάδες φορές. Μονόπλευρη φιλία ισοδυναμεί με δουλεία.
Σεβόμαστε την εθνική οντότητα όλων. Λαών και κοινοτήτων
Απαιτούμε σεβασμό και στην δική μας.
Και δεν θα υποκύψουμε σε πνευματική τρομοκρατία με άτοπους χαρακτηρισμούς.
Θα προασπίσουμε το εθνικό μας είναι και θα προστατεύσουμε και το εθνικό είναι των Τουρκοκυπρίων.
Αν το ν' αγωνίζεσαι για εθνική επιβίωση, για αξιοπρέπεια, για ελευθερία είναι εθνικισμός δηλώνω ένοχος.
Όμως σας συμβουλεύω /
Μην ακουμπήσεις σ' αυτό το χώμα/ Θα σ' αφανίσει η οργή του./ Νερό απ΄ τη βρύση της
Λαπήθου μη / γευτείς.
Πικρό αφιόνι θα/ πικρολυώσει/ Τα πικραμένα σωθικά σου.
Μην ξαποστάσεις στη/
σκιά του πεύκου/ της Καντάρας ηφαίστειο θα σε πυρώσει /
η αλυσοδεμένη η / σκιά του.
Λεμόνι απ' τον Καραβά/
γλυκοπατάτα απ΄ το Καρπάσι /
σε ορμηνεύω μη,/
να μη τα δοκιμάσεις/
Της ορφανιάς το αφιόνι/
τάχει σημαδέψει.
Αέρα όταν φυσάει απ' τον/
βορρά./ μην ανασάνεις./
Θάναι στο λέω η τελευταία/
σου πνοή.Ένα σου μένει./
Το χώμα ν' αναδέψεις /
με τη δική σου οργή/
Τη ξένη μπόχα από/
τον Κεφαλόβρυσο εσύ/
ν' αποδιώξεις/
Αν στην Καντάρα θ'/
ανεβείς για συντροφιά/
νάχεις αρχαίους θεούς /
και απροσκύνητα ορμάνια /
Στο απροσκύνητο Καρπάσι/ απροσκύνητος να πας/
τον άνεμο/
Και τον βοριά στης/
λευτεριάς την κολυμβύθρα /
να βαφτίσεις,/
Τότε θα ζεις.

Λυσσαρίδης Βάσος

Μερικά στρέμματα γης λιγότερα….

Απόσπασμα από άρθρο του Θωμά Σάρα με τίτλο «Μακεδονικό: η επανάσταση της κοινής λογικής» που δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 2008 στην επιθεώρηση «Πατρίδες» του Καναδά.

Γράφει ο δημοσιογράφος:

«Μήνες αργότερα την ίδια χρονιά (1999), πραγματοποιήθηκε στο Τορόντο του Καναδά η ετήσια σύνοδος της πολιτικής ηγεσίας των μελών του ΝΑΤΟ.Την Ελλάδα εκπροσώπησε ο Άκης Τσοχατζόπουλος, Υπουργός Άμυνας, επικεφαλής μιας μικρής αντιπροσωπείας και ένα σχετικά μεγάλο αριθμό δημοσιογράφων από την Αθήνα.

Όταν έκλεισαν οι εργασίες του συνεδρίου ακολούθησε η συνέντευξη τύπου της αντιπροσωπείας των ΗΠΑ της οποίας προΐστατο ο Υπουργός Άμυνας Δαβίδ Κοχέν, με τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων της χώρας και εκπροσώπους του τμήματος εξωτερικών υποθέσεων.Μιλώντας στους δημοσιογράφους ο Αμερικανός πολιτικός τόνισε ότι οι εργασίες πήγαν πολύ καλά και ότι ο ίδιος ήταν πραγματικά ενθουσιασμένος για την συνεργασία και κατανόηση που επέδειξαν όλα τα μέλη.

Κάποια στιγμή κατά την διάρκεια των ερωτήσεων βρήκα την ευκαιρία και ρώτησα τον ομιλητή πως είναι δυνατόν να μιλά για “συνεργασία και κατανόηση“, ενώ την ίδια ώρα οι ειδήσεις ανέφεραν ότι αεροσκάφη της πολεμικής αεροπορίας της Τουρκίας παραβίαζαν τον εναέριο χώρο της Ελλάδας, καθώς επίσης ότι μόλις πρόσφατα οι δύο χώρες μέλη της συμμαχίας, ήλθαν τόσο κοντά στο πόλεμο εξ αιτίας ορισμένων ελληνικών νησιών που διεκδικούσε η “σύμμαχος της Ελλάδας, Τουρκία. “
“Έχεις δίκιο, “ συμφώνησε με τα λόγια μου ο Αμερικανός αξιωματούχος της κυβέρνησης Κλίντον, “εδώ έχουμε πρόβλημα. Ένα πρόβλημα που πιστεύω ότι τελικά είμαστε στο σημείο επίλυσης του, καθώς η Ελληνική πλευρά αποδέχεται ορισμένους συμβιβασμούς ικανοποίησης αιτημάτων της Τουρκίας, παραιτουμένη για τον σκοπό αυτόν δικαιωμάτων της προς όφελος της εδραίωσης της ειρήνης και καλής γειτονίας μεταξύ των δύο χωρών.Αυτή είναι μια υποχρέωση που ανέλαβε η ελληνική πλευρά και πιστεύω ότι σύντομα το θέμα αυτό θα έχει τακτοποιηθεί. “

Κατά σύμπτωση μερικές εβδομάδες αργότερα επισκέφθηκε το Τορόντο ο Υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Σημίτη, Γιώργος Παπανδρέου.Με την ευκαιρία εκείνης της επίσκεψης, οργανώθηκε συνέντευξη τύπου του Υπουργού προς τους φορείς
των ομογενειακών μέσων μαζικής ενημέρωσης, σε κεντρικό ξενοδοχείο του Τορόντο.

Ο Υπουργός αναφέρθηκε πάνω στο πρόγραμμα της κυβέρνησης και υπεραμύνθηκε της πολιτικής του να ονομάσει τους μουσουλμάνους της Θράκης ως ..,Τούρκους.Ζήτησε δε την κατανόηση των αποδήμων ομογενών οι οποίοι έχουν τις δικές τους εμπειρίες πάνω στο ...πολύ-πολιτισμό.

Όταν κάποια στιγμή μου δόθηκε ο λόγος ανάφερα στον Υπουργό τους ισχυρισμούς των Αμερικανών υπευθύνων και τον ρώτησα εάν πραγματικά συμφωνεί μαζί τους.“Για του λόγου του αληθές“, τόνισα, “επικαλούμαι και την μαρτυρία του Πρέσβη σας στο Τορόντο ο οποίος ήταν παρόν και άκουσε αυτά που ειπώθηκαν“, και του έδειξα τον παρακαθήμενό του Γιάννη Θωμόγλου, Πρέσβη της Ελλάδας στην Οτάβα.

Ο υπουργός αφού με άκουσε, απάντησε: “ Προσωπικά πιστεύω ότι είναι καλύτερα να έχουμε μερικά στρέμματα γης λιγότερα από εκείνα που μας ανήκουν, και να κοιμόμαστε τα βράδια ήσυχοι και ασφαλείς, παρά να έχουμε ότι μας ανήκει και να μην μπορούμε να κλείσουμε μάτι από τον κίνδυνο κάποιας ξαφνικής επίθεσης κακόβουλων γειτόνων εναντίον μας. “

Έμεινα με το στόμα ανοικτό από την απάντηση του Υπουργού.

Σύμφωνα με τους διεθνώς αναγνωρισμένους κανόνες ρώτησα τον Υπουργό εάν είχε ενημερωθεί και συμφωνούσε μαζί του ο Ελληνικός λαός στον οποίο ανήκε η ….υπό διαπραγμάτευση γη.

Δυστυχώς ο τελευταίος δεν απάντησε, ... καθώς έγινε παρεμβολή από τον γραμματέα τύπου του υπουργού και μου ζητήθηκε να αρκεστώ μόνο σε μία ερώτηση, “προκειμένου να δοθεί η ευκαιρία ερωτήσεων και στους υπόλοιπους δημοσιογράφους“………..»

Αυτά γράφει μεταξύ άλλων ο δημοσιογράφος δίνοντας ημερομηνίες, τόπο και ονόματα...Παραδόξως τίποτα απο αυτά δεν αναφέρθηκε απο από τους ελλαδίτες δημοσιογράφους που συνόδευαν την αποστολή και παρευρίσκονταν στην συνέντευξη τύπου...

Πηγή : http://politis-gr.blogspot.com/2008/09/blog-post_08.html

(σημ ενκρυπτώ : άραγε διαψεύστηκε απο τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ ή τον πρέσβη Θωμόπουλο η εξωφρενική πραγματικά ιστορία που αναφέρει ο ομογενής δημοσιογράφος?..)

αναδημοσίευση από το "εν κρυπτώ"

Ορατοί οι κίνδυνοι στα εθνικά θέματα

Γράφει ο Βασίλης Μαρκεζίνης*

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=15426&subid=2&pubid=5584903

Καθώς πλησιάζει η πρώτη επέτειός του στην εξουσία, ο Αμερικανός πρόεδρος πρέπει εύλογα να νιώθει υπερήφανος για τον εαυτό του και τη φυλή του. Κατέκτησε πράγματι μια θέση ύψιστης περιωπής με την αξία του και την επιμονή του, και είναι γεγονός ότι απέχει παρασάγγας από τη θλιβερή κατάσταση του προκατόχου του

Παρ’ όλα αυτά, ως πολιτικός με σαφή επίγνωση των εξελίξεων και των γεγονότων, είναι μάλλον απίθανο να μην αισθάνεται ότι δεν έχει και τόσους λόγους πανηγυρισμού.

Ετσι όσον αφορά τα εσωτερικά θέματα, το μείζον πρόγραμμά του -ένα πρόγραμμα μεταρρύθμισης του αμερικανικού συστήματος υγείας- είναι μεν αναγκαίο, αλλά, επί του παρόντος, βρίσκεται στα όρια της κατάρρευσης. Η οικονομική ανάκαμψη της χώρας του είναι ακόμη αμφίβολη. Η ανάγκη για περαιτέρω οικονομικές ενέσεις τόνωσης των αμερικανικών βιομηχανιών παραμένει υπαρκτή. O τρόπος που χειρίστηκε το ζήτημα του επαίσχυντου Γκουαντάναμο δεν του απέφερε επαίνους (αν και, για το ευρύ κοινό, το ζήτημα αυτό έχει πλέον αρχίσει να περνά σε δεύτερη μοίρα).

Οσον αφορά τα εξωτερικά θέματα, η κατάσταση είναι πιο μελαγχολική, μια και σταδιακά η πολιτική του Ομπάμα προσελκύει πλέον τον χειρότερο όλων των χαρακτηρισμών -κρινόμενη ως προς την ουσία της, ασφαλώς, και όχι με βάση τη δημιουργία εντυπώσεων-, ως «συνέχεια της στρατηγικής Μπους/Τσένι».

Η δήλωση αυτή μοιάζει ίσως υπερβολικά σκληρή, αλλά, εάν εξετάσει κανείς τις συνιστώσες της, δεν είναι εντέλει τόσο αδικαιολόγητη.

Πιο συγκεκριμένα: ο πρόεδρος Ομπάμα ελάχιστη πρόοδο έχει σημειώσει όσον αφορά τις σχέσεις του με τη Ρωσία. Υπάρχουν μάλιστα ενδείξεις ότι η Ρωσία έχει ενοχληθεί σοβαρά από τη συστηματική τάση των Αμερικανών να υποτιμούν τη διεθνή σπουδαιότητά της.

Η Αμερική στα λόγια, εάν όχι και στις πράξεις (εφόσον ελάχιστα μπορεί όντως να κάνει), παραμένει επίσης προκλητική όσον αφορά τη Γεωργία και την Ουκρανία. Οι σχέσεις της με την Ευρώπη παραμένουν χλιαρές, ενώ ταυτόχρονα η σημερινή Γερμανία προσεταιρίζεται όλο και περισσότερο τη Ρωσία στο πλαίσιο ζητημάτων που δεν περιορίζονται πλέον στον ενεργειακό τομέα.

Κοιτάζοντας πιο πέρα βλέπουμε πως o πόλεμος στο Αφγανιστάν και στο Πακιστάν παραμένει εκκρεμής και αιματηρός όσο ποτέ άλλοτε, ενώ το οικονομικό κόστος του για τις ΗΠΑ (συνυπολογιζόμενης της διατήρησης στρατευμάτων στο Ιράκ) κατά το τρέχον έτος θα υπερβεί τα 730 δισ. δολάρια.

Η «συγκράτηση» του διαρκώς εντεινόμενου ισραηλινού επεκτατισμού εγείρει επίσης ανυπέρβλητες δυσκολίες, παρά τις επικοινωνιακές προσπάθειες να καλυφθεί η πραγματική κατάσταση. Τέλος, το φλέγον ζήτημα του Ιράν ενδέχεται σύντομα να εισέλθει σε μια νέα, πολύ πιο επικίνδυνη φάση. Εάν σε όλα αυτά προσθέσουμε και τα πολλαπλά προβλήματα που υποβόσκουν στις σχέσεις της Αμερικής με το Μεξικό, την ανεπίλυτη διένεξη με την Κορέα, καθώς και την εντεινόμενη οικονομική αντιπαλότητα με την Κίνα που εξελίσσεται σήμερα στη Βραζιλία, σαφέστατα διαπιστώνουμε όχι μόνον ότι η αμερικανική ηγεμονία δεν είναι ακμαία, αλλά ότι η όλη κατάσταση δύσκολα θα δικαιολογούσε το οποιοδήποτε αίσθημα χαράς ή ικανοποίησης.

Η υποβόσκουσα κρίση μεταξύ Ελλάδας - Τουρκίας
Μέσα σε ακριβώς αυτό το πλαίσιο, και όχι μεμονωμένα, οφείλουμε να εξετάσουμε και την κλιμακούμενη ένταση ανάμεσα στη χώρα μας και την Τουρκία. Το επισημαίνω αυτό για λογαριασμό του μέσου αναγνώστη, ο οποίος έχει συνηθίσει να λαμβάνει μόνο επαναλαμβανόμενες και καθησυχαστικές δηλώσεις από το υπουργείο Εξωτερικών μας.

Οι δηλώσεις αυτές περιστρέφονται γύρω από δύο κεντρικές ιδέες που αφορούν τις διμερείς σχέσεις, αλλά λίγο-πολύ αγνοούν την επίδραση του ευρύτερου γεωπολιτικού συστήματος στη διαμόρφωση των αμερικανικών προθέσεων για την Τουρκία και, εμμέσως, για την Ελλάδα ως τον τελευταίο τροχό αυτής της άμαξας.

Η πρώτη ιδέα/διαβεβαίωση είναι ότι αντιμετωπίζουμε τις καθημερινές τουρκικές προκλήσεις με ηρεμία και ψύχραιμη σκέψη, γνωρίζοντας ότι το διεθνές δίκαιο είναι με το μέρος μας. Σύμφωνα με τη δεύτερη ιδέα, η παρούσα επιθετική στάση της Τουρκίας αποτελεί «εποχικό φαινόμενο», διόλου πρωτόγνωρο, και άρα είναι απλώς ακόμη ένα από τα προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε με ηρεμία σε σχέση με τη γείτονα χώρα.

Διαφωνώ και με τις δύο αυτές ιδέες, για τρεις διαφορετικούς λόγους.

Κατά πρώτο λόγο, η τουρκική εξωτερική πολιτική επηρεάζεται πλέον όλο και λιγότερο από τους παράγοντες που επικαλείται η ελληνική κυβέρνηση, και ειδικότερα από την προσπάθεια των κεμαλιστών στρατηγών να παραμείνουν υπολογίσιμος παράγοντας στη χώρα τους. Τo λέω αυτό διότι ο κ. Ερντογάν συνεχίζει επιτυχώς τις πολιτικές του κ. Γκιουλ και του Τ. Οζάλ, αποδυναμώνοντας όλο και περισσότερο τον παλιό αυτόν προμαχώνα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Σήμερα στη συλλογιστική βάση της τουρκικής επιθετικότητας βρίσκεται, όπως προσπάθησα να εξηγήσω σε προηγούμενο άρθρο μου στο «Εθνος της Κυριακής», μια πολύ πιο εκλεπτυσμένη, πολυδιάστατη και συντονισμένη εξωτερική πολιτική, την οποία ανέπτυξαν προοδευτικά και θέτουν πλέον σε εφαρμογή οι κ.κ. Νταβούτογλου και Ερντογάν. Η αντίδραση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών θα έπρεπε επομένως να προσαρμοστεί καταλλήλως, να εκσυγχρονιστεί και να διαμορφωθεί κατά τρόπον ώστε να μπορεί να αντιμετωπίσει αυτό το σύνθετο σχέδιο δράσης, που είναι πρωτόγνωρο με τα μέχρι τώρα τουρκικά δεδομένα. Οπως και αρκετοί άλλοι πολίτες, αναμένω και εγώ σαφείς αποδείξεις μιας μελετημένης και συντονισμένης ελληνικής αντίδρασης, αλλά, μέχρι στιγμής, μάταια.

Κατά δεύτερο λόγο, διαφωνώ με τη συχνή επίκληση του διεθνούς δικαίου ως παράγοντα που είναι με το μέρος μας και άρα καθιστά τη χώρα μας απόρθητη. Διαφωνώ με αυτήν την προσέγγιση όχι επειδή δεν τρέφω σεβασμό γι’ αυτόν τον κλάδο του δικαίου -πώς θα ήταν δυνατόν άλλωστε, τη στιγμή που ως νομικός ασχολούμαι με αυτά τα θέματα-, αλλά επειδή γνωρίζω, όπως γνωρίζει και η κυβέρνηση, ότι και εμείς οι ίδιοι δεν τολμούμε να εφαρμόσουμε πρακτικά το διεθνές δίκαιο.

Αρκεί ένα και μόνο παράδειγμα, για του λόγου το αληθές. Παρότι, λοιπόν, το διεθνές δίκαιο μάς δίνει το δικαίωμα να επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια, εμείς δεν τολμούμε να ασκήσουμε το δικαίωμα αυτό στην πράξη, δεδομένης της απειλής της Τουρκίας ότι θα το εκλάβει ως casus belli.

Θεωρητικά υπάρχουν πάντα τρόποι να αντιδράσει κανείς στα φαινομενικά αδιέξοδα, υπό τον όρο, βεβαίως, ότι μπορεί να σκεφτεί ελεύθερα και πρωτότυπα. Το ζήτημα όμως είναι: «Εμείς μπορούμε να κάνουμε κάτι τέτοιο;».

Σε ένα βιβλίο που εκδόθηκε πρόσφατα (2008), με τίτλο «Για το ζήτημα του Αιγαίου - Τα πετρέλαια, ο Μάρτης του ‘87, οι «συνοριακές διαφορές», η Ευρωπαϊκή Ενωση και η «ενεργειακή γέφυρα»», ο πρώην υπουργός Αναστάσιος Ι. Πεπονής έγραψε (σ. 161) ότι «η Ελλάδα μπορεί, με σωστή εκτίμηση των δεδομένων, να προπαρασκευάσει και να προχωρήσει σε διαφοροποιημένες κατά περιοχή επεκτάσεις της χωρικής της θάλασσας στο Αιγαίο, ασκώντας ευχέρεια που αναγνωρίζει το Διεθνές Δίκαιο». (Χρησιμοποίησα πλάγια στοιχεία σε αρκετές λέξεις, θέλοντας να δείξω πόσο προσεκτικά γράφει ο κ. Πεπονής.)

Δεν υποστηρίζω, στο συγκεκριμένο σημείο, ότι αυτή είναι υποχρεωτικά η λύση. Ούτε και ο κ. Πεπονής, νομίζω, υποστηρίζει κάτι τέτοιο. Τα ζητήματα αυτά, ας μην ξεχνάμε, είναι πολύ περίπλοκα και δεν είναι δυνατόν να επιλυθούν στο στενό πλαίσιο ενός άρθρου εφημερίδας. Αυτό πάντως που υποστηρίζω είναι ότι μπορούμε να διαμορφώσουμε ρεαλιστικά σχέδια με σκοπό να προστατεύσουμε τα συμφέροντα της χώρας μας, όπως πολύ χαρακτηριστικά έκανε το 1987 η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, αναγκάζοντας τελικά την Τουρκία να εγκαταλείψει την επιθετική της στάση.

Οσον αφορά τη σημερινή κρίση, δεν έχω διαβάσει μέχρι τώρα παρά μόνο κάποιες παρασκηνιακές πληροφορίες, σύμφωνα με τις οποίες οι Αμερικανοί θέλουν να συναντηθούμε με τους Τούρκους και να λύσουμε όλα μας τα προβλήματα διαμιάς. Είναι προφανώς αδύνατον να αποβεί λυσιτελής μια τέτοια πρόταση. Κι επιπλέον, θα ήταν ντροπή για οποιονδήποτε Ελληνα πολιτικό να καθίσει σε ένα τέτοιο τραπέζι διαπραγματεύσεων!

Αυτή είναι η γνώμη ενός πατριώτη, αν και γνωρίζει και αυτός και όλοι οι αναγνώστες ότι οι Αμερικανοί δεν θα ησυχάσουν μέχρις ότου μας επιβάλουν την πρόθεσή τους.

Τέλος διαφωνώ με τις καθησυχαστικές, αλλά κοινότοπες δηλώσεις στις οποίες προβαίνει το υπουργείο Εξωτερικών μας ότι έχει την όλη κατάσταση υπό έλεγχο, διότι απλούστατα, όπως και οι περισσότεροι συμπατριώτες μου, δεν πιστεύω ότι αυτό αληθεύει.

Η επίδειξη ψυχραιμίας και αυτοκυριαρχίας, όταν δεν συνοδεύεται από επιχειρήματα, πράξεις, αποτελέσματα, υποδηλώνει αδυναμία, όχι δύναμη. Η κλιμάκωση της τουρκικής προκλητικότητας δείχνει ότι και οι Τούρκοι συμμερίζονται ακριβώς την ίδια άποψη γι’ αυτές τις δηλώσεις, μια και προφανώς τις αντιμετωπίζουν με πλήρη αδιαφορία.

Κατά τη γνώμη μου θα ήταν πολύ πιο υπεύθυνη στάση να βγει κανείς και να μιλήσει ανοιχτά στους πολίτες της χώρας, να τους πει για τους κινδύνους που αντιμετωπίζει η χώρα και, αν είναι αρκετά θαρραλέος (πράγμα μάλλον απίθανο), να τους υπενθυμίσει ποιοι μπορεί να κρύβονται πίσω από αυτές τις ανούσιες διαβεβαιώσεις, προσπαθώντας να μας εξωθήσουν σε συζητήσεις που θα έθεταν σε κίνδυνο την εθνική μας κυριαρχία.

Πράγματι -για να επανέλθουμε στο επιχείρημα που απορρέει από το διεθνές δίκαιο και τη διεθνή πρακτική- δεν θεωρούνται άραγε ελληνικές εδώ και εβδομήντα χρόνια, και μάλιστα βάσει του διεθνούς νομικού καθεστώτος, οι βραχονησίδες που διεκδικεί σήμερα η Τουρκία; Οι πρόσφατες παραβιάσεις του εναέριου και του θαλάσσιου χώρου μας δεν μπορεί παρά να αποσκοπούν στην καθιέρωση μιας de facto κατάστασης, την οποία, εν ευθέτω χρόνω, η Τουρκία μπορεί να «ρίξει» στο τραπέζι των συζητήσεων ως «διαπραγματευτικό ατού». Λυπούμαι που το λέω, αλλά το θεωρώ απολύτως λογικό η Τουρκία να εκμεταλλευτεί αυτό το επιχείρημα σε νομικό επίπεδο. Κοντολογίς, το ξαναλέω: η Ελλάδα κινδυνεύει!

Η αδυναμία της Ελλάδας σε μια επικείμενη διαμάχη
Οταν κανείς διακρίνει προβλήματα στον ορίζοντα, οφείλει να προειδοποιεί τον λαό του. Και προσωπικά διακρίνω. Αυτό μάλιστα που αντιλαμβάνομαι ως πρωταρχικό πρόβλημα -και εξυπακούεται πως μπορεί κανείς να έχει διαφορετική γνώμη- είναι δισδιάστατο. Περιέργως, όμως, καμία από τις δύο «διαστάσεις» ή όψεις του δεν σχετίζεται με την Τουρκία. Τουναντίον, αμφότερες σχετίζονται με εμάς και τους φίλους μας. Και λέγοντας «φίλους μας» εννοώ την Αμερική και την Ευρώπη.

Οποιοσδήποτε έχει διαβάσει τις απόψεις που έχω διατυπώσει σε αρκετά άρθρα μου κατά τα δύο τελευταία χρόνια θα έχει ενδεχομένως προσέξει τη βαθιά μου θλίψη για τη στάση της Αμερικής απέναντί μας, αλλά και την εξίσου βαθιά ανησυχία μου για την ικανότητα των Ευρωπαίων συμμάχων μας να μας βοηθήσουν ουσιαστικά σε μια κρίσιμη στιγμή. Εξακολουθώ να φοβούμαι ότι, εάν ποτέ εμπλεκόμασταν σε μια ένοπλη σύγκρουση με την Τουρκία, το μέγιστο που θα μπορούσαν να μας εξασφαλίσουν αυτοί οι φίλοι είναι μια «συμφωνία» ανάλογη αυτής των Ιμίων. Κατά τη γνώμη μου, μία μάς αρκεί!

Η απάντησή μου για ένα τέτοιο ενδεχόμενο -η καλύτερη απάντηση που μπόρεσα να σκεφτώ, έστω και αν δεν έτυχε ευρύτερης επιδοκιμασίας- ήταν πως πρέπει να προσπαθήσουμε να βρούμε νέους φίλους. Οι σχετικές μου επισημάνσεις αγνοήθηκαν, ενώ, σε προσωπικό κύκλο, δέχτηκα και την κατηγορία πως γερνώντας είχα γίνει ρωσόφιλος.

Οι κατηγορίες, όμως, που δεν βασίζονται σε επιχειρήματα, αλλά σε προκαταλήψεις, με αφήνουν τελείως αδιάφορο. Αντιθέτως, με μεγάλο ενδιαφέρον βλέπω σήμερα ότι κάποιοι έγκυροι αρθρογράφοι -λ.χ. ο γενικός διευθυντής του ΕΛΙΑΜΕΠ- μετακινήθηκαν πρόσφατα (βλ. «Καθημερινή», 15 Αυγούστου 2009) προς μια εμφανώς διφορούμενη θέση, ισχυριζόμενοι, από τη μια πλευρά, ότι «η Αθήνα ούτε μπορεί να παίξει σημαντικά μεγαλύτερο ρόλο στο πλαίσιο των ρωσικών σχεδιασμών, ούτε και θα έπρεπε να το επιδιώξει» (δική μου η έμφαση), αλλά και κλείνοντας, από την άλλη πλευρά, το ίδιο άρθρο προβάλλοντας την άποψη που πρεσβεύω εδώ και αρκετό καιρό, υπέρ μιας καλοζυγισμένης μετατόπισης της χώρας μας προς την κατεύθυνση της Ρωσίας.

Η μερική αυτή προσέγγιση της πολιτικής που θεωρώ ενδεδειγμένη είναι, φαντάζομαι, καλύτερη από το τίποτε. Η κύρια ανησυχία μου όμως είναι ότι χάνουμε πολύτιμο χρόνο. Οι πρόσφατες ρωσοτουρκικές συμφωνίες για τον South Stream αποδεικνύουν ότι η Τουρκία κινείται ταχύτατα, ενώ εμείς ακόμη αμφιταλαντευόμαστε. Δυστυχώς.

Εξάλλου οφείλουμε πλέον να στρέψουμε την προσοχή μας και στα δικά μας σφάλματα, διότι είναι εξίσου υπαίτια για τη δυσχερή μας θέση με τους όποιους εξωτερικούς παράγοντες. Οπως έγραψε ο λαμπρός Γάλλος διανοητής Michel de Montaigne σε ένα από τα διασημότερα δοκίμιά του, «όταν η κρίση μας προβαίνει σε μια μομφή εναντίον κάποιου άλλου ανθρώπου [...] τούτο δεν πρέπει να μας απαλλάσσει από μια εσωτερική διερεύνηση».

Με άλλα λόγια, δεν πρέπει μόνο να κατηγορούμε φίλους και εχθρούς για τις ατυχίες μας, αλλά να αναρωτιόμαστε κατά πόσον σε αυτό το αποτέλεσμα έχει συμβάλει και η δική μας συμπεριφορά. Και θεωρώ πως, στην περίπτωσή μας, η συμπεριφορά μας έχει όντως συμβάλει στα προβλήματά μας, για τους ακόλουθους βασικούς λόγους.

Πρώτον, έχουμε αφήσει να περάσει απαρατήρητο ένα ολόκληρο καλοκαίρι τουρκικών προκλήσεων, εκμεταλλευόμενοι (και ενθαρρύνοντας;) την επικέντρωση του Τύπου στη γρίπη των χοίρων, στις θερινές διακοπές, στο σκάνδαλο της Siemens (το οποίο, καλώς ή κακώς, ενδέχεται κάποια στιγμή να αποσοβηθεί, ώστε... να μην προκληθούν περισσότεροι και εντονότεροι πονοκέφαλοι), αλλά όχι στις κρισιμότατες εξωτερικές απειλές, και ειδικά στο πρόσφατο αμερικανικό non-paper που θέλει να καθίσουμε μαζί με τους Τούρκους και να συζητήσουμε για εδάφη και ύδατα που ανήκουν σε εμάς, αλλά που εσχάτως αποφάσισαν να τα διεκδικήσουν και οι Τούρκοι. Γιατί; Ρωτώ ξανά: ΓΙΑΤΙ;

Δεύτερον, για ποιο λόγο οι περισσότερες ηγετικές μορφές της αντιπολίτευσης έχουν υιοθετήσει τόσο χαμηλό προφίλ απέναντι σε αυτά τα ζητήματα ύψιστης εθνικής σημασίας; Δεν είναι άραγε συνταγματικό τους καθήκον να επισημαίνουν τα τυχόν ελαττώματα στον χειρισμό των εθνικών ζητημάτων; Ή μήπως οι χαμηλοί τους τόνοι υποδηλώνουν ότι, σε γενικές γραμμές, συμφωνούν και οι ίδιοι με τον κυβερνητικό τρόπο χειρισμού της υποβόσκουσας κρίσης; Οταν όμως πρόκειται για τόσο κρίσιμα ζητήματα απαιτείται απόλυτη σαφήνεια, αν όχι (ιδεωδώς) κοινή αντίδραση.

Θα αποφύγουμε τον Χειμώνα της Δυσαρέσκειας;
Δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε τα εξωτερικά μας προβλήματα εάν πρώτα δεν κατανοήσουμε και δεν διορθώσουμε τις εσωτερικές μας αδυναμίες. Τα ερωτήματα που έθεσα προηγουμένως πρέπει να λάβουν πλήρεις απαντήσεις προτού μπορέσουμε να διαπιστώσουμε πόσο ετοιμοπόλεμοι είμαστε - και χρησιμοποιώ τον όρο υπό έννοια ηθική και διπλωματική, όχι στρατιωτική. Θεωρώ, λοιπόν, ότι δεν είμαστε καθόλου ετοιμοπόλεμοι, και ιδού γιατί ισχυρίζομαι κάτι τέτοιο:

Η κυβέρνησή μας είναι αδύναμη όχι μόνο επειδή εξαρτάται από μία ψήφο, αλλά επειδή είναι πολυάριθμοι οι «υποστηρικτές» της που ενδιαφέρονται απλώς για το επόμενο πόστο τους και δείχνουν, αν κρίνει κανείς από τα ρεπορτάζ των εφημερίδων, να αφιερώνουν υπερβολικά πολύ χρόνο στις μάχες για τη διαδοχή. Μπορεί ασφαλώς αυτή να είναι η εσφαλμένη άποψη ενός «εξωτερικού» παρατηρητή. Οπως όμως και αν έχει το πράγμα, θεωρώ ότι αυτού του είδους η συμπεριφορά θυμίζει έντονα τη λογική που επικρατεί στις καταρρέουσες αυτοκρατορίες και στα βυθιζόμενα πλοία: καθένας για τον εαυτό του.

Είμαστε αδύναμοι επειδή έχουμε αδύναμη αντιπολίτευση. Το στοιχείο αυτό αποτελεί «πλεονέκτημα» για την παραπαίουσα κυβέρνηση, όχι όμως και για τη χώρα στο σύνολό της. Η αδυναμία της αντιπολίτευσης έγκειται στο γεγονός ότι, σε εξωτερικό επίπεδο, δίνει την εντύπωση -και ίσως κάνω λάθος- πως είναι πολύ πιο δεκτική προς τις αμερικανικές απόψεις από όσο θα επιθυμούσαν πολλοί Ελληνες.

Η χώρα μας είναι αδύναμη διότι, και αν ακόμη νικήσει η σημερινή αντιπολίτευση στις επόμενες εκλογές, οι δημοσκοπήσεις και οι εκλογικές στρατηγικές δείχνουν ότι, πιθανότατα, κανένα κόμμα δεν θα έχει απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή. Η πιθανότητα αυτή μπορεί να ευχαριστεί κάποιους μηχανορράφους του πολιτικού χώρου, που ελπίζουν ότι θα έχουν έτσι μια μοναδική ευκαιρία να σχηματίσουν τεχνητές συμμαχίες και άρα να ασκήσουν μεγαλύτερο έλεγχο στην πολιτική ζωή του τόπου. Η ιστορία, όμως, καθόλου δεν συμφωνεί με την ιδέα ότι το είδος του χάους που βιώνουμε σήμερα μπορεί να θεραπευτεί μέσω παρασκηνιακών κινήσεων και μηχανορραφιών, οι οποίες, τις πιο πολλές φορές, εξυπηρετούν μόνο προσωπικές φιλοδοξίες.

Καθώς και τα δύο κόμματα διαπληκτίζονται για τα σκάνδαλα ή/και την αποσταθεροποίηση ενός επιτυχούς και δημοφιλούς Προέδρου της Δημοκρατίας, η ανεργία θα συνεχίσει, κατά πάσα πιθανότητα, να αυξάνεται, το έλλειμμα του προϋπολογισμού θα μεγαλώσει, οι ακάλυπτες επιταγές θα δημιουργήσουν νέες δυσχέρειες, η εγκληματικότητα θα περιμένει πάντα μια βιώσιμη λύση, η λαθρομετανάστευση θα παραμείνει απειλητική - αν και, χάρη στη βοήθεια του Γάλλου επιτρόπου Ζακ Μπαρό (έπειτα από πρωτοβουλία, ας σημειωθεί, του Ελληνα υπουργού Εσωτερικών, και όχι Εξωτερικών), έχουν αρχίσει τουλάχιστον να λαμβάνονται κάποια μέτρα.

Εάν σε αυτό το εκρηκτικό μείγμα προσθέσουμε και την υποβόσκουσα κρίση στο εξωτερικό, αυξάνονται σημαντικά οι πιθανότητες να ζήσουμε φέτος τον δικό μας Χειμώνα της Δυσαρέσκειας. Και η προσωπική μου ανησυχία σχετίζεται με το γεγονός ότι, σε στιγμές ανάλογης κρίσης, χαμένοι βγαίνουν κατά κανόνα η χώρα και οι «άνθρωποι του λαού».

Γενικό συμπέρασμα
Κατά τη γνώμη μου, oι επόμενοι τέσσερις μήνες θα είναι από τους πιο κρίσιμους στην πρόσφατη Ελληνική Ιστορία. Ο βασικός κίνδυνος αφορά την επιθυμία της Αμερικής, του ΝΑΤΟ και της σουηδικής προεδρίας της ΕΕ να υποχρεώσουν την Ελλάδα να επιλύσει μέσω διαπραγματεύσεων τα προβλήματα, αφενός, της ονομασίας της ΠΓΔΜ και, αφετέρου, των εντεινόμενων αξιώσεων της Τουρκίας στο Αιγαίο προκειμένου να διευκολυνθεί η ένταξη αυτής της τελευταίας στην ΕΕ.

Αυτές οι πιέσεις από πλευράς «συμμάχων» είναι απαράδεκτες. Ακόμη πιο δυσοίωνη όμως είναι η διαφαινόμενη νοοτροπία πίσω από αυτές τις πιέσεις, σύμφωνα με την οποία πρέπει -κατά κάποιον τρόπο- να απομακρυνθούν από τα αξιώματά τους ο κ. Καραμανλής και ο κ. Παπούλιας, ώστε να ελαχιστοποιηθεί το ενδεχόμενο για ένα ακόμη απροσδόκητο «Βουκουρέστι» (και αναφέρομαι στον δεξιοτεχνικό χειρισμό του Ελληνα πρωθυπουργού, που την έφερε με τον πιο έξυπνο τρόπο στους Αμερικανούς).

Μια τόσο κυνική νοοτροπία μπορεί μόνο να απορρέει από την άποψη -άποψη αβάσιμη, θέλω να πιστεύω- ότι οι Ελληνες πολιτικοί και δημοσιογράφοι μπορεί να αποδειχτούν πιο ευπροσάρμοστοι σε αυτού του είδους τα σχέδια σε σχέση με τον πρωθυπουργό. Καθώς οσμίζομαι συνωμοσίες στην ατμόσφαιρα, θεωρώ καθήκον μου να προειδοποιήσω τους συμπατριώτες μου για τους ελλοχεύοντες κινδύνους.

*Ο κ. Βασίλης Μαρκεζίνης κατέχει τον τίτλο του «σερ», είναι νομικός σύμβουλος της βασίλισσας της Αγγλίας και μέλος σε επτά Ακαδημίες του εξωτερικού.