Το χρυσοφόρο επάγγελμα του εθνομηδενισμού

Το τι συμβαίνει στον ρημαγμένο χώρο της Εκπαίδευσης (για Παιδεία δεν το συζητάμε πια) πιστεύω ότι λίγο-πολύ το έχουν αντιληφθεί οι περισσότεροι. Φαίνεται όμως ότι όσο σκαλίζεις τόσο και πιο πολλά εκπληκτικά πράγματα ανακαλύπτεις, με πρωταγωνιστές κάποια αμφιλεγόμενα άτομα, που (ω! του θαύματος) προέρχονται από συγκεκριμένο ιδεολογικο-πολιτικό χώρο. Προσφάτως, έχει ξεσπάσει μεγάλος θόρυβος για την τοποθέτηση σε μια ευαίσθητη θέση του Υπ. Παιδείας της κας Θ. Δραγώνα, οι απόψεις της οποίας έχουν υπερακοντίσει τον πήχυ του εθνομηδενισμού σε δυσθεώρατα ύψη. Την εν λόγω έσπευσε να υπερασπίσει κάποιος δημοσιογράφος της εθνοπατριωτικής ΑΥΓΗΣ με επιθέσεις εναντίον του κόμματος ΛΑΟΣ και του προέδρου του, με την κουτοπόνηρη σκέψη (φαντάζομαι), ότι εάν φανεί ότι οι επιθέσεις εναντίον της εν λόγω προέρχονται από αυτό το (κατά τον δημοσιογράφο) ακροδεξιό, κρυπτο-χουντικο-φασιστικό κόμμα, τότε η εν λόγω θα αποδοθεί εις την συνείδηση όλων ημών ως λευκή περιστερά. Είναι μόνο αυτό άραγε ή υπάρχει και κάτι περισσότερο;

Παραθέτω χωρίς άλλα σχόλια το κείμενο της ΑΥΓΗΣ http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=514195 μαζί όμως με ένα άλλο κείμενο-καταγγελία, για τα έργα και ημέρες της εν λόγω, καθώς και ενός άλλου λαμπρού αστέρος του εγχώριου ακαδημαϊκού εθνομηδενισμού, που αν αληθεύει πρέπει να ξεσηκωθούν ακόμα και οι πέτρες...

Δ.Ε.Ε.

a

a

Τι κρύβει η επίθεση στην κ. Δραγώνα; Ημερομηνία δημοσίευσης: 29/12/2009
ΤΟΥ ΚΛΕΑΡΧΟΥ ΤΣΑΟΥΣΙΔΗ*
Το διέπραξε και πάλι στη Βουλή ο αρχηγός του ΛΑΟΣ (που κλίνεται: ο ΛΑΟΣ, του ΛΑΟΥ!) και επανέφερε την αίθουσα στην εποχή του homo erectus. Τα έβαλε, στη συζήτηση για τον Προϋπολογισμό, με την καθηγήτρια Θάλεια Δραγώνα, Ειδική Γραμματέα Παιδείας Ομογενών και Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης. Κουνώντας με το γνωστό απειλητικό

Μια υπόμνηση στο ΠΑΣΟΚ του ξεπουλήματος...

Τα ψέματα τελείωσαν και το αριστεριστικό ΠΑΣΟΚ αποκάλυψε τον πραγματικό του εαυτό.
Προωθεί ενσυνείδητα τον εθνικό και θρησκευτικό αποχρωματισμό της χώρας, αποδεικνύοντας ότι είχε εξ αρχής συγκεκριμένη ιδεολογικοπολιτική ατζέντα: τον εθνομηδενισμό και την αρνησιπατρία. Όμως, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, επισημαίνοντας και το πολιτικό υπόβαθρο.
Και όλα αυτά, προειδοποιώντας τις κυρίες και τους κυρίους του, ασύστολα ψευδόμενου, ΠΑΣΟΚ ότι δεν τρώμε κουτόχορτο...

Ο Παπανδρέου μιμείται τους Βρετανούς Εργατικούς

Στο Ηνωμένο Βασίλειο κι ενώ ακόμα μαινόταν η φασαρία που δημιούργησε η πρόσκληση του BBC στον ακροδεξιό ηγέτη του BNP και ευρωβουλευτή Nick Griffin, να παραστεί σε εκπομπή του, έγινε μια αποκάλυψη, που όλοι οι παράγοντες του «συστημικού» Τύπου έσπευσαν να κουκουλώσουν, ώστε το 22% της αποδοχής του Griffin (από σφυγμομέτρηση που ακολούθησε την παρουσία του στην εκπομπή), να μην εκτιναχθεί στα ύψη.
Διαβάστε τα παρακάτω, για να ξέρετε τι ακριβώς κάνει το ΠΑΣΟΚ...

Μεταναστευτικό και δημογραφικό η αχίλλειος πτέρνα της χώρας

Εδώ και περίπου ενάμισι χρόνο, από την στιγμή, που οι κάτοικοι του Αγίου Παντελεήμονα ξεκίνησαν τις κινητοποιήσεις στην περιοχή τους, ζητώντας την παρέμβαση του κράτους για την ανυπόφορη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί, το μεταναστευτικό έχει έλθει στα χείλια όλων των Ελλήνων, πολλοί από τους οποίους μέχρι τότε αρνούνταν να το αγγίξουν. Η τηλεόραση και τα ΜΜΕ, αναλόγως με πολλές και διάφορες καταστάσεις, άλλοτε το παίζουν και άλλοτε όχι. Πάντως ως θέμα συζήτησης υπάρχει πλέον σε κάθε σχεδόν ελληνικό σπίτι. Η χώρα μας κατά πάσα πιθανότητα έχει έναν αριθμό μεταναστών κάπου ανάμεσα στο 15 και το 20% του συνολικού πληθυσμού. Το 8,1% που δίνει η Eurostat ως αριθμό των μεταναστών στην χώρα μας, πολύ λίγη σχέση έχει με την πραγματικότητα. Μάλλον όση σχέση έχουν και οι αριθμοί που έδινε στην αρχή της θητείας του ο Προκόπης Παυλόπουλος κάτι ανάμεσα σε 200 και 300 χιλιάδες.

Η κυβέρνηση της ΝΔ επέδειξε μια πλήρη ανικανότητα να χειριστεί το θέμα, παγιδευμένη ανάμεσα σε έναν αριστερόστροφο λόγο περί «δικαιωμάτων» που εξέφραζε ο Προκόπης Παυλόπουλος και μια πίεση εκ των κάτω, την οποία αντιλαμβανόντουσαν οι τότε κυβερνώντες. Ανικανότητα επέδειξε η προηγούμενη κυβέρνηση και σε άλλα θέματα, με αποτέλεσμα την εκλογική συντριβή της, τον Οκτώβρη που πέρασε.
Είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, προεκλογικά δεν έκρυψε τις προθέσεις της, σχετικά με το τι

H E.E. δίνει στα 5 χρόνια διαμονής άδεια επί μακρόν διαμένοντος, η Ελλάδα

Η ΕΕ γνωρίζει ότι ανατρέπεται η πολιτική  και οι κανονισμοί της ;

Η Ε.Ε. εξέδωσε την οδηγία 2003/109/ΕΚ, η οποία ενσωματώθηκε άμεσα με το προεδρικό διάταγμα 150/2006, προκειμένου να συνδέσει την 5ετή νόμιμη διαμονή του μετανάστη, εφόσον συντρέχουν και ορισμένες άλλες προϋποθέσεις – και ιδίως η ύπαρξη ορισμένου εισοδήματος ώστε να μπορεί να συντηρήσει τον ίδιο και την οικογένειά του, η πλήρης ασφάλιση ασθενείας, η επαρκής γνώση της ελληνικής γλώσσας και στοιχείων του ελληνικού πολιτισμού κλπ. – με την απόκτηση ενός ευνοϊκού καθεστώτος μακράς παραμονής (5ετούς με δυνατότητα ανανέωσης).

Στον αντίποδα της Ευρώπης, η Ελλάδα επέλεξε να δώσει σε άτομα που έχουν λιγότερες από τις ανωτέρω προϋποθέσεις, όχι απλώς το ευνοϊκό καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος, αλλά την ίδια την ελληνική ιθαγένεια!
Έτσι, το παιδί του μετανάστη που διαμένει και εργάζεται για 5 χρόνια στη Χώρα μας γίνεται Έλληνας, εφόσον έτυχε να γεννηθεί στην Ελλάδα χωρίς άλλες διατυπώσεις!!!

Είμαστε, λοιπόν, η πιο προοδευτική χώρα της Ε.Ε. στην απονομή της ελληνικής ιθαγένειας, αφού τη δίνουμε πιο εύκολα και από άδεια διαμονής.

Ας δούμε τι λέει το Π.Δ. 150/2006:

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ,ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΜΕ ΜΑΧΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ...

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ,

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

ΠΡΟΣ:
- Τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας.
- Τον Πρόεδρο της Κυβερνήσεως
- Τον Πρόεδρο του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
- Την Εθνική Αντιπροσωπεία.
- Τα Ελληνικά πολιτικά κόμματα.
- Κάθε αρμόδια δικαστική αρχή.


ΚΟΙΝ:
- Την Ιεραρχία της Ελληνικής Ορθοδόξου Εκκλησίας.
- Τις Νομαρχίες και Δήμους
- Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τις Εθνικές Αντιπροσωπείες των χωρών
μελών της Ε.Ε


ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΟΥ ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ, ΜΕ ΑΙΣΘΗΜΑ ΒΑΘΥΤΑΤΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΜΕ ΜΟΝΟ ΚΙΝΗΤΡΟ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ, ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ ΟΤΙ:

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ.

1.1 Η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, για την παραχώρηση μαζικά, της Ελληνικής Ιθαγένειας και του δικαιώματος Εκλέγειν και Εκλέγεσθαι ,σε εκατοντάδες χιλιάδες αλλοδαπούς, που βρίσκονται παράνομα στη χώρα μας, δεν αποτελεί προϊόν της θέλησης, του ελληνικού Λαού.

1.2 . Η πολιτική αυτή δεν παρουσιάστηκε στους Έλληνες πολίτες, προεκλογικά, ούτε στις τηλεοπτικές συζητήσεις των πολιτικών αρχηγών, ούτε στις δημόσιες συγκεντρώσεις του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ. Βρισκόταν «κρυμμένη», με ασαφή διατύπωση , στα «ψιλά γράμματα», του προγράμματος του ΠΑΣΟΚ.

1.3. Μας ανησυχεί και μας προβληματίζει η σπουδή, με την οποία η κυβέρνηση, σπεύδει να

To σπίτι μας.

Του Φάηλου Μ. Κρανιδιώτη, Δικηγόρου, Προέδρου του Δ.Σ. του ΔΙΚΤΥΟΥ 21

Η χώρα μας είναι το σπίτι μας. Ο λαός μας, το Έθνος μας είναι η οικογένεια μας. Στο σπίτι μας μπορούμε να φιλοξενήσουμε ένα ορισμένο αριθμό ανθρώπων, όσων μας επιτρέπουν οι δυνάμεις μας. Όταν χρειαστεί το κάνουμε. Από παράδοση φιλοξενίας, πολιτισμό, χριστιανικό πνεύμα, από την φυσική συμπάθεια μας προς τον αδύνατο. Όμως δεν θα ριψοκινδυνέψουμε την ασφάλεια των παιδιών μας, δεν θα επιτρέψουμε στον φιλοξενούμενο ν’ ανεβεί στο κρεβάτι μας, να μας αλλάξει συνήθειες, να φορέσει φερετζέ στις γυναίκες μας, δεν θα του επιτρέψουμε να θεωρήσει ότι μπορεί ν’ ανάψει φωτιά μες το σαλόνι μας, δεν θα του επιτρέψουμε να μας ζητήσει και τα ρέστα.
Χιλιάδες χιλιάδων λαθρομεταναστών συρρέουν στην χώρα μας. Η μεγάλη πλειοψηφία τους είναι δυστυχείς φυγάδες, άνθρωποι που θα ήθελαν μια τίμια δουλειά, ψωμί, στέγη, ασφάλεια για τους ίδιους και τα παιδιά τους και φύγανε από τόπους ρημαγμένους από τον πόλεμο και την πείνα. Ένα κομμάτι τους είναι νταβαντζήδες, πρεζέμποροι, λαθρέμποροι. Κάντε μια βόλτα στην Ομόνοια και θα τους δείτε. Κάντε μια βόλτα στα Τριμελή και Πενταμελή Εφετεία Κακουργημάτων και διαβάστε τα ονόματα των κατηγορουμένων στα εκθέματα. Τεράστιο ποσοστό των κατηγορουμένων, συχνά η πλειοψηφία, στην εμπορία ναρκωτικών, στις ένοπλες ληστείες, τις διαρρήξεις και στην σωματεμπορία είναι αλλοδαποί. Οι «στατιστικές» που αθροίζουν στην εγκληματικότητα τις ακάλυπτες επιταγές και την μη καταβολή εργοδοτικών εισφορών είναι για τα πανηγύρια. Αυτές οι τρίχες απευθύνονται σε νεοταξικούς πιθήκους. Έχετε δει αλβανό, αφγανό, σομαλό ή ρουμάνο με μπλοκ επιταγών; Ούτε κι εγώ. Δείτε την βαριά εγκληματικότητα, την συμμετοχή των αλλοδαπών σε αυτήν και τα λέμε.

Σχεδόν όλοι όμως, πλην των Αλβανών και των λοιπών βαλκάνιων, ερχόντουσαν κι έρχονται μέσω Τουρκίας. Οι Τούρκοι, κεμαλικοί πρωτοφασίστες ή νεοοθωμανοί ισλαμοφασίστες, έχουν στήσει μια

Ζήτω τα γιούχα!!

Η κ. Άννα Φραγκουδάκη στο άρθρο της, στα «ΝΕΑ» του προπερασμένου Σαββάτου, έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου.

Θύμωσε μάλιστα πολύ διαβάζοντας πως ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός της Γαλλίας Ζοσπέν επικαλείται την ιδέα της πατρίδας και προτρέπει τους Γάλλους να προσέλθουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση με τις ακμαίες παραδόσεις του έθνους τους.

Η κ. Φραγκουδάκη θεωρεί πως κάθε αναφορά σε πατρίδα, πατριωτισμό και έθνος είναι συντηρητική, δεξιά και, σχεδόν, φασιστική πολιτική. Επειδή η ορθή αντιμετώπιση ανάλογων κινδύνων και στον τόπο μας έχει ανάγκη από τέτοιες επισημάνσεις και επειδή η πρόληψη είναι η αρίστη μέθοδος, κάνω έκκληση στους υπεύθυνους πολιτικούς, κρατικούς, δημοτικούς φορείς και στα κέντρα αποφάσεων να σπεύσουν να προλάβουν κάθε ενέργεια, κίνηση, συνωμοσία που σκοπεύει στην πατριωτική και εθνική έξαρση που μπορεί στα ξαφνικά να μας προκύψει.

Έτσι, καλό θα είναι να απαλειφθούν από τα σχολικά βιβλία όλα τα ποιήματα, τα διηγήματα και τα δοκίμια που αναφέρουν με θετικούς χαρακτηρισμούς τις έννοιες «πατρίδα» και «έθνος».

Έτσι θα χρειαστεί να σβήσουν από τους «Πέρσες» του Αισχύλου οι στίχοι από τον παιάνα της Σαλαμίνας «Ίτε παίδες Ελλήνων, ελευθερούτε πατρίδα... κτλ.». Η μελέτη τέτοιων φανατικών ιδεοληψιών είναι δυνατόν να

Αποδομητές της ελληνικότητας

Ανατρέχοντας με τη μνήμη μας λίγα χρόνια πίσω, διακρίνουμε κάποια γεγονότα τα οποία σήμερα έχουν καταστεί σε τέτοιο βαθμό επικίνδυνα, έτσι ώστε να είναι ξεκάθαρη η σχεδιασμένη κατασκευή τους. Άλλωστε, αυτό αποτελεί ένα από τα βασικά στοιχεία της προπαγάνδας, τα γνωστά «κατά συνθήκην ψεύδη».

Έτσι λοιπόν θυμόμαστε καθαρά, το lobby των «εκσυγχρονιστών» το οποίο έκανε την εμφάνισή του στην δημόσια ζωή περίπου το 1996.

Παθιασμένοι ανθέλληνες, άθεοι, και φορείς εθνομηδενιστικών θέσεων, οι οποίες αναμφίβολα αγγίζουν τα όρια της παρανοϊκής ψύχωσης, εφ' όσον είναι σαφές το ότι να μισεί κάποιος την πατρίδα του αγγίζει τα όρια της ψύχωσης. Αυτή η περίεργη elite αρχικά έκανε την εμφάνιση της ως μια μειοψηφία πανεπιστημιακών καθηγητών, έπειτα δημοσιογράφων και λοιπών «διανοουμένων» και συνεχίζεται ως τις μέρες μας με μια πρωτοφανή εξάπλωση σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής. Από την εκπαίδευση μέχρι τον πολιτισμό, και από την πολιτική μέχρι την ενημέρωση. Η μόδα των «εκσυγχρονιστών» πολύ γρήγορα έγινε μια σύφιλη η οποία εξαπλώθηκε στον πολιτικό κόσμο. Σε συνεργασία με εκδότες και ιδιοκτήτες τηλεοπτικών σταθμών κατάφεραν μέσα σε ελάχιστο χρόνο να έχουν υπό τον έλεγχο τους τα δυο σημαντικότερα κομμάτια για την διαμόρφωση της κοινωνίας, την εκπαίδευση και την ενημέρωση. Όλους αυτούς τους χώριζαν κατά περιόδους οι φιλοδοξίες, αλλά τους ένωναν αναμφίβολα πάντοτε τα συμφέροντα.
 
Ένας ολόκληρος εσμός καθηγητών πανεπιστημίου, δημοσιογράφων και πολιτικών, υπό την σαφή και ξεκάθαρη πλέον καθοδήγηση ξένων κέντρων αποφάσεων, κατάλαβαν κάπου στα 1996 πως η

Η πολυπολιτισμικότητα είναι το απαρτχάϊντ του 21ου αιώνα

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη, Δικηγόρου
http://www.antinews.gr/?p=28340

 Με το που μπήκα στο ταξί τον έκοψα τον Αρμπέν, ό,τι είναι βόρειος ξάδερφος. «Από που είσαι αρχηγέ», τον ρώτησα. Απ’ το Φίερι, μου λέει. Είχα «διαπρεπείς» πελάτες από κει, μπουκαδόρους, κλεφτρόνια, μικροεισαγωγείς «μαύρου» και κάτι ληστές παλαιάς κοπής. Κλασσικά πράγματα, κουκούλα, πιστόλι και ντου στο σούπερ μάρκετ. «Ε, έχει μερικά ζωηρά παιδιά η περιοχή μας αλλά είναι μεγάλο μέρος, δεν είναι όλοι έτσι», είπε ο φίλος μας. Δίκιο έχει. Πιάσαμε τη κουβέντα και του είπα, «εσείς μάθατε γρήγορα τα ελληνικά, τακτοποιηθήκατε, αν αφομοιωθείτε μπορείτε να ζήσετε καλά εδώ». «Μπάααα», μου λέει απαξιωτικά, «σιγά μην μείνω». Γιατί, λέω. «Έχετε γεμίσει λαθρομετανάστες», μου λέει και με άφησε κάγκελο. «Παλιά έβρισκες ότι δουλειά ήθελες, τώρα ψάχνεις με το ντουφέκι, κι όλοι αυτοί που ‘ρθαν σκοτώσανε τα μεροκάματα. Άσε και τη βρωμιά». Άκου, φίλε μου…..

Ο αλβανός από το Φίερι, δεν φοβάται να πει με τ’ όνομα του το πρόβλημα. Ξέρετε γιατί; Γιατί η κρίση, εκτός από τους απρόσεκτους γιάπηδες που παρανοίχτηκαν με λίζινγκ, γκόμενες, κάμπριο κι εξοχικά, χτυπάει πρώτα τους από κάτω. Κι οι πεινασμένοι, κυρίως μουσουλμάνοι, που έρχονται κοπαδιαστά, μαδημένοι από τ’ αδέλφιά τους, τους Τούρκους, δεν θα πάρουν τις δουλειές των

Το... μεταναστευτικό στοίχημα του Σαμαρά

Ο γράφων έχει ένα ελάττωμα. Περνά πολλές ώρες διαβάζοντας στο διαδίκτυο. Δυστυχώς όχι μόνο πράγματα που αξίζει να διαβαστούν, αλλά και απόψεις, γνώμες και ό,τιδήποτε, αγνώστων ανθρώπων, επί παντός του επιστητού. Γιατί το διαδίκτυο σήμερα, σε κάποιες τουλάχιστον μορφές του, αντικαθιστά το παραδοσιακό “καφενείο” όπου γυρνώντας από παρέα σε παρέα, μπορούσες να συμμετέχεις σε διάφορες συζητήσεις, όπου ο κάθε “προπονητής”, “πρόεδρος” ή “πρωθυπουργός” έβγαζε τα διαγγέλματα του, όντας σίγουρος ότι γνωρίζει τα πάντα. Έτσι περίπου συμβαίνει σήμερα και στο διαδίκτυο.
Ξοδεύοντας λοιπόν, αρκετές ώρες στο διαδίκτυο, είναι σαν να γυρνάς σε μια σειρά από καφενεία, και να “εισβάλλεις” στις συζητήσεις, να ακούς τις απόψεις. Συνήθως πρόκειται περί των γνωστών τύπων, που τα ξέρουν όλα και έχουν λύσεις για τα πάντα. Μερικές φορές όμως πετυχαίνεις και διαμαντάκια, τα οποία αντηχούν προβληματισμούς μίας ολόκληρης κοινωνίας. Σήμερα το πρωί, έπεσα πάνω σε ένα τέτοιο, που κατάφερε μέσα σε τρείς γραμμές, να συμπυκνώσει, την αγωνία πάρα πολλών.

Σας το παραθέτω, για να καταλάβετε τι εννοώ:
“Σαμαρα το ΠΑΣΟΚ δινει ψηφο σε αλλοδαπους;
Τι κανεις, ολα καλα στο σπιτι, στο γραφειο ενταξει;
Κανενα προβληματακι με το κομμα;”


Θα μπορούσε κανείς να αναπτύξει σε πολλές λέξεις, την βασική αυτή αγωνία, πολλών από αυτούς που πριν από λίγες Κυριακές ξύπνησαν το πρωί, έφυγαν από τα σπίτια τους και κάθησαν υπομονετικά για πολλές ώρες να περιμένουν σε ωρές, για να νοιώσουν ότι έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν στην πολιτική ζωή της χώρας. Γιατί τον Έλληνα είναι να μην τον πιάσεις στον φιλότιμο. Και ο “αγώνας” του outsider Σαμαρά, συγκίνησε 700.000 περίπου Έλληνες, οι οποίοι σίγουρα δεν αναζητούσαν μια θέση στο δημόσιο, δεν αναζητούσαν όλα αυτά τα οποία η αριστερά θεωρεί ως... βασικά αιτήματα και κεκτημένα. Αντίθετα το έκαναν, για να ξαναδώσουν πνοή σε ένα κόμμα που φαινόταν να πνέει τα λοίσθια ή να οδεύει προς έναν ριζικό μετασχηματισμό πολιτικού λόγου, υπό την ηγεσία της κ. Μπακογιάννη.

Παρόλα αυτά, σήμερα, μερικές εβδομάδες μετά από εκείνη την Κυριακή, αυτή η “πνοή” φαίνεται να μην βρήκε ανταπόκριση. Ο ηγέτης της αντιπολίτευσης, φοβισμένος ίσως από την “πολιτική έρημο” την οποία καυχιέται ότι διένυσε, φαίνεται να μην μπορεί να έλθει στο προσκήνιο. Στην επιφάνεια σήμερα έρχεται μια εξέλιξη η οποία φαίνεται ότι θα αλλάξει δια παντώς τον πολιτικό χάρτη της χώρας, προσθέτωντας ένα εκατομμύριο περίπου ψηφοφόρους οι οποίοι σίγουρα δεν μοιραστούν ισοβαρώς μεταξύ των δύο κομμάτων. Αυτό φαίνεται ότι το έχουν τουλάχιστον αντιληφθεί στον ΛΑΟΣ, καθώς φωνάζουν για “αλλοίωση του εκλογικού σώματος”.

Αντιθέτως, στην Νέα Δημοκρατία η πιο... βαριά κουβέντα που ακούστηκε ήταν περί “επιπολαιότητος” της κυβέρνησης. Όχι όμως. Αυτό δεν είναι επιπολαιότητα. Επιπολαιότητα είναι το να ξεχάσει κάποιος να πάρει μαζί του το τηλεφωνό του ή κάποια χαρτιά που χρειάζεται. Το να αλλάζεις την εθνολογική σύσταση μίας χώρας, δεν είναι επιπολαιότητα. Γιατί είναι κάτι που δεν επιδέχεται διορθώσεως. Εδώ και καιρό, από την βάση του ελληνικού πληθυσμού ακούγεται ολοένα και περισσότερο το σύνθημα για δημοψήφισμα περί του μεταναστευτικού. Η κυβέρνηση το απορρίπτει.

Εδώ είναι και το μεγάλο στοίχημα για τον Αντώνη Σαμαρά. 
Θα μείνει στην εσωστρέφεια του να... τακτοποιήσει τα του οίκου του; 
Ή θα αποφασίσει να συνταχθεί με τις φωνές που ζητούν την διενέργεια δημοψηφίσματος για το σημαντικότατο αυτό θέμα;

 Είναι προφανές, από όλες τις στατιστικές έρευνες, ότι υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα ανάμεσα στην πολιτική του Γιώργου Παπανδρέρου – στο συγκεκριμένο ζήτημα – και στις απόψεις του ελληνικού λαού. 52% σχεδόν, θεωρεί τους λαθρομετανάστες απειλή, όπως αποδεικνύεται από πρόσφατη έρευνα. Εάν τώρα δεν συνταχθεί με αυτό το συντριπτικό ποσοστό του ελληνικού λαού η ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά, σε τι πιστεύει ότι θα μπορέσει να χτυπήσει την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ; Στην διαχείριση του ελλείματος; Αν το πιστεύει αυτό, ο μόνος χαμένος θα είναι ο ίδιος!

Δημήτρης Παπαγεωργίου
Σάββατο, 26 Δεκέμβριος 2009 13:32 
www.elora.gr

Όψεις Εθνοαποδόμησης στην Ελλάδα

Στο βιβλίο αυτό του Γιάννη Ταχόπουλου από τις "Εναλλακτικές εκδόσεις"  εξετάζονται οι αντιλήψεις εκείνες που κατά κύριο λόγο συνίστανται στην άρνηση της προνεωτερικότητας του έθνους (ελληνικού και άλλων), καθώς και εκείνες οί όποιες, στό όνομα μιας συγκεκριμένης ερμηνείας τοϋ «άντιεθνικισμοΰ», υποστηρίζουν ότι τό έθνος είναι, έκτος άπό ένα ψέμα, κάτι τό αντικειμενικά βλαβερό γιά τούς ανθρώπους, πού πρέπει νά ξεπεραστεί.

Οι υποστηρικτές των απόψεων της πρώτης κατη­γορίας καλούνται παρακάτω εθνοαποδομιστές. Ασφαλώς δέν είναι κάθε εθνοαποδομιστής και οπαδός της κατάργησης τών εθνών, ο οπαδός όμως της κατάργησης τών εθνών εΐναι έξ αρχής εθνοαποδομιστής, στό βαθμό στόν όποιο ή άποδόμηση του έθνους βοήθα στον αντικειμενικό στόχο του.

Στό πρώτο μέρος, λοιπόν, γίνεται αναφορά σέ κυρίαρχες ή διαδεδομένες ή εκλαϊκευμένες έθνοαποδομιστικές απόψεις γιά τό έθνος. Ειδικότερα, εφόσον βρισκόμαστε στήν Ελλάδα, γίνεται εκτενής αναφορά στις απόψεις γιά τό ελληνικό έθνος, γιά τή (ά)συνέχειά του.

Στό δεύτερο μέρος εξετάζονται οί αντιλήψεις πού θεωρούν τό έθνος βλαβερό, επειδή προάγει τόν «ανορθολογισμό» και είναι ή κύρια αίτια γιά τούς πολέμους, άφοϋ διχάζει τούς ανθρώπους. Επίσης εξετάζονται άντιεθνικιοτικές απόψεις συναφείς μέ τό ελληνικό έθνος και τήν αντιμετώπιση τοϋ «εθνικισμού».

Τό κυριότερο συμπέρασμα πού μπορεί νά προκύψει εΐναι ότι οί φορείς τών παραπάνω απόψεων έχουν κατά νου μία συγκεκριμένη αντίληψη γιά τό έθνος ή όποια παραγνωρίζει τά ιστορικά δεδομένα και σύμφωνα μέ τήν όποια τό έθνος είναι ένας αυθαίρετος ορισμός, μέ αποτέλεσμα όποια συλλογική οντότητα (έθνοτική, προνεωτερική) δέ συμφωνεί μέ αυτόν, νά μήν αξίζει τόν χαρακτηρισμό του έθνους. "Οσον άφορα δέ τις θεωρητικές αντιρρήσεις τών «άντιεθνικιστών», μπορεί νά διαπιστωθεί ότι αυτές βασίζονται σέ παρανοήσεις, γενικολογίες (λ.χ. ή ιδέα πώς μόνο ή ειδικά τό έθνος χωρίζει), ψευδαισθήσεις (γιά τό ρόλο της εκπαίδευσης στή δημιουργία διεθνικής φιλίας) οί όποιες ερμηνεύουν τά πάντα -άρα τίποτα-, και μιά επιφανειακή αντίληψη γιά τις σχέσεις μεταξύ τών λαών βασισμένη στην υποτιθέμενη «καλή φύση» των τελευταίων.

Γιωργάκης και μετανάστες – ας τα πούμε μια φορά έξω απ’ τα δόντια...

Γράφει ο Κωνσταντής Ο.
Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2009

Και ξαφνικά θυμηθήκαμε όλοι το πρόβλημα των μεταναστών και λαθρομεταναστών... Η κυβέρνηση, εκεί που είχε (και) αυτό το ζήτημα στον «αυτόματο πιλότο», ξαφνικά ενεργοποιήθηκε, καθάρισε το κέντρο της Αθήνας και το λιμάνι της Πάτρας, αύξησε τις περιπολίες στο Αιγαίο και έθεσε τη συνεργασία της Τουρκίας ως όρο για την ευρωπαϊκή πορεία της.

Ήδη ετοιμάζονται και στρατόπεδα «υποδοχής» των λαθρομεταναστών και παρατείνεται με νόμο ο επιτρεπόμενος χρόνος προσωρινής κράτησης στους δέκα μήνες, ώστε να μην αφήνονται ελεύθεροι πριν ολοκληρωθεί η γραφειοκρατιική διαδικασία για την απέλασή τους. Αλλά και τα κανάλια και οι δημοσιογράφοι, που μέχρι χθες σιωπούσαν ή απέρριπταν κάθε σχετική συζήτηση ως «ρατσιστική» και αντίθετη στο πολυδιαφημισμένο πρότυπο της «πολυπολιτισμικής κοινωνίας», ανακάλυψαν το προφανές: ότι ο αριθμός των μεταναστών έχει κατά πολύ ξεπεράσει τις αντοχές της ελληνικής κοινωνίας. Και ότι η λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση του φαινομένου δεν είναι ούτε «ρατσισμός», ούτε «φασισμός», ούτε «ακροδεξιά ατζέντα»… είναι πρωτίστως θέμα κοινής λογικής.

Σε τι οφείλουμε αυτή την ξαφνική αλλαγή; προφανώς στο αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Η εκτόξευση της εκλογικής δύναμης του ΛΑΟΣ και ο καταποντισμός του ΣΥΡΙΖΑ έδειξε σε όλους, ότι η ελληνική κοινωνία έχει ξεπεράσει τα όρια της ανοχής της στο θέμα των λαθρομεταναστών. Ότι δεν πείθεται πια από σαπουνόφουσκες περί «πολυπολιτισμικότητας», όταν βλέπει τη γειτονιά της να γίνεται γκέτο και την έννομη τάξη να καταλύεται για ένα (δήθεν) Κοράνι που σκίστηκε. Ότι το «κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος» φαντάζει ίσως πρωτότυπο στους τοίχους των Εξαρχείων, και η «ανοχή στον Άλλο» ακούγεται ωραία στα κουλτουριάρικα καφέ του Κολωνακίου, αλλά η κοινωνική πλειοψηφία που ζει τη δύσκολη πραγματικότητα της Κυψέλης και της Αχαρνών, δεν εκφράζεται ούτε από τα Εξάρχεια ούτε από το Κολωνάκι. Και ότι αυτή η κοινωνική πλειοψηφία απέφυγε μεν ως τώρα τις ακραίες πολιτικές επιλογές, αλλά είναι πλέον διατεθειμένη να στραφεί ακόμα και σε αυτές, αν οι «ορθόδοξες» πολιτικές δυνάμεις συνεχίσουν να αδιαφορούν για το πρόβλημα – αν δεν αποδείξουν ότι μπορούν να εγγυηθούν στην κοινωνία το στοιχειώδες αγαθό της ασφάλειας.

Κι έτσι, άνοιξε επιτέλους η συζήτηση για το πρόβλημα των λαθρομεταναστών... Τα ΜΜΕ θέλοντας και μη, εγκατέλειψαν τη συνασπισμίτικη ατζέντα. Η κυβέρνηση πήρε κάποιες πρωτοβουλίες για να δείξει ότι «έλαβε το μήνυμα». Ο ΛΑ.Ο.Σ. περηφανεύεται ότι τη «ρυμούλκησε» στις πολιτικές του θέσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ ομφαλοσκοπεί, μη θέλοντας να παραδεχτεί ότι ο καταποντισμός του στις ευρωεκλογές οφείλεται σε μεγάλο βαθμό (πέραν της στάσης του στα γεγονότα του Δεκεμβρίου) και στο ζήτημα των μεταναστών. Αλλά η πραγματικά ενδιαφέρουσα τοποθέτηση ήρθε από το ΠΑΣΟΚ, με τις «οκτώ θέσεις» που διατύπωσε ο Γιωργάκης για τους μετανάστες αμέσως μετά τις ευρωεκλογές. Ας σχολιάσουμε μερικές από αυτές:

1) "Μηδενική ανοχή στην παράνομη μετανάστευση.Στόχος 0% λαθρομετανάστες."

Εδώ βλέπουμε το Γιωργάκη, με μια ανέξοδη εξαγγελία, να προσπαθεί να ευθυγραμμιστεί με το κυρίαρχο κοινωνικό ρεύμα, που απαιτεί τον περιορισμό της μετανάστευσης, εξαγγέλλοντας «μηδενική ανοχή» στην παράνομη μετανάστευση – ασχέτως αν ο ίδιος ως υπουργός Εξωτερικών το 2003 δέχθηκε τον κανονισμό «Δουβλίνο ΙΙ» 343/2003 του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, στο οποίο μετείχε ο Γιωργάκης) που επιβάλλει στην Ελλάδα να δέχεται πίσω τυχόν λαθρομετανάστες που θα φτάσουν από την Ελλάδα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες... ασχέτως αν οι εκλεκτές του στο Ευρωκοινοβούλιο () επιμένουν φανατικά στην εφαρμογή του κανονισμού αυτού που γεμίζει την Ελλάδα λαθρομετανάστες... «Μηδενική ανοχή» λοιπόν ο Γιωργάκης... γιατί όχι; Τζάμπα είναι τα λόγια.

2) "Ενίσχυση της φύλαξης των συνόρων.Και ειδικότερα σκληρή διεκδίκηση στην ΕΕ για περαιτέρω πόρους και στήριξη για την προστασία των κοινών μας συνόρων".

Είναι εξοργιστικό να μιλάει ένας πολτιικός για διεκδίκηση κοινοτικών κονδυλίων με σκοπό την αυστηρότερη φύλαξη των συνόρων μας, ενώ ο ίδιος ως αρμόδιος υπουργός Εξωτερικών είχε αποτύχει σε αυτό το στόχο...Π.χ. κατά την ελληνική προεδρία της ΕΕ το 2003 το θέμα της φύλαξης των συνόρων τέθηκε σε δεύτερη μοίρα και προτάχθηκε η «αναπτυξιακή βοήθεια στις χώρες προέλευσης των μεταναστών» κλπ. – και ως το 2004 που ο Γ. Παπανδρέου έφυγε από το ΥπΕξ, η κοινή φύλαξη των ελληνικών συνόρων ως ευρωπαϊκών δεν είχε προχωρήσει καθόλου...Μόλις το 2007 ξεκίνησαν οι θαλάσσιες περιπολίες των ευρωπαϊκών συνόρων,χάρη στην πίεση των μεσογειακών χωρών της ΕΕ, μεταξύ των οποίων πρωτοστάτησε η Ελλάδα με παρέμβαση του Κ. Καραμανλή στη σύνοδο κορυφής του Λάχτι της Φινλανδίας το 2006. Έτσι, από πέρυσι για πρώτη φορά τα ελληνικά σύνορα φυλάσσονται από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις της FRONTEX, με ιταλικά και σλοβακικά ελικόπτερα, αεροσκάφη και ταχύπλοα. Ο Γιωργάκης που κάνει και κριτική, ως υπουργός Εξωτερικών είχε πετύχει κάτι ανάλογο; Όχι. Το είχε προσπαθήσει μήπως; Ούτε. Κατά τα άλλα, μιλάει σήμερα για αυστηρή φύλαξη των συνόρων με κοινοτική βοήθεια. Όπως είπαμε, τα λόγια είναι τζάμπα...

6) "Ένταξη των νομίμων μεταναστών στην κοινωνία μας. Με σοβαρές πολιτικές στο χώρο της παιδείας, της καταπολέμησης της μαύρης εργασίας, της απόδοσης του δικαιώματος της ιθαγένειας σε όσους πληρούν τις προϋποθέσεις και ιδιαίτερα στους νέους της δεύτερης γενιάς."
7) "Διαμόρφωση και εφαρμογή μιας σχεδιασμένης πολιτικής προσέλκυσης εργατικού δυναμικού στους τομείς όπου υπάρχουν μεγάλες εποχιακές ή μονιμότερες ανάγκες. Για τον λόγο αυτό, στην κυβέρνησή μας, η συνολική αντιμετώπιση της μεταναστευτικής μας πολιτικής στην Ελλάδα θα γίνεται από ένα Υπουργείο, με εξειδικευμένες υπηρεσίες."

Εδώ, «κρυμμένο» στα σημεία 6 και 7, βρίσκουμε το «ζουμί» της υπόθεσης: ο Γιωργάκης, κάπως διακριτικά, αλλά πάντως ευθέως, εξαγγέλλει τη χορήγηση της ελληνικής ιθαγένειας (προσοχή! όχι την απλή νομιμοποίηση με άδεια παραμονής, αλλά τη χορήγηση πλήρους ελληνικής ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ, δηλαδή και ΨΗΦΟΥ) στους μετανάστες, "ιδίως δεύτερης γενιάς’’ (δηλ. χωρίς να αποκλείεται η χορήγησή της και σε άλλους, πρώτης γενιάς). Και σα να μην έφτανε αυτό, στο σημείο (7) ο Γ. Παπανδρέου εξαγγέλλει ευθέως την προσέλκυση και άλλων μεταναστών "στους τομείς που υπάρχουν μεγάλες εποχιακές ή μονιμότερες ανάγκες" - επομένως μιλάμε πάλι για ανειδίκευτους εργάτες για τα χωράφια και τις οικοδομές, την ώρα που οι άνεργοι συμπατριώτες τους έχουν ήδη γεμίσει το κέντρο της Αθήνας...

Δηλαδή με λίγα λόγια, ο Γιωργάκης δε συμμερίζεται καθόλου τους προβληματισμούς της ελληνικής κοινωνίας για το θέμα των μεταναστών. Βάζει στην προμετωπίδα των θέσεών του τη «μηδενική ανοχή στη λαθρομετανάστευση» για να δώσει την εντύπωση ότι κινείται στο ίδιο μήκος κύματος με την κοινωνία, αλλά στην πραγματικότητα επιμένει στην είσοδο ακόμα περισσότερων μεταναστών στην Ελλάδα και μάλιστα σκοπεύει να τους χορηγήσει και την ελληνική ιθαγένεια.

Ερώτηση: Γιατί επιμένει σε αυτό το σημείο ο Γιωργάκης; Απάντηση: Διότι ο Γιωργάκης, όπως είχε δηλώσει απερίφραστα στο «Κλικ» το 1999, αντιπαθεί την έννοια του «μονοεθνικού κράτους». Πιστεύει στην «πολυπολιτισμικότητα», σε μια «παγκόσμια πολυπολιτισμική κοινωνία βασισμένη στη διαφορετικότητα» (Πρόλογος στο βιβλίο «Πετυχαίνω τη συμφωνία», Καστανιώτης 2001), θεωρώντας ότι «η πολυπολιτισμική κοινωνία είναι το μόνο ρεαλιστικό σχέδιο για την Ευρώπη του 21ου αιώνα»” (Πρόλογος στο βιβλίο «Ανάγκη Δράσης- Συνηγορία για μια άλλη πολιτική», Πόλις 1998). Επομένως είναι απόλυτα φυσικό για τον Γιωργάκη να επιμένει στην είσοδο και άλλων μεταναστών και τη χορήγηση ιθαγένειας, αφού αυτό προωθεί το στόχο της «πολυπολιτισμικής Ελλάδας...

Αλλά για εμάς, τους Έλληνες πολίτες και ψηφοφόρους, από πού κι ως πού είναι επιθυμητός στόχος η μετεξέλιξη της Ελλάδας σε πολυπολιτισμική κοινωνία; Η πολυπολιτισμικότητα είναι ακόμα όρος της μόδας στην Ελλάδα, αλλά στο εξωτερικό έχει απομυθοποιηθεί προ πολλού... Η έννοια της «πολυπολιτισμικότητας» (multi-culturalism) ξεκίνησε στις ΗΠΑ το ’60 – ’70 μέσα στη γενικά εναλλακτική τάση που κυριαρχούσε τότε, ως εναλλακτικό πρότυπο χειρισμού των μεταναστών και ειδικά της παιδείας τους, σε σχέση με το ως τότε κυρίαρχο πρότυπο του «χωνευτηριού» (melting pot) που είχε εφαρμοστεί με επιτυχία στις παλιότερες γενιές μεταναστών, με στόχο να «χωνευτεί» ο μετανάστης στην αμερικανική κουλτούρα. Σε αντιδιαστολή με το «χωνευτήρι», το πρότυπο της «πολυπολιτισμικότητας», που εφαρμόστηκε μετά το ‘70 κυρίως στους ισπανόφωνους μετανάστες, είχε στόχο τη διατήρηση της «πρώτης» ταυτότητας των μεταναστών, ειδικά με την διδασκαλία της «πρώτης» τους γλώσσας ως κύριας στο σχολείο.

Το αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία ισπανόφωνων γκέτο, η απόδειξη της αποτυχίας του πολυπολιτισμικού προτύπου και η επιστροφή στο «χωνευτήρι» και την κοινή κουλτούρα. Αλλά και στην Ευρώπη, το πολυπολιτισμικό πρότυπο έχει δείξει τα αρνητικά του αποτελέσματα: στη Γερμανία οι διακριτές «τουρκικές γειτονιές» που δεν αφομοιώνονται αποτελούν πια μεγάλο πρόβλημα... στη Σουηδία οι βιασμοί γυναικών από νεαρούς μουσουλμάνους έχουν αυξηθεί κατακόρυφα... στην Αγγλία υπάρχουν ήδη περιοχές (όπως το Ληντς),όπου ήδη λειτουργούν ισλαμικά δικαστήρια με βάση τη σαρία.... η οποία θεωρείται και από τους Άγγλους αναπόφευκτη... Αυτή την εξέλιξη θέλουμε και στην Ελλάδα;

Η εμμονή του Γιωργάκη στο αποτυχημένο μοντέλο της «πολυπολιτισμικότητας» εξηγείται από τα βιώματά του στα χίπικα κοινόβια των ΗΠΑ και του Καναδά τη δεκαετία του ’70. Τον καταλαβαίνουμε τον άνθρωπο... έχει τις εμμονές του... Αλλά ο κόσμος προχώρησε, το πολυπολιτισμικό πρότυπο απέτυχε σε Αμερική και Ευρώπη... η Ελλάδα τι φταίει να γίνει πειραματόζωο στις ιδεολογικές εμμονές του Γιωργάκη;

Σημειώστε ότι η πρόθεση του Γιωργάκη να δώσει την ελληνική ιθαγένεια στους μετανάστες δεν είναι μια χίμαιρα... είναι επίσημη θέση, διατυπωμένη στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ για τις εκλογές του 2007:

«η χορήγηση ιθαγένειας σ’ όσα παιδιά μεταναστών γεννιούνται και μεγαλώνουν στην Ελλάδα κι η αυτόματη απόκτησή της μετά την παρέλευση τριετίας για όλα τα υπόλοιπα που είναι μαθητές στη χώρα μας.»

Είναι επίσης μια πρακτική που ο Γιωργάκης δε δίστασε να εφαρμόσει στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 2008, όπου ξεφτίλισε τις δημοκρατικές διαδικασίες του κόμματος του πατέρα του, επιτρέποντας να ψηφίσουν, ως «μέλη και φίλοι», μετανάστες χωρίς ελληνική ιθαγένεια, και νοθεύοντας έτσι το αποτέλεσμα. Η ρύθμιση αυτή έχει πλέον κατοχυρωθεί επίσημα και στο καταστατικό του ΠΑΣΟΚ (βλ. άρθρο 18 καταστατικού ΠΑΣΟΚ).
Είναι, τέλος, ένα πολιτικό σχέδιο για το οποίο ο Γιωργάκης θα βρει άμεσα πρόθυμους συμμάχους, αφού σε αυτό το σημείο το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ συμφωνεί απόλυτα με του ΣΥΡΙΖΑ, που λέει ότι «όλα αυτά τα παιδιά θα πρέπει αυτοδίκαια να παίρνουν την ελληνική ιθαγένεια (εφόσον φυσικά το επιθυμούν) χωρίς καμία διαδικασία κρίσης»
Επομένως μια κυβερνητική συνεργασία ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ είναι βέβαιο ότι θα προωθήσει αυτόν τον κοινό στόχο, αφού μάλιστα η χορήγηση της ελληνικής ιθαγένειας στους μετανάστες υπόσχεται τεράστιο κομματικό όφελος: εκατοντάδες χιλιάδες νέους (και πιστούς) ψηφοφόρους, ικανούς να αλλάξουν τις πολιτικές ισορροπίες στην Ελλάδα για πάντα..

Λοιπόν Συνέλληνες το θέμα είναι απλό: ο Γιωργάκης, έστω με λίγο «καμουφλάζ», μας έχει αποκαλύψει τις προθέσεις του... κανείς μας δε μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν προειδοποιηθήκαμε... Αν στις επόμενες βουλευτικές εκλογές το ΠΑΣΟΚ βγει πρώτο κόμμα και πάρει το «μπόνους» των 40 εδρών, θα μπορέσει με τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ ή των Οικολόγων του Τρεμόπουλου να σχηματίσει κυβέρνηση και να περάσει τις νομοθετικές ρυθμίσεις που προαναγγέλλει από τώρα: δηλαδή να δώσει αυτόματα την ελληνική ιθαγένεια (και το δικαίωμα ψήφου) σε όλους τους μετανάστες δεύτερης γενιάς, και σε πολλούς από την πρώτη γενιά... Μιλάμε για 500.000 – 1.000.000 καινούριους ψηφοφόρους, που θα αλλάξουν για πάντα τον πολιτικό χάρτη της χώρας... που θα βγάζουν κυβέρνηση... και θα επιβάλουν με τα αιτήματά τους (ίδρυση τζαμιών, σχολεία στη γλώσσα τους κλπ.), την «πολυπολιτισμική κοινωνία» που απέτυχε σε όλη την Ευρώπη, και που την οραματίζεται ο Γιωργάκης για την Ελλάδα μας. ...

Έλληνες πολίτες, θα το αφήσουμε αυτό να συμβεί; Κυκλοφορήστε αυτό το θέμα… Για να καταλάβουμε όλοι τι παίζεται στις επόμενες εκλογές. Και να μην έχει κανείς μας το ελαφρυντικό της άγνοιας, αν ψηφίσει Γιωργάκη...

Πηγή: http://www.enkripto.com/2009/07/blog-post_7368.html

Στόχος-Ιός κοινός αγώνας

Συγγραφέας: 

Της Σύνταξης

Φύλλο 58

Οι συκοφαντικές επιθέσεις εθνομηδενιστών και σοβινιστών

 Της Σύνταξης

 

Τον τελευταίο καιρό, οι πρωτοβουλίες που έχει πάρει το Άρδην και η Ρήξη, μαζί με άλλες οργανώσεις, περιοδικά, σωματεία και φορείς για τα εθνικά θέματα έχουν ανησυχήσει πολύ τόσο τους εθνομηδενιστές όσο και τους… «εθνικιστές». Έτσι, τις τελευταίες εβδομάδες τόσο ο Ιός της Κυριακής όσο και ο Στόχος έδωσαν ρεσιτάλ λασπολογίας εναντίον του Άρδην, της Ρήξης και του Γ. Καραμπελιά συγκεκριμένα.
Οι πρώτοι, αφού κυριολεκτικά χτένιζαν κάθε κείμενο που κυκλοφορούσε στην ιστοσελίδα, την εφημερίδα και το περιοδικό μας, προσπάθησαν τουλάχιστον δύο φορές να καταστρώσουν ευφάνταστα σενάρια εμπλοκής του χώρου μας με ποικίλες… δυνάμεις του σκότους. Έτσι, τη μία φορά θα γράψουν ότι το Άρδην συμπλέει με… Αμερικάνους νεοσυντηρητικούς (!;), εξαιτίας ενός κειμένου της Νίνας Γκαζούλη για τη βλαχική μειονότητα, που δημοσιεύσαμε στο τ. 75. Μετά από μία εβδομάδα, ο Τ. Κωστόπουλος θα προσπαθήσει να ξεπεράσει τον ίδιο του τον εαυτό, υποστηρίζοντας ότι στις αναλύσεις της Ρήξης για τα αποτελέσματα των εκλογών, ο Γ. Καραμπελιάς υποστηρίζει το… ΛΑΟΣ (;!).

Από την άλλη πλευρά, το ίσο στη χορωδία του Ιού και του Τάσου Κωστόπουλου κρατάει η εφημερίδα Στόχος, που επιτίθεται προσωπικά στον Γ. Καραμπελιά για τη στάση που κρατήσαμε ενάντια στην επίθεση που δέχτηκε η παρουσίαση του βιβλίου του Γ. Γκουρογιάννη. Έτσι λοιπόν, σ’ ένα σπαρταριστό κείμενο, ο συντάκτης του Στόχου αποκαλεί «ζάμπλουτο αναρχικό» (!!;;!) τον Γ. Καραμπελιά και υποστηρίζει ότι η στάση του έναντι του βιβλίου του Γκουρογιάννη αποκαλύπτει τον ψευδοπατριωτισμό και τις… βαθύτερες σκοτεινές του προθέσεις. Για το πραγματικό περιεχόμενο του βιβλίου, όπως και για τις διευκρινήσεις του συγγραφέα τόσο στη συνέντευξη που έδωσε στο περιοδικό Άρδην, στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ αλλά και στην τηλεοπτική εκπομπή Ιστορείν και Εξιστορείν δεν γίνεται διόλου λόγος, καθώς όποιος ανατρέξει σ’ αυτά κατανοεί αμέσως το ανυπόστατο των κατηγοριών που εκτοξεύουν οι υποστηρικτές της επίθεσης στην παρουσίαση της Στοάς του Βιβλίου. 

Η συκοφαντική έξαρση του Ιού και τον ακροδεξιών ομολόγων τους του Στόχου είναι πολύ εύκολα εξηγήσιμη. Το Άρδην και η Ρήξη, μαζί με άλλες οργανώσεις, ομάδες, περιοδικά, εφημερίδες και σωματεία έχουν πυκνώσει τις δραστηριότητες και τις παρεμβάσεις τους, αναδεικνύοντας μια άλλη, δημοκρατική, προοδευτική και κινηματική πατριωτική φωνή για το Κυπριακό, τα ελληνοτουρκικά κ.ο.κ.. Τούτο, καταφανώς αμφισβητεί το μονοπώλιο της Άκρας Δεξιάς επάνω σ’ αυτά τα ζητήματα, ένα μονοπώλιο που με τόσο κόπο είχαν φροντίσει να διαμορφώσουν οι… εθνομηδενιστές του Ιού και των υπολοίπων ιδεολογικών μηχανισμών της παγκοσμιοποίησης, προκειμένου να ποινικοποιήσουν κάθε συζήτηση για την αποικιοποίηση της χώρας μας. Έτσι, είναι άκρως φυσιολογικό οι δύο πόλοι αυτής της στημένης αντιπαράθεσης να επιτίθενται λυσσαλέα κατά οποιουδήποτε αμφισβητεί αυτήν τη μηχανή που έχουν στήσει.
Η αγαστή σύμπνοια Ιών και Στοχικών είναι ο καλύτερος δυνατός δείκτης για το ότι οι πρωτοβουλίες που έχουμε πάρει τον τελευταίο καιρό είναι άκρως επιτυχημένες και βρίσκονται στον σωστό δρόμο. Επομένως, δεν έχουμε παρά να… χαιρετίσουμε τις πρωτοβουλίες τους, με την υπόσχεση ότι κατά τους επόμενους μήνες οι πρωτοβουλίες που θα πάρουμε θα είναι συχνότερες και θα έχουν διευρύνει τη θεματική τους τόσο σε ό,τι αφορά στα εθνικά θέματα, όσο και στα κοινωνικά και τα οικολογικά, την οικονομική κατάρρευση της χώρας, τον παρασιτισμό, την πνευματική και την πολιτική μας αποικιοποίηση…

Υ.Γ. Δυστυχώς, εσχάτως, το αλλοπρόσαλλο κολάζ των επιθέσεων ήρθε να συμπληρωθεί από το ηλεκτρονικό φόρουμ του περιοδικού Ρεσάλτο. Εκεί, ο εκδότης του Θ. Παπανικολάου, χρησιμοποιώντας κατά την προσφιλή του συνήθεια αρκετά διαφορετικά ψευδώνυμα και παρατσούκλια, στήνει μια επίθεση εναντίον του Γ. Καραμπελιά, κατηγορώντας τον ότι ευθυγραμμίζεται με τους… Αμερικάνους, τον ΣΥΡΙΖΑ και τον… «Ιό της Κυριακής». Εμείς από την πλευρά μας δεν θα σχολιάσουμε πολιτικά την επίθεση αυτή, κυρίως γιατί πιστεύουμε ότι τα κίνητρά της ξεφεύγουν κατά πολύ του οτιδήποτε θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι άπτεται της πολιτικής. Την αναφέρουμε όμως, για να καταλάβουν οι αναγνώστες το φαιδρό του πράγματος, ότι δηλαδή στο πρόσωπο του Γ. Καραμπελιά ο χώρος του Άρδην και της Ρήξης καταγγέλλεται ταυτόχρονα ως «αντιεξουσιαστικός» και «ακροδεξιός», «εθνικιστικός» και «αντεθνικός»… Τα συμπεράσματα δικά σας…

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΔΙΟΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΘΑΛΕΙΑΣ ΔΡΑΓΩΝΑ ΣΤΟ ΥΠ. ΠΑΙΔΕΙΑΣ…(Α' ΜΕΡΟΣ)

Πολιτικές εξελίξεις και ιδεολογία την τελευταία 20ετία στην Ελλάδα

Tου ΝΕΟΚΛΗ ΣΑΡΡΗ, καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου

Ο διορισμός της κ. Θ. Δραγώνα: Η κορυφή του παγόβουνου

Η ανάθεση των καθηκόντων της ειδικής γραμματέως του Ενιαίου Διοικητικού Τομέα Θεμάτων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού, Εκπαίδευσης Ελληνοπαίδων του απεθνικοποιηθέντος υπουργείου Παιδείας, διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων στην καθηγήτρια στο ανεξάρτητο Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην προσχολική ηλικία του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Θάλεια Δραγώνα εγείρει σωρεία ερωτημάτων.

Τα ερωτήματα αυτά, που εκτείνονται σε πολλά επίπεδα, θέτουν αφενός σε δοκιμασία την ιδεολογική κατεύθυνση της υπό τον Γιώργο Παπανδρέου κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και αφετέρου υπεισέρχονται σε ειδικά θέματα διοικητικής δεοντολογίας. Δηλαδή ο διορισμός αυτός ελέγχεται όχι μόνον ουσία, αλλά και τύποις. Η κ. Θ. Δραγώνα δεν διαθέτει, εξ όσων γνωρίζω, βασικό πτυχίο αναγνωρισμένης πανεπιστημιακής σχολής. Είναι απόφοιτος ενός αμερικανικού κολεγίου στην Αθήνα (ή/και παραρτήματος αμερικανικού πανεπιστημιακού ιδρύματος στην πάλαι ποτέ αμερικανική βάση;) και συνέχισε τις σπουδές της στην Εσπερία, στο Aston University in Birmingham του Ηνωμένου Βασιλείου, απ' όπου έτυχε του διδακτορικού της διπλώματος. Ο τίτλος αυτός κατά την ισχύουσα νομοθεσία δεν θεωρείται έγκυρος εφόσον στηρίχτηκε σε ....
.... ανύπαρκτες βασικές πανεπιστημιακές σπουδές. Το έγγραφο του αρμόδιου οργάνου, το οποίο κατά την εποχή εκείνη ήταν το ΔΙΚΑΤΣΑ, με ημερομηνία 24/1/1986, και το οποίο δημοσίευσε το «ΠΑΡΟΝ» (16.9.2007) είναι σαφές αναφέροντας επί λέξει: «Η ενδιαφερόμενη στερείται βασικού τίτλου σπουδών». Μολοντούτο κανένας σώφρων άνθρωπος δεν μπορεί να είναι τυπολάτρης, πόσω μάλλον όταν πρόκειται για το κεφάλαιο των γνώσεων και της επιστήμης. Ωστόσο από το σημείο αυτό ξεδιπλώνεται μια ιδιόμορφη προνομία στη διαδρομή της κ. γενικής γραμματέως σε σχέση προς άλλες συναδέλφους της. Ενώ δηλαδή όλοι όσοι ευρέθησαν στη δική της θέση υποχρεώθηκαν από τα οικεία πολιτειακά όργανα να ενταχθούν σε κύκλο σπουδών ημεδαπών πανεπιστημίων και να υποβληθούν σε δοκιμασίες, η κ. Θάλεια Δραγώνα προκλητικά παρέκαμψε όλες τις σχετικές διαδικασίες.

Έχοντας κατά τη νεότητά μου διακονήσει ως καθηγητής την τριτοβάθμια εκπαίδευση, παράλληλα προς την Πάντειο και σε ανάλογο ίδρυμα προς αυτό που έχει φοιτήσει η κ. γενική γραμματέας (και μάλιστα σε ομοταγές τμήμα προς εκείνο στο οποίο έχει φοιτήσει η ίδια τμήμα Ψυχολογίας), μπορώ να αναφέρω πολλούς παλιούς φοιτητές και φοιτήτριες που συνέχισαν και αυτοί τις σπουδές τους σε κρατικά, οι περισσότεροι, πανεπιστήμια της Γαλλίας, ολοκληρώνοντας εκεί όλους τους προαπαιτούμενους κύκλους προκειμένου σε τελική φάση να υποστηρίξουν τη διδακτορική τους διατριβή (όπως συνέβη με την κυρία Δραγώνα). Για όσους απ' αυτούς διέθεταν και πτυχίο ημεδαπού πανεπιστημίου, όπως για παράδειγμα οι εξαίρετες καθηγήτριες Κλαίρη Συνοδινού και Μαρία Καΐλα, δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα αναγνώρισης του διδακτορικού που αφορούσε στην Ψυχολογία. Σε άλλες περιπτώσεις όμως, όπως της καθηγήτριας Β. Ρήγα, του καθηγητή Γιάννη Κουγιουμτζάκη, της αναπληρώτριας καθηγήτριας Π. Ξανθάκου, της επίκουρου καθηγήτριας Σόνιας Κανελλάκη, του εντεταλμένου διδάκτορα Πανεπιστημίου Αθηνών Νίκου Μάντη κ.ά., οι ενδιαφερόμενοι εκλήθησαν, με βάση την οικεία νομοθεσία, να καλύψουν εκ των υστέρων τα κενά από τα αρχικά μη αναγνωρισμένα έτη διδασκαλίας τα οποία είχαν διανύσει σε ιδιωτικό κολλέγιο ή κέντρο ελευθέρων σπουδών. Μια παρόμοια περίπτωση με της κ. Δραγώνα είναι της κ. Άννας Αλεξ. Βεγλερή, ανεψιάς του αειμνήστου καθηγητή Φαίδωνα Βεγλερή, η οποία είχε ακριβώς τα ίδια με αυτήν προσόντα. Πτυχίο του Pearce College και διδακτορικό από εγνωσμένου κύρους πανεπιστήμιο των ΗΠΑ. Υποχρεώθηκε όμως -μολονότι διδάκτορας η ίδια- να επαναλάβει τις οικείες σπουδές από το πρώτο έτος στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Οι παρατηρήσεις αυτές απέχουν πολύ από του να αποτελούν ψόγο για την κ. Δραγώνα. Ασφαλώς η τριμελής υπό τον καθηγητή Λάμπρο Χουσιάδη, καθηγητή στην Παιδαγωγική σχολή του Αριστοτέλειου, Πανεπιστημίου Αθηνών, και το ΔΙΚΑΤΣΑ προέβησαν σε «διασταλτική ερμηνεία» του νόμου (!) παρακάμπτοντας το νομικό κώλυμα. Βέβαια, η εκλογή της κ. Δραγώνα οπωσδήποτε έπασχε και αναμφίβολα μια εμπρόθεσμη προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας από πάντα έχοντα νόμιμο συμφέρον θα την είχε ακυρώσει. Η μη προσφυγή και ο διαδραμών έκτοτε χρόνος μπορεί να κάλυψαν την ακυρότητα της εκλογής της, ωστόσο ο διορισμός της στη θέση της ειδικής γραμματέως αποτελεί πρόκληση, δεδομένου ότι προκαλείται μείζον ηθικό πρόβλημα. Η πολιτική ως γνωστόν αποτελεί προέκταση της ηθικής, δεδομένου ότι αναφέρεται στη δεοντικά υπαγορευόμενη πρακτέα πράξη. Με ποιο ηθικό ανάστημα ή κύρος, όντας η ίδια παραβάτις του νόμου και των κανόνων, θα τα προασπίσει, ιδιαίτερα στην κρίσιμη καμπή που διερχόμαστε, αν θα πρέπει (και υπό ποίες προϋποθέσεις) να αναγνωριστούν τα διάφορα κολλέγια και γενικά στις συζητήσεις για την ιδιωτικοποιημένη τριτοβάθμια εκπαίδευση; Το ερώτημα που προβάλλει είναι εάν σε όλο τον ακαδημαϊκό χώρο ανά την ελληνική επικράτεια δεν υπήρχαν άλλα άτομα καταλληλότερα για την επίμαχη θέση. Δεν είναι καταφανώς προκλητική μια παρόμοια εύνοια προς το πρόσωπο της κ. Δραγώνα; Χονδροειδής εύνοια, η οποία εκτός των άλλων αυτόχρημα γελοιοποιεί και το επικοινωνιακό τέχνασμα της κυβέρνησης να ζητηθεί από τους Έλληνες η αποστολή μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου βιογραφικών σημειωμάτων των βουλομένων να καλύψουν με βάση τα προσόντα τους ανώτατες διοικητικές και κυβερνητικές θέσεις.

Η αναπόδιση της Ιστορίας - Πριν από τον Βαλκανικό Πόλεμο

Εάν το πρώτο επίπεδο των παρατηρήσεων αφορούσε τον τύπο του διορισμού, το δεύτερο αφορά την ουσία της πρόκρισης του προσώπου της κ. Θ. Δραγώνα. Η κατανόηση όμως του προβλήματος που προκύπτει απαιτεί εμβάθυνση σε καταστάσεις οι οποίες δεν έχουν άμεση σχέση με το πρόσωπο της εν λόγω κυρίας, αλλά συνάδουν προς ευρύτερες γεωπολιτικές που ακολουθούν σε παγκόσμια κλίμακα οι ΗΠΑ και ειδικά στην περιοχή μας. Μετά την κατάρρευση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού και τη διάλυση της πάλαι ποτέ κραταιάς Σοβιετικής Ένωσης παρατηρήθηκε ότι όχι μόνο δεν ανατράπηκε η σχέση του Δυτικού κόσμου (υπό την έννοια κυρίως των ΗΠΑ οι οποίες ηγούνται αυτού του κόσμου ή εν πάση περιπτώσει τον ελέγχουν σημαντικά) με τη Ρωσία, αλλά ψιμυθιωμένη όπως όπως συνεχίστηκε η πολιτική η οποία σημάδευε τις χειρότερες μέρες του Ψυχρού Πολέμου (εξ αυτού συνάγεται και το συμπέρασμα ότι οι γεωπολιτικές δεν έχουν άμεση σχέση προς την αντιπαλότητα ή/και τη σύγκρουση των πολιτικών και κοινωνικών συστημάτων). Εντός αυτού του πλαισίου παρατηρήθηκε μια αναπόδιση της Ιστορίας η οποία έγινε αισθητή στην περιοχή του Καυκάσου (και της Κεντρικής Ασίας), αλλά και των Βαλκανίων. Η αναπόδιση αυτή χρονικά για μεν την περιοχή της Καυκασίας και της Κεντρικής Ασίας ανατρέχει στο 1917 (δηλαδή στην κατάσταση που είχε διαμορφωθεί πριν εκδηλωθεί η Οκτωβριανή Επανάσταση), για δε τα Βαλκάνια ακόμη πιο πίσω, στο 1910, αναπέμποντας στην κατάσταση που ίσχυε πριν από τον Βαλκανικό Πόλεμο. Οι σημαντικές αυτές αλλαγές επηρέασαν άμεσα και αποφασιστικά τη θέση και τη σχέση της Τουρκίας με τη Δύση, με αποτέλεσμα που διαθλάται άμεσα τόσο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, όσο και στις σχέσεις της χώρας μας με τη Δύση (τις ΗΠΑ και τη συμμαχία του ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση).

Το 1993 από τις εκδόσεις της Rand Corporation (που απηχούν ένα «ίδρυμα» το οποίο τυπικά λειτουργεί ως think tanker της πολεμικής αεροπορίας των ΗΠΑ, στην πραγματικότητα όμως είναι πιο πολυδαίδαλο και σχετίζεται με σωρεία υπηρεσιών της υπερατλαντικής συμπολιτείας και στους κόλπους του στεγάζονται οι επαΐοντες της Τουρκίας) κυκλοφορεί ένα ενδιαφέρον έργο με τον τίτλο «Turkey's New Geopolitics, from the Balkans to the West China», δηλαδή «Νέες Γεωπολιτικές της Τουρκίας, από τα Βαλκάνια έως τη Δυτική Κίνα», με συγγραφείς τους μη εξαιρετέους ειδήμονες περί την Τουρκία Fuller, Abramowich, Brown κ.ά. Όπως προκύπτει από τον τίτλο, η περιοχή «αρμοδιότητας» της Τουρκίας στον μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης χώρο πρακτικά εκτείνεται από την Αδριατική μέχρι (και) τη Δυτική Κίνα (οι πρόσφατες ταραχές στους Ουιγκούρους Τούρκους του Ανατολικού Τουρκεστάν της Κίνας, που υποδαυλίστηκαν από την Τουρκία, έρχονται επιβεβαιωτικές του αμερικανικού πονήματος των αρχών της δεκαετίας του 1990). Αναντίρρητα, μέχρι σήμερα ο διεθνής ρόλος που διαδραμάτισε η Τουρκία με βάση τις εκτεθείσες προδιαγραφές, παρότι διαφοροποιήθηκε και εξακολουθεί να διαφοροποιείται στην αντιμετώπιση επιμέρους ζητημάτων (όπως για παράδειγμα η σύγκρουση της Άγκυρας με κάποιες κυβερνήσεις «τουρκογενών» δημοκρατιών στον Καύκασο και την Κεντρική Ασία, λόγω της βάναυσης και προπετούς τουρκικής στάσης έναντι των «ομογενών» τους), εξακολουθεί να κινείται προς την ορισθείσα κατεύθυνση.

Μάλιστα, μεθυσμένη η Τουρκία από την αναβάθμισή της σε περιφερειακή υπερδύναμη και ενισχυμένη από την κυβέρνηση Ομπάμα (που τη χρησιμοποιεί προς δύο κατευθύνσεις, τη μια εναντίον του Ισραήλ και του συνακόλουθου εβραϊκού παράγοντα στις ΗΠΑ, τον οποίο επιχειρεί να τιθασεύσει διά χειρός μουσουλμάνων, και την άλλη για την ανάδειξη του τουρκικού μοντέλου εκσυγχρονισμού ως προτύπου εκσυγχρονιστικού Ισλάμ, προς εξαγωγή στις υπόλοιπες ισλαμικές χώρες), άρχισε να βλέπει ως ορατές διά γυμνού οφθαλμού τις εξελίξεις εντός του 21ου αιώνα που θα πραγματοποιήσουν το μεγαλεπήβολο σχέδιο του ισλαμιστή υπουργού των Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου έτσι όπως περιλαμβάνεται στο βασικό του σύγγραμμα «Στρατηγική Βάθους» για την Τουρκία (που κυκλοφόρησε αμέσως μετά την έκδοση της Rand Corporation που αναφέραμε), εννοώντας ως «βάθος» τρεις ηπείρους, την πολιτική των οποίων θα καθορίζει η Τουρκία εκτείνουσα σ' αυτούς τον ζωτικό της χώρο, την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική (ή κατ' αυτόν μίας και μόνης, της Ευρασιαφικής!). Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό καλλιεργείται ο τουρκικός μεγαλοϊδεατισμός από την Τουρκία, ώστε θορυβήθηκαν και αυτοί που είχαν την αρχική έμπνευση αναβάθμισής της.


Τα ψυχολογικά προβλήματα  των Ελλήνων και πώς θα τα λύσουμε

Αρχές τις δεκαετίας του 1990 συμβαίνουν ενδιαφέρουσες εξελίξεις στην Ελλάδα και τη γειτονική της Γιουγκοσλαβία, η οποία καταρρέει και διαλύεται κατά τρόπο που αναδεικνύει το Μακεδονικό ως μείζον πρόβλημα των εξωτερικών σχέσεων της χώρας. Παρά τις αλλαγές αυτές, οι σχέσεις με την Τουρκία φαινομενικά παραμένουν οι ίδιες, δεδομένου ότι στην Κύπρο δεν αποσύρονται τα στρατεύματα κατοχής και δεν διαγράφεται στον ορίζοντα καμιά λύση. Στο Αιγαίο δεν αίρεται το casus belli από την τουρκική εθνοσυνέλευση και οι αιτιάσεις για το FIR Αθηνών παραμένουν οι ίδιες και επαυξάνονται, δεδομένου ότι οι παραβιάσεις του εναέριου χώρου του Αιγαίου από τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη κλιμακώνονται. Και τότε στον τουρκικό Τύπο, συγκεκριμένα στην «Cumhuriyet» που απηχεί τις απόψεις του κεμαλικού κατεστημένου (τόσο στις ένοπλες δυνάμεις, όσο και στο τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών), από τα ψιλά μιας συνέντευξης εμπειρογνώμονος σε θέματα στρατηγικής, ο οποίος υπηρετεί σε κέντρο ερευνών αρμοδιότητας της πολεμικής αεροπορίας (δηλαδή το αντίστοιχο της Rand Corporation), στην κ. Leyla Tavsanoglu, με θέμα τη στρατηγική θέση της Τουρκίας κατά τον επί θύραις 21ο αιώνα, πληροφορούμαστε κατάπληκτοι ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα που να προκύπτει από τις ελληνοτουρκικές σχέσεις δεδομένου ότι η Ελλάδα έχει δεχθεί ανεπίσημα τις περισσότερες τουρκικές αιτιάσεις ή δείχνει προθυμία να τις δεχθεί. Επιπροσθέτως όμως μαθαίνουμε πως ξένοι (προφανώς αμερικανοί) ειδήμονες οι οποίοι μελέτησαν την ελληνοτουρκική διαμάχη κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα αίτιά της (ιδιαίτερα για την ελληνική πλευρά) είναι ψυχολογικά, ώστε να επιβάλλεται η «θεραπεία» αυτής της ψυχολογικής παθογένειας.

Προς τον σκοπό αυτό μαθαίνουμε από την ίδια συνέντευξη εργάζονται (δηλαδή από το πρώτο ήμισυ της δεκαετίας του 1990) σε αμφότερες τις πλευρές κοινωνικοί ψυχολόγοι, παιδαγωγοί, ιστορικοί, καθηγητές πανεπιστημίων, δημοσιογράφοι, διαμορφωτές της κοινής γνώμης, αλλά και παράγοντες του οικονομικού βίου, επιχειρηματίες, προκειμένου να επιλύσουν τα ψυχολογικά προβλήματα κυρίως των Ελλήνων. Το ότι προέχουν στις ελληνοτουρκικές σχέσεις τα ψυχολογικά προβλήματα κυρίως των Ελλήνων και όχι των Τούρκων προκύπτει από το γεγονός ότι με βάση τις εξελίξεις στη διεθνή στρατηγική θέση της Τουρκίας που αναφέραμε η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να αποδεχθεί την κυρίαρχη θέση της Τουρκίας η οποία τη μετατρέπει σε απλό δορυφόρο της. Η αντίθετη κατάσταση ίσχυε τον Αύγουστο του 1964 με αφορμή το Κυπριακό. Ήταν νωπή η επιστολή του Προέδρου Τζόνσον προς τον Ισμέτ Ίνονου, που ηγούνταν κυβέρνησης συνασπισμού, με την οποία τον απέτρεπε να επέμβει στρατιωτικά την Κύπρο, ενώ στη Μεγαλόνησο η κατάσταση ελεγχόταν απολύτως από την ελληνική πλευρά. Τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου στην Άγκυρα, όπου είχα εσπευσμένως μεταβεί για υπόθεση της οικογένειάς μου, σε προσωπικές συναντήσεις μου με δύο υπουργούς, τον υπουργό Τουρισμού και Τύπου Αλή Ίχσαν Γκιογούς, και τον υπουργό των Εσωτερικών Ορχάν Όζτρακ, μου δηλώθηκε απερίφραστα ότι δεν θα είχαν αντίρρηση να πραγματοποιηθεί η Ένωση, αρκεί να μη δημιουργούνταν «ψυχολογικό πρόβλημα» στην τουρκική κοινωνία ή πως θα έπρεπε να βρεθούν κινήσεις που θα καταλάγιαζαν αυτό το «ψυχολογικό άλγος». Με αυτήν τη δικαιολογία η Τουρκία είχε τότε βομβαρδίσει την Κύπρο και είχε αποφασίσει τη μαζική απέλαση των ελλήνων υπηκόων (και των οικογενειών τους) από την Κωνσταντινούπολη, εξαπολύοντας ταυτόχρονα απηνείς διωγμούς στην Ίμβρο και την Τένεδο. Ατυχώς οι ηγεσίες ειδικά της Κύπρου δεν ήταν σε θέση να επωφεληθούν από τις επικρατούσες τότε συνθήκες, με αποτέλεσμα να φθάσουμε στη σημερινή κατάσταση.

Τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξαν οι «ειδήμονες» για το ψυχολογικό πρόβλημα των Ελλήνων έναντι των Τούρκων ακολουθεί μια σειρά από παρεμφερείς «διαπιστώσεις» οι οποίες εφαρμόστηκαν έκτοτε και οι οποίες συνεχίζονται έκτοτε να ισχύουν παρασύροντας ανάλογες εφαρμογές (ή «κοινωνικές κατασκευές») στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες.

Πηγή: Εφημερίδα το ΠΑΡΟΝ(6-12-2009)

http://akritas-history-of-makedonia.blogspot.com/2009/12/blog-post_20.html

ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ

ΘΑ ΤΟ ΖΗΤΑΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ
ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΘΑ ΑΝΕΒΑΖΟΥΜΕ ΕΝΑ ΔΥΟ ΠΟΣΤ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΙΤΛΟ
ΚΑΙ ΟΣΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ

ΑΝ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΕΝΑ BLOG ΔΕΝ ΤΡΕΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ
ΑΝ ΤΟ ΓΡΑΦΟΥΝ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΔΥΟ BLOG ΤΟ ΙΔΙΟ
ΣΤΑ ΔΕΚΑ ΙΣΩΣ ΚΑΤΙ ΘΑ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ
ΣΤΑ ΠΕΝΗΝΤΑ;
ΣΤΑ ΕΚΑΤΟ;
ΚΑΙ ΑΝ ΓΙΝΟΥΝ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ;
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣΤΟΥΜΕ;
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ;

ΑΣ ΜΠΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΝΑ ΤΕΛΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΑΤΗΦΟΡΟ
ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ
ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΤΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ
Να αποφασίσει ο λαός αν θα συνεχίστει η πολιτική του μπάτε σκύλοι αλέστε
να αποφασίσει ο λαός αν θα νομιμοποιείτε όποιος μπαίνει παράνομα
να αποφασίσει ο λαός αν θα δοθεί δικαίωμα ψήφου στους μετανάστες και αν ναι σε ποιούς;..θα δοθεί σε όλους όπως θέλουν κάποιοι ή θα δοθεί μόνο σε αυτούς που πρέπει και μόνο με προυποθέσεις όπως γίνετε στα σοβαρά κράτη
ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ
ΩΡΑΙΑ!!
ΤΟΤΕ ΘΕΛΟΥΜΕ (ΠΟΥ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΑΠΑΙΤΟΥΣΑΜΕ) ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ
ΤΩΡΑ


** ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ LINKS...ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΑΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΓΙΑ ΟΣΟ ΠΑΕΙ
ΕΜΕΙΣ ΑΠΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ
365 ΗΜΕΡΕΣ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΘΑ ΖΗΤΑΜΕ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ...και που ξέρεις...:)

Greekalert

ΝΕΟ ΚΡΟΥΣΜΑ ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟΥ: ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΝΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ Η ΛΕΞΗ ΕΛΛΑΣ...

Λάβαμε με email ένα περιστατικό το οποίο είναι συνέβη σε λύκειο της χώρας μας και αξίζει την προσοχή μας για να δούμε τον τρόπο σκέψης ορισμένων θολοκουλτουριάρων καθηγητών και την επίδραση του στα παιδιά μας....

Μια Ελληνίδα μαθήτρια λοιπόν έγραψε πάνω στο θρανίο της την λέξη ΕΛΛΑΣ. Τότε στο διάλλειμα μια Αλβανίδα συμμαθήτρια της πήγε επειδικτικά και έσβησε την λέξη ΕΛΛΑΣ. Η Ελληνίδα μαθήτρια όταν επέστρεψε και είδε τι είχε συμβεί πήγε στο διευθυντή του λυκείου και παραπονέθηκε για τη συμπεριφορά της Αλβανίδας συμμαθήτριας της...

Τότε ο λαμπρός προοδευτικός διευθυντής θέλοντας να προστατεύσει τη δημοκρατία και την ελεύθερη έκφραση των μαθητών επιτέθηκε λεκτικά στην Ελληνίδα μαθήτρια και της είπε ότι είναι ρατσιστικό να γράφει τη λέξη ΕΛΛΑΣ και υπερασπίστηκε τη πράξη της Αλβανίδας... Επιπλέον την απείλησε ότι θα την αποβάλει από το σχολείο αν συνεχίζει να κάνει παρόμοιες ενέργεις, καθώς το να γράφεις την λέξη ΕΛΛΑΣ αποτελεί ρατσιστική προπαγάνδα . Ακόμη ο σπουδαίος δημοκράτης διευθυντής της είπε ότι είναι ρατσιστικό να αποκαλεί την συμμαθήτρια της Αλβανίδα, και η Ελληνίδα του απάντησε ότι θα την αποκαλεί κοπέλα που ήρθε από την Αλβανία!!!

Έτσι η Ελληνίδα μαθήτρια απογοητευμένη επέστρεψε στην τάξη της, όπου βρήκε την Αλβανίδα να την κοροιδεύει και να την προκαλεί. Μην ανέχοντας λοιπόν τη συμπεριφορά της, της είπε ευγενικά να σταματήσει. Η Αλβανίδα όμως συνέχισε να προκαλεί. Το αποτέλεσμα ήταν οι δυο μαθήτριες να πιαστούν στα χέρια...


ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΕ ΠΟΙΑ ΛΟΓΙΚΗ Ο ΘΟΛΟΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ ΟΤΙ ΤΟ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΤΗΝ ΛΕΞΗ ΕΛΛΑΣ ΕΙΝΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ;

ΜΕ ΠΟΙΑ ΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΕΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΝΑ ΛΕΣ ΟΤΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΒΑΝΟΣ, ΙΤΑΛΟΣ, ΕΛΛΗΝΑΣ;

ΑΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΙΑ ΑΛΒΑΝΙΔΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΠΟΝΙΟΤΑΝ ΟΤΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΣΒΗΣΑΝ ΤΗ ΛΕΞΗ ΑΛΒΑΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΡΑΝΙΟ ΤΗΣ ΤΙ ΘΑ ΕΚΑΝΕ; ΘΑ ΤΙΜΩΡΟΥΣΕ ΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΔΑ ΣΑΝ ΡΑΤΣΙΣΤΡΙΑ ΚΑΘΩΣ ΕΓΡΑΨΕ ΑΛΒΑΝΙΑ Η ΘΑ ΞΕΣΚΙΖΕ ΣΤΙΣ ΑΠΟΒΟΛΕΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΠΟΥ ΤΟ ΕΣΒΗΣΑΝ;;;

ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΑΞΙΟΠΕΡΙΕΡΓΟ ΤΟ ΠΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΝΑ ΕΜΠΝΕΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ "Την υπερηφάνειαν ότι είμεθα Έλληνες" , ΦΤΑΣΑΜΕ ΑΠΟ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΤΑΝΤΗΜΑ...


Το περιστατικό είναι πραγματικό και έγινε πρόσφατα. Δεν δημοσιεύουμε το λύκειο και την περιοχή όπου συνέβη, ώστε να προστατευτεί η μαθήτρια από την επίθεση των καθηγητών της. 


πηγή:http://antiratsistis.blogspot.com/2009/12/blog-post_8341.html

Στην Ακαδημία η πρόκληση της Δραγώνα ότι «Δεν είμαστε Έλληνες»!

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΣΤΟ ΥΠOΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ΛΕΝΕ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΙ

Παρεμβαίνει η Ακαδημία Αθηνών για την προκλητική, ανιστόρητη, ύποπτη και εθνικά μειοδοτική στάση της ειδικής γραμματέως του Τομέα Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού και Εκπαίδευσης του υπουργείου Παιδείας Θάλειας Δραγώνα, μπροστά στις απόψεις και τις δοξασίες της οποίας ωχριά και η αλήστου μνήμης κ. Ρεπούση, που είχε αναστατώσει τη χώρα με το σχολικό βιβλίο της Ιστορίας το οποίο είχε επιμεληθεί και ανέφερε ότι οι Έλληνες κατά την Καταστροφή της Σμύρνης δεν σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους αλλά πέθαναν από τον... συνωστισμό στην παραλία!

Η κ. Δραγώνα προχωράει ακόμα πιο πέρα! Στο απαράδεκτο βιβλίο της «Τι είναι η πατρίδα μας» αναφέρει, μεταξύ άλλων, τρομακτικά ανθελληνικές απόψεις, με αποκορύφωμα ότι «δεν είμαστε Έλληνες αλλά μας... έκαναν» και ότι είναι... ρατσιστικό να δηλώνουμε την ελληνική μας ταυτότητα! Στο βιβλίο αυτό που είναι ένα... κήρυγμα μίσους ενάντια σε καθετί ελληνοπρεπές και ελληνικό, αναφέρεται ακόμα ότι η Επανάσταση του 1821 αποτελούσε «επεκτατική εθνική πολιτική» των Ελλήνων, των οποίων η εθνική ταυτότητα «ενισχύεται αποφασιστικά από την αποσιώπηση σημαντικών ιστορικών πληροφοριών σχετικά με το μεγαλείο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας»!

Δεν γνωρίζουμε τι περισσότερο θα έγραφε ένας τούρκος ιστορικός ή κάποιος ανθέλληνας προπαγανδιστής, εκείνο που γνωρίζουμε όμως είναι ότι η κ. Θάλεια Δραγώνα, με προσωπική εντολή του........

............. πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, ορίσθηκε ειδική γραμματέας Ενιαίου Διοικητικού Τομέα Θεμάτων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού και Εκπαίδευσης των Ελληνοπαίδων του υπουργείου Παιδείας!

Δηλαδή μια κυρία που δεν θεωρεί ότι είναι Ελληνίδα, θεωρεί ρατσιστές τους Έλληνες και πιστεύει ότι ο νεοελληνικός πολιτισμός βασίσθηκε στον... τουρκικό πολιτισμό, διορίσθηκε σε μια νευραλγική θέση, η οποία έχει άμεση σχέση με την πορεία του Ελληνισμού, αφού θα έχει την ευθύνη για τον σχεδιασμό της εκπαιδευτικής πολιτικής που θα εφαρμοσθεί στα παιδιά μας! Δηλαδή αν η κ. Ρεπούση ήταν μια φορά επικίνδυνη, η κ. Δραγώνα είναι... δέκα φορές πιο επικίνδυνη, γιατί καθορίζει συνολικά τις δομές και τις αρχές της εκπαίδευσης που θα παρέχεται σε όλα τα ελληνικά σχολεία!

Αντί λοιπόν στη θέση αυτή να τοποθετηθεί ένας επιστήμονας με ξεκάθαρες απόψεις και θέσεις υπέρ της Ελλάδας, της ελληνικής φυλής και του ελληνικού πολιτισμού, γιατί είχε το βαρύ έργο να διαμορφώσει εν πολλοίς την εθνική συνείδηση των Ελληνόπαιδων της επόμενης γενιάς, τοποθετήθηκε μια κυρία που δηλώνει ότι δεν είναι Ελληνίδα, θεωρεί ρατσισμό του χειρίστου είδους το να λέμε ότι είμαστε Έλληνες και θαυμάζει την οθωμανική αυτοκρατορία και τον... τουρκικό πολιτισμό!

Κάποιες μικροαντιδράσεις για την κυρία αυτή είχαν σημειωθεί όταν ο Γ. Παπανδρέου την έβαλε σε εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο

Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ και βρέθηκε στη Βουλή το διάστημα 2007-2009. Τώρα, μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, τοποθετήθηκε σε ακόμα καλύτερη θέση: Έχει την ευθύνη του σχεδιασμού της εκπαίδευσης των παιδιών μας! Ένα άτομο, που υποστηρίζει ότι τα σχολικά βιβλία διδάσκουν τον... εθνικισμό!

Στην Ακαδημία Αθηνών τέθηκε το θέμα από γνωστό ακαδημαϊκό στην ολομέλειά της, στις 19 του μήνα, και ορισμένα μέλη της αγανάκτησαν με τα... ανδραγαθήματα της κ. Δραγώνα και ζητούν από την ηγεσία του ανώτατου πνευματικού ιδρύματος της χώρας να παρέμβει στην κυβέρνηση, ότι δεν μπορεί η κυρία Δραγώνα να παραμείνει στο υπουργείο Παιδείας που έχει την ευθύνη της διαπαιδαγώγησης των νέων μας.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η συζήτηση που έγινε στην Ολομέλεια της Ακαδημίας ήταν έντονη, πρόκειται δε να υπάρξει συνέχεια σε επόμενη συνεδρίαση.

«Δεν είμαστε Έλληνες»

Η... δραστηριότητα της κ. Δραγώνα και τα ανθελληνικά «πιστεύω» της δεν είναι τωρινά. Εδώ και δέκα χρόνια πρωτοστατεί στον ονομαζόμενο «διεπιστημονικό διάλογο Ελλήνων και Τούρκων κοινωνικών επιστημόνων».

Καρπός της συνεργασίας αυτής είναι το βιβλίο «Ελλάδα και Τουρκία - Πολίτης και Έθνος - Κράτος» που εκδόθηκε υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου Μπογάτζιτσι της Κωνσταντινούπολης.

Ύστερα από αυτό όμως η κ. Δραγώνα συνέγραψε και το δικό της... αριστούργημα «Τι είναι η πατρίδα μας», μπροστά στο οποίο ωχριούν και συκοφαντικά κατά της χώρας μας βιβλία κορυφαίων συγγραφέων που διακρίνονται για τα ανθελληνικά τους αισθήματα!

Μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το βιβλίο, σας αναφέρουμε παρακάτω:

= «Είναι ρατσιστικό να δηλώνουμε ότι είμαστε Έλληνες», «Μας έκαναν Έλληνες, ενώ δεν ήμασταν».

=Η ελληνική εθνική ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή έντονου εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού.

=Όποιος αξιολογεί τους πολιτισμούς σε κατώτερους και ανώτερους είναι ρατσιστής και δεν το ξέρει!

=Εξίσου ρατσιστής είναι και όποιος αποσιωπά τη σημασία, την τεράστια δύναμη, την έκταση και το κύρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας! Επίσης, όποιος αρνείται τις τουρκικές επιρροές στον νεοελληνικό μας πολιτισμό και όποιος ισχυρίζεται ότι ο τουρκικός πολιτισμός έχει επιδράσει αρνητικά στους Έλληνες!

Βασικός άξονας της επιχειρηματολογίας της κ. Δραγώνα για την εκ βάθρων αλλαγή των σχολικών συγγραμμάτων είναι ότι διαμορφώνουν στους έλληνες μαθητές μια «ψευδαισθητική και απατηλή ταυτότητα», προβάλλοντας το μεγαλείο του αρχαιοελληνικού πολιτισμού και τα ανδραγαθήματα των προγονών μας, ενώ αυτή η «στρατηγική παρέκκλισης» στηρίζεται στην «αποσιώπηση της σημασίας της τεράστιας δύναμης, της έκτασης και του κύρους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας»!

Επιστολή στον Πρόεδρο

Χαρακτηριστική είναι και η διαμαρτυρία του δρα Nicolas Kaloy, ο οποίος απέστειλε από τη Γενεύη της Ελβετίας, όπου διαμένει, προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια την εξής επιστολή:

«Κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας,

Από τη Γενεύη Ελβετίας απευθύνουμε το εξής ερώτημα προς εσάς, τον Πρώτον Έλληνα: Είναι δυνατόν η γυναίκα αυτή η οποία ομολογεί ότι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΔΑ, να είναι γενική γραμματέας της ΕΘΝΙΚΗΣ παιδείας και να παρέχει γνώσεις στα παιδιά μας; Είστε υπεύθυνος να μας απαντήσετε: Εάν δεν είμαστε Έλληνες, τι είμαστε; Εσείς και ο κ. πρωθυπουργός οφείλετε μίαν απάντηση εις την οποίαν θα δώσωμεν ευρείαν δημοσιότητα σε όλη την ομογένεια των «ΜΗ ΕΛΛΗΝΩΝ». Και κυρίως εις ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία, Ευρώπη».

ΠΗΓΗ:paron.gr

http://akritas-history-of-makedonia.blogspot.com/2009/12/blog-post_07.html

«12/2008, Οι νέοι, η ελευθερία και το κράτος»

akritas-history-of-makedonia.blogspot.

Από τις εκδόσεις IANOS κυκλοφορεί το νέο βιβλίο του καθηγητή Γιώργου Κοντογιώργη «12/2008, Οι νέοι, η ελευθερία και το κράτος», στο οποίο ανατέμνει την κρίση του ελληνικού πολιτικού συστήματος και τον χαρακτήρα του αδιεξόδου της νεοτερικότητας με αφορμή την πρόσφατη εξέγερση της νεολαίας και την παγκόσμια χρηματοπιστωτική αναταραχή. Συγχρόνως διαλογίζεται για την κατεύθυνση της εξέλιξης που αναμένεται να λάβει ο κόσμος στο περιβάλλον του 21ου αιώνα.
Όντως ο συγγραφέας διαπιστώνει ότι η στασιαστική έκφραση της οργής των νέων του περασμένου Δεκεμβρίου, ανεξαρτήτως της αφορμής που την προκάλεσε και της άμεσης αιτιολογίας της, ανέδειξε με μεγάλη καθαρότητα το αδιέξοδο της εποχής μας.

Αδιέξοδο που οφείλεται στην ανατροπή της ισορροπίας μεταξύ κοινωνίας, κράτους και αγοράς, υπέρ της πολιτικής κυριαρχίας της τελευταίας.
Αδιέξοδο με ειδικότερα ελληνικά χαρακτηριστικά, τα οποία τη φορά αυτή προέβαλαν στην παγκόσμια σκηνή ως προάγγελος γενικότερων εξελίξεων που δεν εγγράφονται στην περιοχή της παραδοσιακής αμφισβήτησης.
Το γεγονός αυτό εξηγεί, άλλωστε, γιατί οι πολιτικές δυνάμεις παρακάμφθηκαν με τόση ευκολία από τους νέους, στα συναισθήματα των οποίων οι διακινητές της ιδεολογίας της καταστροφής επικράτησαν κατά κράτος και καρπώθηκαν εξ ολοκλήρου την οργή τους, δίδοντάς της διαστάσεις τυπικής εξέγερσης. Με δεδομένη την αίσθηση του αδιεξόδου, που έγινε εμφανής στο πρόταγμα της ελληνικής νεολαίας, είναι όμως εξίσου κατάδηλη στο σύνολο της νεοτερικής σκέψης, ο συγγραφέας επέλεξε να επικεντρώσει το ενδιαφέρον του στη διερώτηση για τη σημειολογία της κρίσης, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη μιας προβληματικής για την κατεύθυνση της εξέλιξης. Στο πλαίσιο αυτό, διεξάγει ένα γόνιμο διάλογο με θεμελιώδεις έννοιες της εποχής μας, όπως της δημοκρατίας και της αντιπροσώπευσης, της αγοράς και του οικονομικού συστήματος, της ελευθερίας και των δικαιωμάτων, της αναρχίας και της ιδεολογίας της καταστροφής, της συλλογικής ταυτότητας και της κοσμο-πολιτειότητας, προκειμένου να αναδείξει το βάθος του γνωσιολογικού αδιεξόδου και του συντηρητικού εγκιβωτισμού της νεοτερικότητας.
Πρόθεση του συγγραφέα δεν είναι να κατευθύνει τη σκέψη των νέων, αλλά να συμβάλλει στην αποδέσμευσή της από τα απολιθωμένα στερεότυπα της νεοτερικής γνωσιολογίας που την κρατούν δέσμια ποικίλλων όσων αναχρονισμών και προκαταλήψεων.

Ακολουθεί συνέντευξη του Γιώργου Κοντογιώργη στον Αλέξανδρο Στεργιόπουλο (Ελευθεροτυπία, Βιβλιοθήκη, 16.10.2009).......................

Αναλύοντας το αδιέξοδο

«Ακου, βλέπε, αλλά μη σωπαίνεις» είναι η προτροπή του Γιώργου Κοντογιώργη, μέσα από το βιβλίο του 12/2008, Οι νέοι, η ελευθερία και το κράτος (εκδόσεις Ιανός, σ. 232, 19 ευρώ ). Ο πρώην πρύτανης του Πάντειου Πανεπιστημίου, με αφορμή την εξέγερση των νέων, τον Δεκέμβριο του 2008, και την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, προσπαθεί να αναλύσει το «γιατί» και το «πώς» του αδιεξόδου της εποχής μας.

Η εξέγερση του Δεκέμβρη πιστεύετε ότι ήταν ένα αυτοτελές συμβάν στην ελληνική κοινωνία ή μέρος ενός παγκόσμιου προβλήματος;

Η κρίση είναι παγκόσμια και σαφώς δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Από την πλευρά μου, την ανήγγειλα σε ανύποπτη στιγμή ως το αποτέλεσμα της επελθούσης δραματικής ανισορροπίας μεταξύ κοινωνίας, αγοράς και κράτους, υπέρ της αγοράς. Η λογική της αυτορύθμισης, έλεγα, παρακάμπτει τη λογική των κανόνων και ανοίγει την κερκόπορτα στις σχέσεις δύναμης, άρα στη διάρρηξη της συνοχής και της νομιμοποίησης του συστήματος. Τοποθετήσαμε τη λαιμαργία της παραγωγικότητας ως υπέρτατη αξία και αγνοήσαμε την κοινωνία, δηλαδή την πολιτική διάσταση της οικονομίας. Το πρόβλημα επομένως είναι δομικό. Ο δημόσιος χώρος έγινε τελικά λάφυρο των μηχανισμών. Ο «Δεκέμβρης» εκφράζει μια ελληνική ιδιαιτερότητα με ιστορικό υπόβαθρο. Η ελληνική κοινωνία λειτουργεί ως εργαστήρι για τα μέλλοντα να συμβούν στον κόσμο.

Κάποιοι εκμεταλλεύτηκαν την αυθόρμητη αντίδραση;

Πολλοί θέλησαν να την «αξιοποιήσουν», ουδείς όμως να αναδείξει την ουσία της. Η ουσία της όμως είναι εδώ, εκδηλώνεται μέσα από τη σταθερά μιας ριζικής αλλαγής στην προσέγγιση της πολιτικής από την κοινωνία, την οποία κανείς δεν επιθυμεί να αγγίξει

Ποιοι ήταν συγκεκριμένα; Τα κόμματα;

Οχι μόνο. Διάφορες ομάδες που εκφράζουν τη νομενκλατούρα του περιθωρίου νόμισαν ότι τους προσφερόταν η μοναδική ευκαιρία να βαθύνουν την έκρηξη, να οδηγήσουν την κοινωνία στην εξαθλίωση και στην ανασφάλεια, ώστε να την εκτρέψουν στην επανάσταση. Η ιδεολογία της καταστροφής διδάσκει την εξαθλίωση ως όχημα για την εξέγερση. Εάν ο κόσμος δεν ζει την εξαθλίωση αρκεί να τον προετοιμάσουμε γι' αυτήν

.
Ο Δεκέμβρης 2008 ήταν το μέγιστο γι' αυτούς που προσπάθησαν να τον ιδιοποιηθούν ή υπάρχει κι άλλο;

Νομίζω ότι η ιδεολογία της καταστροφής δεν έχει αύριο. Η ελληνική κοινωνία, επειδή είχε ενσαρκώσει στο είναι της, ιστορικά, μια καθολική αντίληψη για την ελευθερία, απέκτησε αντιστασιακή λογική. Αυτό συνέβη ιδίως από τη στιγμή που η συνάντησή της με τη μόλις εξερχόμενη από τη φεουδαρχία νεωτερικότητα την έφερε αντιμέτωπη με μορφές ελευθερίας που ήταν και εξακολουθούν να είναι σαφώς υποδεέστερες από τις δικές της. Η αντιστασιακή αυτή λογική της ελληνικής κοινωνίας εκδηλώνεται και απέναντι στο κράτος της νεωτερικότητας. Δεν είναι τυχαίο ότι, πριν αναλάβουν να διαχειριστούν την υπόθεση, αυτοί που την καρπώθηκαν στην πρώτη φάση και την απαξίωσαν στη δεύτερη, το σύνολο της κοινωνίας ενθάρρυνε τα παιδιά της να διαμαρτυρηθούν. Με τη διαμόρφωση στη συνέχεια μιας εικόνας της Αθήνας η οποία δεν προσιδίαζε σ' αυτό που εκφραζόταν μαζικά, οι συντεταγμένες δυνάμεις επανήλθαν, απορρόφησαν τους κραδασμούς και επανέφεραν τα πράγματα στο παρελθόν.

Συνεπώς, αυτοί ηθελημένα ή όχι έκαναν κακό;

Σαφώς. Εξέτρεψαν το περιεχόμενο της διαμαρτυρίας και την ευτέλισαν. Παγιδεύτηκαν από την επιλογή τής τότε ηγεσίας να αφήσει την Αθήνα απροστάτευτη να καεί, για να φοβηθεί ο κόσμος και να αντιστραφεί το φρόνημά του. Η διαμαρτυρία ήγειρε το πρόβλημα της ιδιοποίησης του κράτους, δηλαδή του γεγονότος ότι λειτουργεί αντικοινωνικά, υπηρετώντας τους κατόχους και τους νομείς του. Πρόταγμά της ήταν πώς θα επανέλθει το κράτος στην κοινωνία και όχι πώς θα το καταστρέψουμε.

Μήπως το σύστημα της ψηφοφορίας έχει αποτύχει;

Η ψήφος δεν είναι μονοσήμαντη ως έννοια. Αποκτά διαφορετική σημασία μέσα από το περιεχόμενό της. Υπάρχει η ψήφος που απλώς διαιτητεύει μεταξύ των μονομάχων που τους ορίζουν οι μηχανισμοί, όπως σήμερα. Αυτό το σύστημα όντως είναι ξεπερασμένο. Η αντιπροσωπευτική ψήφος αποδίδει στον πολίτη την ιδιότητα του εντολέα, ενώ η δημοκρατική ψήφος, ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Το θέμα δεν είναι να διεκδικήσει κάποιος σήμερα την αντιπροσώπευση ή τη δημοκρατία, διότι στην εποχή μας δεν αποτελούν αίτημα. Είναι όμως σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε τις έννοιες, διότι μόνον έτσι θα αντιληφθούμε γιατί υπάρχει σήμερα έλλειμμα αντιπροσώπευσης και θα διερωτηθούμε πώς θα ξεπεραστεί. Αποδεχόμενοι ότι το σύστημα είναι δημοκρατικό αυτομάτως συνάγουμε ότι ολοκληρώθηκε η εξέλιξή του.

Σου δίνει όμως τη δυνατότητα να διαδηλώσεις.

Αυτό ακριβώς είναι δηλωτικό του χαρακτήρα του. Σου λέει, αν δεν σου αρέσει η πολιτική μου, κατέβα στον δρόμο να διαδηλώσεις. Σε αποδέχεται να του χτυπήσεις την πόρτα απ' έξω, να το πιέσεις, όχι όμως εταίρο στο εσωτερικό του. Το σύστημα ανήκει στο κράτος και στους κατόχους του. Η κοινωνία έχει καθεστώς ιδιώτη, δικαιούται να κυβερνάει μόνο τον ιδιωτικό της βίο.

Είπατε ότι υπήρχε ωστόσο μια ισορροπία που έχει διαταραχθεί. Ποια ήταν η βάση της ισορροπίας αυτής και τι άλλαξε;

Μέχρι τη δεκαετία του 1980 η συνάντηση της κοινωνίας με την πολιτική γινόταν σε μια εξωθεσμική βάση, μέσω της ιδεολογικής και ταξικής αναφοράς των κομμάτων. Τα πράγματα άλλαξαν, η πολιτική έχει οδηγηθεί στην ολοκληρωτική εξάρτησή της από την αγορά και τις διεθνείς σχέσεις ηγεμονίας. Ας διερωτηθούμε πώς θα ήταν τα πράγματα αν, για παράδειγμα, για τις κυβερνητικές αποφάσεις προϋπετίθετο η έκφραση γνώμης από την κοινωνία. Αρα το πρόβλημα είναι πολιτικό και τώρα πια παγκόσμιο.

Πότε θα αποκτήσει ενεργό ρόλο η κοινωνία;

Οχι μέσω της λεγόμενης «κοινωνίας πολιτών», των ομάδων συμφερόντων, όπως διατείνονται οι θεωρητικοί της νέας τάξης, που δίδαξαν την ιδέα της αυτορύθμισης της οικονομίας. Ο συνεταιρισμός αυτός, όχι μόνο δεν οδήγησε σε μια αντιπροσωπευτική σύνθεση με γνώμονα το συμφέρον της κοινωνίας, αλλά αποτέλεσε την κύρια αιτία για τη γιγάντωση των ανισοτήτων και της κρίσης που μαστίζει τις κοινωνίες.

Ο λαός είναι τόσο ανήμπορος;

Δεν είναι ανήμπορος, δεν υπάρχει ως πολιτικός συντελεστής, διότι είναι θεσμικά ανυπόστατος. Δεν αποτελεί μέρος του πολιτικού συστήματος. Λέγεται ότι οι πολιτικοί είναι η εικόνα της κοινωνίας. Λάθος. Τους πολιτικούς τούς «επιλέγουν» οι μηχανισμοί, η κοινωνία τούς νομιμοποιεί απλώς στη θέση τους.

Γράφετε στο βιβλίο σας: «Να απελευθερωθεί η κοινωνία από το κράτος». Είναι η λύση;

Ο λόγος ύπαρξης του κράτους, της οικονομίας, της πολιτικής είναι η κοινωνία. Χωρίς αυτήν δεν υπάρχουν. Στο παρελθόν η κοινωνία διατηρούνταν στην ιδιωτική σφαίρα, διότι ήταν άπειρη, αγνοούσε τα στοιχειώδη της πολιτικής. Τώρα όμως έχει αποκτήσει πολιτική εμπειρία και επιπλέον, το πρόταγμα της ελευθερίας της έχει διευρυνθεί. Η κοινωνία διεκδικεί μια θέση στην πολιτική διαδικασία, που να μην είναι αυτή του χειροκροτητή ή του αφισοκολλητή. Δεν έχει όμως ακόμη βρει την απάντηση στο ερώτημα αυτό.

Πώς μπορεί να γίνει αυτό;

Με την αντιπροσωπευτική μετεξέλιξη του πολιτικού συστήματος. Για την ώρα, η κοινωνία διαπιστώνει το έλλειμμα αντιπροσώπευσης, το θέτει όμως με ηθικούς όρους. Δεν έχει διατυπώσει θετικό αίτημα. Εξού και το παρόν σύστημα μπορεί να εξακολουθήσει να σέρνεται αντιμέτωπο με τη σήψη του. Ερωτώμαι συχνά πώς θα γίνει αυτό, με επανάσταση; Η απάντηση είναι ότι το ίδιο το σύστημα δεν θα αντέξει το βάρος της κατάρρευσης και θα προστρέξει στην κοινωνία, εμπλέκοντάς τη στις λειτουργίες του. Αλλωστε, συντρέχουν ήδη οι πραγματολογικές συνθήκες για την υπέρβασή του. Το δίκαιο της ανάγκης, που εκφράζει το τέλος μιας εποχής, και η αδυναμία του σημερινού προ-αντιπροσωπευτικού συστήματος να απαντήσει στα προβλήματα των κοινωνιών της εποχής μας εξηγούν το μέγεθος της αμφισβήτησης με την οποία έρχονται αντιμέτωποι οι πολιτικοί. Από τη στιγμή που θα επιτραπεί ο διάλογος για τον χαρακτήρα του συστήματος, θα διαπιστωθεί ότι είναι πολύ εύκολο, με τη συνδρομή της τεχνολογίας της επικοινωνίας, να δημιουργήσουμε θεσμούς αντιπροσωπευτικής προσομοίωσής του. Δεν χρειάζεται να μεταβληθεί η κοινωνία σε δήμο για να συμβεί αυτό. Αρκεί να αναζητηθεί η γνώμη της. Να καθιερωθεί, για παράδειγμα, η υποχρεωτική διατύπωση της άποψης της κοινής γνώμης, με το μέσον των δημοσκοπήσεων, πριν από τη χάραξη πολιτικής, τη λήψη μέτρων ή τη νομοθεσία.

Υπάρχουν οι συνθήκες να γίνει η εξέγερση επανάσταση;

Δεν υπάρχει τέτοιο θέμα. Κοινωνικές ή πολιτικές εκρήξεις θα έχουμε, αλλά η δυναμική της εξέλιξης είναι που θα καθορίσει τις αλλαγές στο σύστημα. Οσο όμως οι κοινωνίες θα παίρνουν το σύστημα της πολιτικής στα χέρια τους τόσο η βία στις διακρατικές σχέσεις θα βαθαίνει, αφού θα μεγαλώνουν οι αντιστάσεις στις πλανητικές ηγεμονίες. Ο πόλεμος δεν είναι συγγενής του ενός ή του άλλου συστήματος, αλλά της κρατοκεντρικής συγκρότησης του κόσμου, δηλαδή της φάσης που διέρχεται η εποχή μας.

Τι θέλετε να αποκομίσει ο αναγνώστης από το βιβλίο σας;

Να ξεκαθαρίσει τις έννοιες. Ζει με την αντίληψη ότι το σημερινό σύστημα είναι δημοκρατικό. Ωστόσο δεν είναι δημοκρατικό ουδέ καν αντιπροσωπευτικό. Για να γίνει κατανοητή ωστόσο η πλάνη στην οποία τον έχει οδηγήσει η νεωτερική σκέψη πρέπει να αναστοχαστεί τα φαινόμενα από μηδενική βάση: της κοινωνίας, της πολιτικής, του συστήματος, του κράτους, της εργασίας, του κεφαλαίου, σε τελική ανάλυση της ελευθερίας. Το βιβλίο απευθύνει πρόσκληση σε όλους εκείνους που διερωτώνται για τα φαινόμενα, που δεν έχουν βεβαιότητες. Οι νέοι είναι οι καλύτεροι δέκτες ενός τέτοιου διαβήματος, διότι έχουν τη μικρότερη συνάφεια με το παρελθόν και φυσικά αυτούς αφορά το μέλλον του συστήματος.